จอมอิทธิพลปล้นรัก [นิยายชุด ยั่วรัก 2]

สนามบินสุวรรณภูมิ

“ตายๆๆ สายแล้ว!”

หญิงสาวผมสีน้ำตาลทองรีบวิ่งลงจากรถแท็กซี่เพื่อไปขึ้นเครื่องบิน แม้ว่าเธอจะเช็คอินผ่านทางโทรศัพท์มือถือแล้วก็ตาม แต่ด้วยสภาพการจราจรในเมืองกรุงที่ติดขัดมาจนถึงมอเตอร์เวย์ ทำให้เธอต้องรีบวิ่งหัวซุกหัวซุนไปให้ทันขึ้นเครื่องในอีก 10 นาทีข้างหน้า

แม้ว่าเวลา 10 นาทีจะมีมากพอสมควร แต่มันช่างเฉียดฉิว เพราะความกว้างใหญ่ไพศาลของสนามบิน อีกทั้งยังจะต้องผ่านขั้นตอนการตรวจบัตร ตรวจสัมภาระ ระยะทางเดินไปแต่ละที่ก็ไกลสุดๆ หากเธอไปไม่ทันไฟล์การบินนี้ ก็หมายความว่าเธอก็จะไปไม่ทันงานฉลองวันเกิดคุณพ่อด้วย

“ให้ตายเถอะพระเจ้า! ฉันเกลียดคนไม่รักษาเวลาที่สุด ข้าวก็ยังไม่ได้กินตั้งแต่เช้า!” เธอวิ่งไปบ่นไป ในใจนึกก่นด่าลูกค้าที่นัดเธอตั้งแต่ช่วงบ่าย แต่ดันมาสายไปตั้ง 1 ชั่วโมง

แม้ว่าเธอจะบอกเขาแล้วว่าเธอจะต้องรีบไปอังกฤษ แต่เขาก็คะยั้นคะยอให้เธออยู่รอ พอมาถึงก็พูดมากไม่ได้สาระ กว่าจะสรุปงานได้ก็ปาไป 2 ชั่วโมง ท้องไส้ของเธอร้องโครกครากไปหมด

มือเล็กข้างหนึ่งถือถุงคุกกี้ อีกข้างก็หยิบขนมขึ้นมากินไปด้วย เป้ใบย่อมที่สะพายด้านหลังแกว่งไปมา ผมเผ้ายาวสยายรุงรังไปหมด เธอวิ่งหน้าตาตื่นแล้วก็กินขนมไปเต็มปาก นึกในใจว่าขึ้นเครื่องเมื่อไหร่จะสั่งข้าวสั่งน้ำมากินเสียให้พอใจ การเดินทางครั้งนี้เธอเตรียมเสื้อผ้ามา 2-3 ชุดเท่านั้น ไม่อยากขนอะไรไปเยอะ เพราะไปแค่ 2 วันก็จะต้องรีบกลับมาทำงานแล้ว

ระหว่างทางที่เธอตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินอย่างรีบร้อนสวนทางตรงมาที่เธอ เขารีบเดิน สายตาก็มัวจ้องหาของในกระเป๋า หญิงสาวหลบไม่ทัน วิ่งพุ่งเข้าชนอย่างจัง ถุงขนมคุกกี้หล่นกระจายเกลื่อนไปหมด

“โอ้! ขอโทษครับ” ชายหนุ่มปริศนาบอกขอโทษเธอแล้วรีบเดินออกไป ทิ้งให้เธอนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่พื้นด้วยความจุก และเกือบสำลักเพราะขนมที่อัดแน่นในปาก เธอมองเขาด้วยสายตาโกรธเคือง ไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายผิดหรือฝ่ายถูกกันแน่ แต่เธอไม่มีเวลาคิดให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เพราะเห็นสายตาแม่บ้านประจำสนามบินมองตรงมาที่เธออย่างตำหนิ

“ป้าคะ หนูขอโทษค่ะ หนูช่วยเก็บนะคะ” เธอรีบยกมือไหว้ขอโทษ แม้ว่าเธอจะมีใบหน้าแบบฝรั่งจ๋า แต่เธอกลับพูดภาษาไทยได้ชัดถ้อยชัดคำ เธอก้มลงกวาดเศษขนมคุกกี้ใส่ถุงแบบเร่งรีบ และมีชิ้นหนึ่งมันกลิ้งไปชนกับเท้าของใครสักคน เธอรีบวิ่งเข้าเก็บแบบไม่ทันระวัง ทำให้ศีรษะไปชนกับท่อนขาอันแข็งแกร่งเข้า เธอคิดว่าเขาจะหลบ แต่เขากลับยืนนิ่งเสียอย่างนั้น เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างหงุดหงิดในใจ แต่เขามากับผู้ชายอีกสองคนที่เดินขนาบข้าง ช่างดูน่าเกรงขามจนเธอไม่อยากยุ่งด้วย

“ขอโทษค่ะ” เธอขอโทษเขาลวกๆ แบบไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น เขาแปลกใจที่ได้ยินเธอพูดภาษาไทยได้ชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าสวยหวานแบบฉบับสาวชาวอังกฤษภายใต้เส้นผมสีน้ำตาลทองยาวยุ่งเหยิง เรียกความสนใจให้กับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทดูเคร่งขรึมได้เป็นอย่างดี แววตาคมภายใต้แว่นตาดำ เพ่งมองหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าเขาอย่างพิจารณา

สวย... ใช่... เธอสวย... สวยอย่างหาที่ติไม่ได้ เธอเงยหน้ามองเขาชั่วครู่แล้วทำหน้าตายุ่งๆ ทำคิ้วผูกโบว์ใส่เขา แล้วก็ก้มลงไปเก็บขนมคุกกี้ที่กระจายอยู่บนพื้นจนเรียบร้อย ก่อนจะยื่นให้กับป้าแม่บ้านที่มีหน้าตาหงุดหงิดไม่แพ้กัน

“ป้าคะ หนูขอโทษป้าด้วยนะคะที่ทำให้ป้าต้องมีงานเพิ่ม หนูเก็บเศษขนมได้แค่นี้ หนูต้องไปแล้วเพราะจะไม่ทันขึ้นเครื่อง ขอโทษอีกทีนะคะป้า” เธอบอก ก่อนจะวิ่งออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขายืนนิ่งและมองตามไปจนลับสายตา...

“คุณจอมพลครับ ทางด้านนี้ครับ” พนักงานโรงแรมหรู 5 ดาวใจกลางกรุงเทพมหานครผายมือไปที่ห้องแกรนด์บอลรูม ซึ่งเป็นห้องที่จัดงานสัมมนาเครือข่ายธุรกิจโรงแรมทั่วประเทศ เขาเป็นเจ้าภาพในการจัดสถานที่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทสีดำเดินตรงไปที่ห้องจัดงาน ด้านหลังของเขามีลูกน้องคนสนิทใส่สูทสีดำเช่นเดียวกัน เดินขนาบข้างซ้ายขวา ทำให้ดูน่าเกรงขามไปด้วย

ก่อนที่จะเดินถึงห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรม สายตาของเขาพลันไปเห็นหญิงสาวรูปร่างสูงเด่น ผมสีน้ำตาลทองยาวถึงแผ่นหลัง เธอมาในชุดเสื้อสูทสีขาวและกระโปรงสั้นเหนือเขา รองเท้าส้นสูงสีครีม เดินถือกระเป๋าและเอกสารพะรุงพะรังไปที่ล็อบบี้โรงแรม จอมพลชะงักฝีเท้า เขามองตามอย่างสนใจ

“ผู้หญิงคนนั้น... ใช่คนที่เราเจอในสนามบินเมื่ออาทิตย์ก่อนหรือเปล่าครับ” กนธี... ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มที่หยุดเดินเพื่อมองตามเธอ เขาพยักหน้า

“ใช่ เธอเป็นใครและมาทำอะไรที่นี่?” จอมพลพูดเปรยๆ เขายอมรับว่าสนใจหญิงสาวคนนี้มากกว่าปกติ เธอดูเป็นผู้หญิงที่น่ารู้จักและมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามอย่างรุนแรง

“น่าแปลกนะครับที่เราเจอเธอถึง 2 ครั้งด้วยกัน” ตรัย... ลูกน้องคนสนิทของจอมพลอีกคนบอก

“มันจะต้องมีครั้งที่ 3 ตรัย... นายไปสืบให้ฉันทีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำงานอะไร อยู่ที่ไหน ขอด่วนด้วยนะ ฉันอยากรู้จักเธอ” จอมพลสั่งลูกน้อง ตรัยก้มหน้ารับคำสั่งและปลีกตัวออกไปหาข้อมูลทันที

เขามองไปที่ล็อบบี้ เห็นเธอนั่งคุยกับผู้ชายดูแล้วน่าจะเป็นชาวญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว จากการประเมินด้วยสายตา เธอน่าจะมาทำงานอะไรสักอย่างที่นี่ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใครกัน

“สวัสดีครับ คุณจอมพล... จอมพล อิทธิพลกูล เจ้าของกิจการโรงแรม 5 ดาวที่มีอยู่เกือบทุกจังหวัดในประเทศไทย เจ้าของร้านอาหารชื่อดัง เจ้าของอาบอบนวด หุ้นส่วนสถานบันเทิงและคาสิโนในต่างประเทศ” น้ำเสียงทุ้มห้าวดังขึ้นขณะที่สายตาของจอมพลกำลังจับจ้องไปที่หญิงสาว

“สวัสดีครับ คุณคือ...” เขาทักทายกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบตามฉบับคนเย็นชาที่เก็บความรู้สึกตัวเองได้เป็นอย่างดี แม้ว่าในใจจะนึกสงสัยว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ทำไมถึงรู้รายละเอียดธุรกิจของเขานัก

“ผมชื่อธรณ์ครับ ธรณ์ ธรนันท์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เขาแนะนำตัว

“ครับ”

“ผมเพิ่งก้าวเข้ามาทำธุรกิจโรงแรมได้ไม่นาน ยังไงก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ธรณ์พูดอย่างนอบน้อม แต่แววตาของเขากลับฉายแววระริก พร้อมกับยื่นมือมาข้างหน้า จอมพลหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพินิจแล้วยื่นมือไปจับมือธรณ์

“อีก 2-3 วัน ผมคงจะต้องเข้าไปขอความช่วยเหลือคุณจอมพล ยังไงก็รบกวนเปิดบ้านต้อนรับผมด้วยนะครับ” ธรณ์บอกเป็นนัยยะ ก่อนเดินเข้าไปในห้องแกรนด์บอลรูม เพราะใกล้ถึงเวลาเริ่มงานแล้ว ทิ้งให้จอมพลยืนคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไป

“เป็นยังไง ได้เรื่องไหม” จอมพลถามขณะนั่งรถกลับบ้าน ตรัยยื่นเอกสารในซองสีน้ำตาลให้กับเจ้านาย

“ครับ ผู้หญิงคนนั้นชื่อคาเซีย ฮาโลมาร์ค เจ้าของธุรกิจเล็กๆ เป็นธุรกิจออกแบบ ตกแต่งภายใน” ตรัยบอกข้อมูลคร่าวๆ ให้จอมพลฟัง

“โสดหรือเปล่า”

จอมพลอ่านรายละเอียดในเอกสารแล้วถามต่อ ซึ่งเรื่องที่เขาถามนั้นไม่มีอยู่ในเอกสาร ตรัยหันไปยิ้มให้กับกนธี ซึ่งนั่งประจำที่คนขับรถ

“โสดครับ โสดสนิท เธอเพิ่งมาเปิดบริษัทในเมืองไทยได้ไม่นานมานี้เอง อ้อ... เรียนปริญญาโทที่อังกฤษ มหาวิทยาลัย Cambridge ที่เดียวกับเจ้านายด้วยนะครับ” ตรัยบอกข้อมูลคร่าวๆ เพิ่มเติม ต้องนับถือความสามารถในการหาข่าวของลูกน้องเขา ช่างรวดเร็วทันใจเสียจริง

“ดูเป็นคนน่าสนใจ ที่สำคัญคือโสด” เขาเปรย กนธีเลิกคิ้วมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง

“ถ้าคุณผู้หญิงที่ชื่อคาเซียไม่โสด เจ้านายจะยังสนใจอยู่ไหมครับ” กนธีถามอย่างตรงไปตรงมา จอมพลมองลูกน้องคนสนิทที่เขาคิดว่ารู้ใจที่สุดแล้ว

“นายน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วนะกนธี ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้แล้วจะไม่ได้ พรุ่งนี้ช่วยนัดเธอมาที่บริษัทเราหน่อย ฉันจะให้คาเซียมาออกแบบตกแต่งภายในอาบอบนวด ที่เราปิดปรับปรุงอยู่” จอมพลสั่ง ตรัยและกนธีหันมามองหน้าตากันอย่างงงๆ

“แล้วบริษัทที่เราจ้างไว้ก่อนหน้านี้...”

“ก็ฉีกสัญญาทิ้งซะสิ ไม่น่าถามเลย อ้อ... ให้ค่าปลอบใจเขาหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวจะหาว่าฉันใจดำ”

จอมพลพูดทิ้งทายแล้วก็เงียบไปจนกระทั่งถึงบ้าน ทิ้งปัญหาให้ลูกน้องสองคนตามเคลียร์อีกเช่นเดิม