จรรยาบรรณของบอดี้การ์ด

รถแอสตัน มาร์ติน ขับมาจอดที่หน้าคฤหาสน์วิลสันในเวลาห้าทุ่ม...

สาวใช้กะดึกที่รอรับใช้คุณหนูของคฤหาสน์เปิดประตูรถให้แล้วก็ยืนนิ่งรอให้คุณหนูลงมา เธอทำหน้าที่แบบนี้เป็นประจำถ้าเกิดว่าคุณหนูไนล์ออกไปงานยามวิกาล

แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อประตูรถฝั่งคนขับเปิดออกและ...เขาก็กระชาก...อาอีตานี่กล้ามาก เขากระชากคุณหนูตัวร้ายออกมาจากรถตวัดอุ้มทีเดียว หล่อนก็ไปอยู่บนบ่ากว้างๆ นั่น เขาเดินตึงๆ เข้าไปในบ้าน บอดี้การ์ดใหม่ทำถึงมาก เสียงคุณหนูไนล์ร้องเบาๆ คาดว่าน่าจะออกฤทธิ์มานานจนเสียงแหบ ตายแล้วเธอจะทำยังไงดี...

“ห้องคุณหนูอยู่ไหนเดินนำไปที”

บอดี้การ์ดคนใหม่เป็นคนเอเชีย หน้าตาของเขาดูทั้งกร้าวทั้งเร้าใจ ตัวสูงใหญ่ หันมาถามเธอเสียงนิ่ง ขณะที่คุณหนูไนล์ยังคงโวยวายเสียงเบา

“ปล่อยฉันสิตาบ้า เดินเองได้...”

“...”

“เดินนำไปสิ” เขาพูด ตาของเขาดุมาก แจนน่าตัวแข็งเลยล่ะ แล้วรีบเดินแกมวิ่งนำเขาไปที่ห้องของคุณหนู

เธอเปิดประตูห้องให้เขา แล้วเธอก็ได้เห็นภาพที่คาดว่าคนทั้งคฤหาสน์น่าจะอยากเห็น คือโยนคุณหนูคนสวยลงบนเตียง ก่อนจะเดินออกมา แต่เธอไม่ได้ยินเสียงโวยวายหรือด่าว่าจากคุณหนูไนล์ เงียบกริบ มีเพียงเสียงบ่นอ่อยๆ เบาๆ ที่เธอได้ยินตอนปิดประตู

ทำถึงมากค่ะคุณ!

“เรื่องคืนนี้ ชูว์...อย่าบอกใครล่ะ เดี๋ยวเธอจะอาย” เขาก้มลงมากระซิบเบาๆ กับแจนน่า เล่นเอาสาวใช้ขาอ่อน เสียงเซ็กซี่ปนดุ...ทำให้เธอใจสั่น เธอพยักหน้า เขายิ้มให้นิดๆ ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง

พรุ่งนี้...เรื่องนี้จะโจษจันนัมเบอร์วันแน่นอนในเรือนคนใช้!

………………………………………………………………………………………………………………

ความเจ็บใจทำให้นิลดารานอนร้องไห้เกือบทั้งคืน

เป็นหนแรกที่เธอร้องไห้ขนาดนี้ โมโหขนาดนี้ เพราะผู้ชายคนนั้นคนเดียว!

เธอคว้าเอาโทรศัพท์มาโทรฟ้องนาธาน แต่ดูเหมือนว่า คุณพ่อบ้านจะไม่เข้าเธอเลย แถมยังยืนยันว่า ยังไงเธอก็ต้องมีเขาเป็นบอดี้การ์ด คนขับรถ และคนพาไปไหนมาไหนในระยะนี้ ไม่อย่างนั้นเธอก็ต้องไปอยู่เซฟเฮ้าส์

เซฟเฮ้าส์

นาธานไม่บอกด้วยว่าเซฟเฮ้าส์ไหน

เธอได้แต่กลอกตา...ร้องไห้จนปวดหัว เพราะความโกรธ อยากจะโทรไปฟ้องบิดา แต่ท่านก็คงจะไม่ฟังเธอ หึ...เธอมีทางเลือกเดียวคือยอมสินะ

เธอระบมไปหมดทั้งก้นที่โดนเขาฟาดเอา เขามือหนักมาก สาวน้อยกระดุกกระดิกตัวไม่ได้ได้แต่นอนคว่ำอยู่แบบนั้น เมื่อเธอลงไปผิดเวลา สาวใช้จึงขึ้นมาตามให้ลงไปรับประทานอาหารเช้า นิลดาราเอาหมอนขว้างหล่อน แล้วตะโกนบอกว่าไม่ให้มายุ่ง เธอจะไม่กินอะไรทั้งนั้น!

“เอ่อ...ไม่รู้ว่าคุณหนูเป็นอะไรค่ะ” สาวใช้ลงมารายงานคุณนาธาน

“ไม่กินอะไรเลยหรือ?” เขาถาม ทางนั้นพยักหน้าหงึกๆ

“ค่ะ คนครัวเลยให้มาถามว่ามื้อกลางวันจะให้ทำอะไรดีคะ เพราะมื้อเช้าเธอก็ไม่รับ”

“ผมเอาไปเสิร์ฟให้ไหมครับ” สิงหาเอ่ย เขานั่งกับนาธานที่โต๊ะทำงาน นึกเป็นห่วง...อยู่เหมือนกันว่าอาจจะเจ็บหนัก มือเขาไม่ได้เบา แล้วก็ฟาดไปสุดแรง อยากจะเห็นเหมือนกันว่าช้ำไหม บวมไหม อาจจะอับเสบ

“เอาแบบนั้นหรือ?” คุณพ่อบ้านมองหลานชาย คุณหนูฟ้องเขามามากมายเกี่ยวกับสิงหา แต่เขาไม่เชื่อเท่าไหร่ ว่าหลานชายจะทำขนาดนั้น

“ก็ดูเหมือนจะต้องเป็นแบบนั้น” สิงหายิ้มนิดๆ ให้กับผู้เป็นลุง นาธานเม้มปาก เขาเห็นอะไรบางอย่างในสายตาของสิงหา...คุณหนูบางทีก็ต้องโดนคนจริง ไม่กลัว สั่งสอนเสียบ้าง เขาไม่กล้า คุณท่านไม่กล้า ก็คงมีแต่สิงหานี่แหละที่กล้า...

“แล้วแกไปทำอะไรคุณหนูของลุงบ้างหรือเปล่า หืม? ไค”

“ถ้าผมทำจริงๆ มันจะเป็นอะไรไหมครับ” คำถามย้อนของสิงหา เล่นเอานาธานอึ้งนิดหน่อย แต่สิงหายิ้มกว้าง แล้วหัวเราะเบาๆ

“หึๆ ผมคงไม่กล้าแตะดอกฟ้าแบบนั้นหรอกครับ”

“นั่นสิ ถ้าแตะลงไปแล้ว ผลของมันแกจะรับไหวหรือ ไค”

“...”

สองลุงหลานมองตากัน ก่อนที่สิงหาจะลุกขึ้นแล้วเดินไปยังด้านในคฤหาสน์ นาธานมองตามหลัง เขากำลังสังหรณ์อะไรบางอย่าง ถ้าเป็นจริงขึ้นมา....

มันจะดีไหมนะ?