ถ้าร้ายกับผมต้องรับผลไป

“ครับคุณหนู จะกลับแล้วหรือครับ เดี๋ยวผมจะโทรบอกให้ไคเข้าไปหาในงานนะครับ”

“ไล่เขาออกค่ะ นาธาน” เสียงนั้นเอ่ย

“เอ่อ...ผมไล่เขาออกไม่ได้ครับ”

“แต่เขาทำไม่ดีกับไนล์นะคะ” เธอทำเสียงแหว มัวแต่คุยโทรศัพท์กับนาธานเลยไม่รู้ว่าประตูห้องถูกเปิดออก และร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่ง ค่อยๆ เคลื่อนกายเข้ามา เขามาเงียบมาก จนมายืนกอดอกอยู่ข้างหลังเธอ คนดื้อยังไม่รู้ตัว ยังคงฟ้องความเท็จไปกับพ่อบ้านฉอดๆ

“ไคทำอะไรครับ”

“เขาทำ เอ่อทำ...” นิลดารากลอกตา คิดหาคำโกหก ก่อนจะพูดโพล่งออกไป “เขามองขาอ่อนของไนล์ค่ะ มองจ้องหน้าอกไนล์ด้วย เพื่อความปลอดภัย นาธานต้อง...อุ๊ย!”

เธออุทานอย่างตกใจ เมื่อโทรศัพท์ถูกแย่งออกไปจากมือ เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนทำ บอดี้การ์ดของเธอนั่นเอง

“อะไรนะครับคุณหนู ไค...”

“ผมไม่ได้มองนม มองขา มองอะไรของคุณหนูทั้งนั้นครับลุง” เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้น คำพูดของเขาทำให้นิลดาราหน้าแดงเม้มปากแน่น เมื่อเสียงทุ้มนั้นกรอกลงไปกับปลายสาย

“คุณหนูไม่ได้มีเสน่ห์เร้าใจผมขนาดนั้นครับลุง วางใจได้”

นาธานหัวเราะ แล้วบอกกำชับเขาว่า...ให้ดูแลคุณหนูให้กลับบ้านในเวลาที่ควรกลับ

เมื่อวางสายเสร็จ เขาก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้กับนิลดารา ชายหนุ่มกอดอก แล้วยิ้มหยันเธอ ทีท่าของเขากวนมาก...จนนิลดารามือสั่นไปหมด

“แก...”

“เสียใจด้วย คุณไล่ผมออกไม่ได้ คุณหนูไนล์ แล้ว...ข้อหาที่คุณหาว่าผมมองคุณน่ะ ขอโทษเถอะ ให้ผมมองเสาไฟยังน่ามองกว่าคุณเยอะ”

มือสวยเรียวของนิลดาราคว้าแก้วไวน์ได้ เธอก็เอาขว้างใส่หน้าเขา คนอย่างเขามันจะต้องโดนแบบนี้

หากแต่มืออันว่องไวของสิงหาคว้าแก้วนั้นไว้ได้ทัน ก่อนที่มันจะปะทะเข้ากับใบหน้าของตนเอง แล้วหรี่ตา

นี่มันเกินไปแล้วนะคุณหนู...

นิลดารายังคงโมโหจนสั่นไปหมดทั้งตัว ไม่เคยมีใครทำกับคุณหนูไนล์แบบนี้มาก่อน เธอลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวยาว กะว่าจะไปให้พ้นหน้าคนกวนโมโห หากแต่ช้าไปกว่าสิงหาที่คว้าเธอทีเดียว เธอก็ลอยหวือเข้าในอ้อมแขนของเขา

“แก ปล่อยฉันนะ” นิลดาราตกใจจนตัวแข็ง ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำ เจอกับเขาไม่ถึง 24 ชั่วโมง ผู้ชายคนนี้กล้าทำอะไรที่คนอื่นไม่กล้ากับเธอ...

“คุณตบหน้าผม และเอาแก้วขว้างหน้าผม คุณหนู”

“แล้ว แกจะทำอะไรฉัน” แม้จะตกใจ แต่นิลดาราก็คือนิลดารา เธอไม่มียอมใคร...และคนที่กล้าทำเธอจะต้องโดนดี!

“ผมจะฟาด” เขาตอบแล้วแบกเธอไปนั่งที่โซฟา ไม่สนใจฟังเสียงกรีดร้องของนิลดารา เขาจับเธอพาดตัก แล้วแล้วมือใหญ่ก็ตบลงมาที่ก้นกลมๆ นั่น

เพียะ เพียะ เพียะ

“ไอ้เลว แกกล้าทำฉัน ไอ้คนต่ำแกกล้าทำคุณหนูไนล์ ฉันจะให้แดดดี้ฆ่าแก” เสียงหวานตวาดแหว พยายามดิ้นรน ไม่เคยมีใครทำโทษเธอแบบนี้ พ่อก็ไม่ทำกับเธอแบบนี้ เขาเป็นใคร!

เพียะ เพียะ เพียะ

“ด่าอีกสิ ด่าอีกก็จะฟาดอีก หืม ปากเก่งนักใช่ไหม? ดื้อนักใช่ไหม”

“ฮือๆ เจ็บ ฉันเจ็บ” คุณหนูคนสวยปล่อยโฮ! ในที่สุด เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ทั้งเจ็บทั้งอายที่มาโดนเขาตีเอา ตีเอาแบบนี้

กระโปรงถลกขึ้นจนเผยเห็นก้นกลม แต่เพราะถุงน่องสีดำเลยไม่เห็นความเสียหายที่ฝ่ามือเขาได้สร้างผลกระทบกับลูกพีชสวยลูกนี้ สิงหารู้ว่ามันไม่ได้เบาหรอก เธอถึงได้ร้องไห้แบบนี้

“จะดื้ออีกไหม?”

“ฮือๆ แก...”

“อย่ามาเรียกจิกผม คุณหนูไนล์ ผมมีชื่อ” เขาว่าเสียงขรึม มือหนาทำท่าจะยกอีก คนที่นอนพาดตักอยู่เกร็งตัวโดยอัตโนมัติ เขามันโหดร้าย เขากล้าตีคุณหนูไนล์!

“เรียกผมว่าไค...ว่าไงจะดื้ออีกไหม”

“ถะ ถ้าทำอีก ไคจะตีอีกหรือไง” ไม่อยากยอม แต่เขาจะต้องตีเธออีกแน่ๆ อีตาบ้าเอ๊ย! แต่เธอสู้เขาไม่ได้อะ ไม่อยากโดนฟาดก้นอีกแล้ว

“ตี” เสียงนั้นตอบ มันฟังแล้วทำให้เธอขนลุก

“ไคมีสิทธิ์อะไร” ยังจะเถียงอีก คนดื้อก็คือคนดื้อ สิงหายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ความนุ่มนิ่มเสียดสีที่ตักของเขา ทำให้รับรู้ว่าเธอกลมกลึงน่าฟัดแค่ไหน...

อะไรบางอย่างมันเริ่มแสดงความรู้สึก สิงหากำลังพยายามสะกดมันลงไป

“บอดี้การ์ด มีหน้าที่พิทักษ์ความปลอดภัยของนายจ้าง ฉะนั้นอะไรที่ไม่เป็นความปลอดภัย ผมก็ต้องทำให้มันปลอดภัย”

“ใช่เหรอ แต่ที่นายทำ มันคือนายทำร้ายนายจ้างนะ” เสียงใสตวาดแหว สิงหาหัวเราะ ประโยคต่อไปเล่นเอาสาวน้อยตัวแข็ง

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ ก็คงจะทำแบบอื่น ที่เป็นความไม่ปลอดภัยต่อนายจ้างมากกว่านี้แน่ๆ คนที่เอามือได้ใกล้หน้าผมมากที่สุด หรือเอาอะไรมาขว้างผม ล่าสุดเละเทะอยู่ที่ตะวันออกกลาง หาซากไม่ได้...”

อา...

หรืออีตาบ้านี่จะเป็น...

เขาจะต้องเป็นพวกทหารรับจ้างที่สติแตกแน่ๆ นาธานไปจ้างคนแบบนี้มาทำไมอะ งื้อ...เธอกลัว

“มะ ไม่ดื้อแล้ว ไม่ดื้อ เชื่อฟังทุกอย่างแล้ว ปล่อยสิ ฉันเจ็บ”

“งั้นก็กลับบ้าน”

พูดเสร็จเขาก็แบกเธอขึ้นบ่าทำเหมือนกับเธอเป็นตุ๊กตา เดินก้าวยาวๆ ออกทางด้านหลังของโรงแรม คุณหนูไนล์ วิลสันร้องหวังจะให้ใครช่วย แต่ไม่มีใครช่วยเธอเลย กระทั่งถูกเขาจับยัดมาในรถคันหรูและขับออกไปจากงาน