ตอนที่ 4 อาชีพที่สอง

วันหนึ่งเขาเข้ามาหางานทำในตลาด ถูกพวกอันธพาลปล้นเงินและรุมทำร้ายร่างกาย โชคดีที่ได้หนุ่มน้อยซูหย่าช่วยเอาไว้ ภายหลังซูหย่าจึงชวนเขามาทำงานด้วยกัน ตอนที่รู้ว่าเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบสามปีจะเปิดสำนักคุ้มภัยเขารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเห็นถึงความตั้งใจเขาจึงไม่ขัดขวาง

ต่อมาจึงได้รู้ว่านางเป็นเพียงสตรีน้อยนางหนึ่ง จากที่เคยท้อกับชีวิต เขาจึงได้ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง นางมอบตำแหน่งรองเจ้าสำนักคุ้มภัยให้เขาดูแล และมอบค่าตอบแทนอย่างคุ้มค่าสำหรับชายพิการอย่างเขา จนครอบครัวกลับมาลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง มิหนำซ้ำยังช่วยหาหมอมารักษาขาของเขาจนหายดี สามารถกลับมาเดินได้เหมือนคนปกติ บุญคุณของนางครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก

“ข้าก็เชื่อในฝีมือตนเองเช่นกัน” ว่าจบทั้งสองก็หัวเราะฮาฮา จากนั้นซูหย่าก็ขอตัวกลับบ้าน รองเจ้าสำนักชิวก็ไม่ได้ว่ากล่าวแต่อย่างใด

ก่อนกลับนางยังเดินเข้าไปสั่งงานบางอย่างกับไป๋เทียนคั่ว จากนั้นก็มุ่งหน้ากลับบ้านทันที ป่านนี้ท่านแม่ของนางคงกลับจากตลาดแล้ว บ่าข้างขวายังสะพายถุงผ้าที่ใส่หนังสือและกระดาษที่นางนำลงมาจากเรือ

หมู่บ้านหงชุน

ภายในบ้านที่ทำจากดินผสมกับไม้หลังขนาดกลาง มีควันไฟลอยออกมาจากปล่องไฟ ซูหย่ามั่นใจว่ามารดากลับมาจากตลาดแล้วจึงส่งเสียงออกไป “ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว” มือเรียวเล็กผลักบานประตูไม้เข้าไปด้วยความดีใจ เพราะตั้งแต่นางเดินทางไปกับขบวนคุ้มภัย นี่ก็เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่นางกับมารดาต้องห่างกัน

“นายหญิง คุณหนูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้จิ้งอี๋พูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“เจ้าทำอาหารไปก่อน ข้าจะออกไปดูนางสักหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

หลิวเหม่ยหลิงล้างมือให้สะอาด เช็ดมือด้วยผ้าแห้งพอลวก ๆ แล้วจึงรีบเดินออกไปพบบุตรสาว ซูหย่าวางกระเป๋าสะพายไว้บนโต๊ะทานข้าว จากนั้นก็เดินมาหามารดาที่กำลังเดินออกมาจากห้องครัวเช่นกัน

“เดินทางราบรื่นดีหรือไม่” หลิวเหม่อยหลิงเอ่ยถาม พร้อมกับสวมกอดบุตรสาวด้วยความคิดถึงเจือห่วงหาอาทรเป็นอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่บุตรสาวต้องเดินทางไกลไปกับขบวนคุ้มภัยนางรู้สึกห่วงบุตรสาวเป็นอย่างมาก หลายครั้งที่นางขอร้องบุตรสาวให้เลิกทำอาชีพนี้

แต่สุดท้ายบุตรสาวก็ได้แต่บอกว่า ทุกอย่างที่ซูหย่าทำไปก็เพื่อนางกับมารดา นางไม่อยากให้มารดาทำงานหนักเพียงคนเดียว และวันข้างหน้าพวกเขาสองแม่ลูกจะได้มีชีวิตที่สุขสบายมากกว่านี้ บวกกับบุตรสาวบอกกับนางว่าได้ร่ำเรียนวรยุทธ์จากสำนักคุ้มภัย หลิวเหม่ยหลิงจึงได้แต่ยอมตามใจนางเท่านั้น

นางหารู้ไม่ว่าคนที่สอนวรยุทธ์คนอื่นตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสำนักคุ้มภัยก็คือซูหย่าบุตรสาวของนางเอง เหตุผลที่นางไม่บอกความจริงกับมารดาก็เพราะเกรงว่ามารดาจะเป็นห่วง อีกทั้งยังไม่ยอมให้นางเปิดสำนักคุ้มภัย เพราะตอนนั้นนางอายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น

“ราบรื่นดีมากเลยเจ้าค่ะ” นางไม่อยากเล่าเรื่องชายคนนั้นให้มารดาฟัง เพราะเกรงว่ามารดาจะคิดมาก ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว

“เช่นนั้นกลับมาเหนื่อย ๆ เจ้าไปเตรียมตัวอาบน้ำก่อน แม่จะให้จิ้งอี๋เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้” ถึงแม้ตอนนี้จะเข้าสู่เดือนสามแล้วแต่อากาศช่วงเช้ามืดกับช่วงเย็นก็ยังรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่บ้าง อีกทั้งหมู่บ้านหงชุนอยู่ติดกับภูเขา จึงทำให้อากาศค่อนข้างหนาวเย็น

“เจ้าค่ะ”

หลังอาบน้ำเสร็จแล้วซูหย่าจึงออกมาทานอาหารกับมารดาและจิ้งอี๋ ซึ่งในสายตาของซูหย่ากับหลิวเหม่ยหลิง ไม่เคยคิดว่าจิ้งอี๋เป็นเพียงสาวใช้แม้แต่น้อย เพราะหากหลิวเหม่ยหลิงไม่ได้นางมาคอยช่วยเหลือ ป่านนี้นางคงสิ้นใจไปตั้งแต่ตอนคลอดซูหย่าแล้ว

หลังกินอาหารเสร็จซูหย่าพูดคุยกับมารดาและจิ้งอี๋อีกหลายคำจึงขอตัวไปทำงานต่อ

ไม่นานหลิวเหม่ยหลิงก็เดินตามบุตรสาวเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นบุตรสาวกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการเขียนหนังสือจึงเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เจือด้วยแววตำหนิ “กลับมาเหนื่อย ๆ เจ้าน่าจะพักบ้าง” เห็นบุตรสาวทำงานหนักเช่นนี้ มารดาอย่างนางรู้สึกปวดใจยิ่งนัก ถึงนางจะเห็นบุตรสาวทำเช่นนี้มาตั้งแต่อายุเก้าปีแล้วก็ตาม

“อีกนิดเดียวก็จะเขียนจบแล้วเจ้าค่ะ ช่วงนี้สมองกำลังปลอดโปร่ง ข้าจึงรีบเขียนเพื่อเร่งปิดต้นฉบับเจ้าค่ะ” ซูหย่าเขียนนิยายมาแล้วแปดปี ปีหนึ่งจะเขียนอยู่ประมาณสามถึงสี่เรื่อง เช่นนั้นเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่ยี่สิบเก้าของนาง และนิยายพวกนี้ก็ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำให้นางเสมอมา และก็ทำให้นางมีเงินไปเปิดสำนักคุ้มภัยตอนอายุสิบสามปี แต่เรื่องนี้มารดาของนางกับจิ้งอี๋ไม่เคยรู้เรื่องด้วยเลยสักนิด รู้เพียงว่าซูหย่าทำงานในสำนักคุ้มภัยเท่านั้น

“แม่ไม่เคยห้ามเจ้าได้เลยสักครั้ง” ตอนที่เห็นบุตรสาวเขียนหนังสือได้อย่างคล่องแคล่วตอนอายุเพียงเก้าปี นางรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เพราะหลังจากที่ซูหย่าตกน้ำจนนอนสลบไสลไปสามวันพอตื่นขึ้นมาบุตรสาวของนางก็คล้ายกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หลังจากวันนั้นซูหย่าก็พูดกับมารดาว่า ‘ข้าจะหาเงินมาเลี้ยงดูท่านแม่กับพี่จิ้งอี๋เองเจ้าค่ะ’ ถึงไม่รู้ว่าบุตรสาวจะหาเงินเลี้ยงนางด้วยวิธีใด แต่ขอแค่บุตรสาวฟื้นขึ้นมานางก็ดีใจมากแล้ว