บอดี้การ์ด 1

สาวน้อยวัยยี่สิบสามมองเงาสะท้อนในกระจก ชุดที่บิดาเลือกและส่งมาให้เป็นแฟชั่นจากแบรนด์โปรดของเธอ คอลเลคชันนี้นิลดารารักมาก...บิดารู้อกรู้ใจเลยสั่งมาให้ เพราะเป็นดีไซน์เนอร์ที่เธอชอบมาก ตัวเสื้อเป็นแพทเทินและแรงบันดาลใจมาจากคอลเซ็ตสมัยวิตอเรีย ลูกไม้สีดำปักคริสตัล กระโปรงพองฟูทรงบอลลูนสีดำ ตัวกระโปรงสั้นเท่าต้นขาอ่อน เธอสวมถุงน่องยาวแบบสตอกกิ้งสีดำ พิมพ์ลายแบรนด์ สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนเฟอร์สีขาว ผมม้วนเป็นลอนเกลียวเล็ก แต่งหน้าโดยช่างแต่งหน้าที่ถูกเรียกตัวมากที่สุดในนิวยอร์ก เครื่องประดับเป็นสร้อยจากแบรนด์อัญมณีแบรนด์ดัง ที่ทำเพื่อเธอโดยเฉพาะมันเป็นเพชรแฟนซีสีเหลืองสลับเพชรชมพูทำเป็นตัวงูพันรอบลำคอระหง และกำไลทำจากเพชรสีเดียวกัน เฉพาะมูลค่าของเครื่องประดับน่าจะมีเลขหกหลักดอลลาห์สหรัฐ

ข้อเท้าของเธอก็มีสร้อยข้อเท้าเพชรสีชมพูคล้องตุ้งติ้งเป็นเพชรรูปหัวใจ รองเท้าส้นสูงหกนิ้วเป็นรองเท้าส้นเข็มสีดำประดับด้วยคริสตัล เธอยิ้มเล็กน้อยให้เงาสะท้อนนั่น สาวน้อยแสนเซ็กซี่ ขี้เล่น ดูแพงไปทั้งตัว พร้อมจะปรากฏต่อสายตาของว่าที่มารดาใหม่ ในงานเลี้ยงแสดงความยินดีของหล่อนสินะ!

หึ...

ใครเค้าจะไปกัน

เธอบอกให้เพื่อนของเธออย่างมิลลี่ ซึ่งเป็นดาราฮอลลีวูดชื่อดัง สาวสายปาร์ตี้ตัวแม่ หาที่ให้เธอไปสนุกคืนนี้ เธอจะไปร้องเพลง ไปโยก ไปดื่ม เธอไม่ไปงานของยัยดอร่านั่นหรอก...

หัวเราะเบาๆ แล้วขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินก้าวฉับๆ ออกมาจากห้องแต่งตัว...นาธานยืนรออยู่แล้ว เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อมองไม่เห็นฝูงบอดี้การ์ดแบบเดิม ตอนนี้มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งตัวสูงมาก ยืนอยู่ข้างนาธาน

เธอเบิกตาเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าคมสันของผู้ชายคนนั้น คิ้วของเขาเข้ม ตาคมเหมือนเหยี่ยว เขามีใบหน้ารูปเพชร จมูกโด่งงุ้มลงเล็กน้อย ริมฝีปากของเขา...อิ่มเต็มได้รูป ผิวเข้ม...เป็นสีแทน เขาตัวสูงและตัวหนามาก ตาของเขาเป็นสีดำสนิทราวกับบ่อน้ำอันลึกล้ำ เมื่อเขามองสบกับตาเธอ

ตาต่อตาสบกันคุณหนูคนสวยสะท้านและรู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด ก่อนที่ความไม่พอใจจะฉายวูบขึ้นมาแทนความรู้สึกนั้น นายคนนี้ไม่ยอมหลบตาเธอ มองจ้องเอาเสียด้วย คนอื่น...ไม่มีใครกล้ามองต่อตาคุณหนูไนล์แบบนี้

“วันนี้คุณหนูไปกับไคนะครับ”

“แค่คนเดียวหรือคะ” เธอถามนาธาน เมินหน้าหนีสายตานั่นเสียเอง สายตาของเขาให้ความรู้สึกประหลาด ใจของเธอเต้นตึกตัก...เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อน

“ครับ ต่อไปนี้ให้ไปไหนมาไหนกับไค เขามาเป็นบอดี้การ์ดคนใหม่ ผมเอาที่เหลือเก็บไว้ไปทำตำแหน่งอื่น จนกว่าทุกอย่างจะเข้าสถานการณ์ปรกติ”

“จริงๆ แล้วก็ควรจะมีแค่คนเดียวนี่แหละ คุณนาธาน ให้ตามหนูไปเป็นพรวนขนาดนั้น น่ารำคาญ หรือไม่ควรจะมีก็ดีที่สุด”

“ต้องมีครับ เพราะว่าคุณหนูคือนิลดารา วิลสันนะครับ”

“น่าเบื่อ” เธอบ่น แล้วย่นจมูกน้อยๆ ก่อนจะยักไหล่ให้กับนาธาน ที่เขาหันไปพูดกับสิงหา ที่พยักหน้าแล้วขยับไปที่รถของหญิงสาว ที่วันนี้คุณหนูสั่งมาว่าอยากขับแอสตัน มาร์ตินคันใหม่สีเขียวของเธอ จริงๆ ต้องเรียกว่านั่ง...เพราะเธอไม่มีทางจะได้ขับมัน บิดาไม่อนุญาต

“อย่าดื้อนะครับคุณหนู ไค...มีหน้าที่ดูแลคุณหนูให้ไปให้ถึงงานเลี้ยงในคืนนี้” นาธานย้ำ แต่นิลดารามีหรือจะฟัง

เธอก้าวขึ้นนั่งข้างคนขับรถคนใหม่ คุณหนูคนสวยปรายตามองเขานิดหน่อย รถคันนี้เสียตรงที่เธอจะต้องนั่งข้างคนขับนี่แหละ แต่ดีตรงไม่ต้องแห่กันไปมากมายเหมือนทุกหน ไม่รู้ว่าเป็นแผนรักษาความปลอดภัยแบบใหม่หรือยังไง ถึงได้ลดจากแปดเหลือหนึ่ง แต่ก็ดีไม่ต้องรุงรังกันไปมากมาย อีกอย่างถ้าเธอตกลงกับหมอนี่ได้ ก็แวบหนีได้ง่าย...

คนดื้อคิดในใจ ตาแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา เขาไม่ใช่คนที่หล่อมากแต่มีบางอย่างสะดุดตา เขาดูคมเข้มและอันตราย ทำให้ช่องท้องของเธอปั่นป่วนอย่างไม่เคยเป็น

นิลดารารีบเมินไปทางอื่น เธอจะมาคิดแบบนี้กับบอดี้การ์ดไม่ได้นะ เธอเป็นคนอีกระดับหนึ่ง คิดแล้วก็เชิดหน้า...เธอเย่อหยิ่งในตัวเอง ไม่เคยคิดจะลดชั้นลดระดับลงไป

เมื่อรถใกล้มาถึงที่หมาย นิลดาราก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเฉียบขาด

“จอดรถ ฉันจะลงตรงนี้ นายจะไปไหนก็ไป ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ฉันด้วย ถ้าเกิดว่าจะกลับบ้านจะโทรให้มารับ”

“ไม่จอดครับ” เขาพูดเสียงของเขาฟังดุ และห้วน ทรงอำนาจมาก นิลดาราหันขวับเลยทันที

“นี่...กล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ ฉันจะให้คุณนาธานไล่นายออก”

“คุณหนูต้องไปที่โรงแรมครับ ผมได้รับคำสั่งมาแบบนี้” เขาว่าแล้วหันไปยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยให้เธอ มันยิ่งกวนโมโหเธอมาก

เพียะ!

คนกล้าโอหังโดนตบจนหน้าสั่น เขาหรี่ตามองคนตบ ที่เชิดหน้าใส่เขา

“กลับไปเก็บของซะ ฉันไล่แกออก”

สิงหาไม่ได้พูดอะไร เขายังคงทำหน้าที่ขับรถของตัวเอง ไปส่งเธอจนถึงโรงแรมที่จัดงาน มีคนมาเปิดประตูรถให้เธอ หญิงสาวเดินไปตามพรมที่ปูไว้เข้าไปในงาน เจ้าของงานมายืนรอรับเธอด้วยตัวเอง แสงแฟลช วูบวาบ กระทบร่างงดงามนั่น ดอร่าเอ่ยทักเธอ สาวน้อยเกือบจะทำอะไรร้ายๆ ออกไป แต่บิดาที่เดินมาเสียก่อน ทำให้เธอออกฤทธิ์ไม่ได้อย่างใจคิด

“ฮันนี่ของแดดดี้สวยมากๆ วันนี้”

“ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะ”

“หนูชอบสร้อยไหมคะ?” เสียงของดอร่าแทรกขึ้นมา ตอนนี้สองสาวควงแขนนิกซ์คนละข้าง เดินทักทายผู้คนในงาน

“ทำไมหรือคะ...” เธอย้อนคำดอร่า น้ำเสียงและสีหน้า บอกดอร่าว่าลูกสาวของนิกซ์ไม่ได้ชอบเธอเลย แต่...แบบนี้ยิ่งท้าทาย แม่เด็กนี่เหมือนม้าพยศ ต้องโดนเฆี่ยนเจ็บๆ จะได้เลิกพยศ

“คุณดอร่าเป็นคนบอกดีไซน์เพชรให้หนูน่ะลูก ถูกใจไหม? ปรกติแล้วบูการีไม่ค่อยรับงานพิเศษสักเท่าไหร่? แต่เพราะคุณดอร่า พ่อเลยได้สร้อยเส้นนี้เป็นของขวัญวันเกิดให้ลูก” นิกซ์ขยิบตาให้ลูกสาว เหมือนเป็นสัญญาณกลายๆ ว่าห้าม...ก่อเรื่อง สาวน้อยเลยเม้มปาก แล้วยิ้มที่มุมปาก ไม่ได้ตอบอะไรออกมา

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ แล้วหนูรู้สึกเวียนหัว ว่าจะกลับไปนอนที่บ้านน่ะค่ะ”

“ไปนั่งพักในห้องพักแขกก่อนสิคะ เดี๋ยวจะติดป้ายไว้ไม่ให้คนรบกวน ให้หมอตรวจสักหน่อยไหมคะ ฉันไม่อยากให้หนูพลาดงานปาร์ตี้ของท้ายงาน”

“พักสักนิดก็ดีนะ คนสวยของแดดดี้ เดี๋ยวแดดดี้ให้คนพาไปพัก”

บิดาพูดมาขนาดนี้แปลว่าไม่ให้กลับ เธอหน้างอ ขณะที่เดินกระแทกเท้าตามบริกร ที่ดอร่าเรียกมาบริการเธอ ให้เข้าไปพักในห้องพักผ่อน ที่ไม่มีคนอยู่ มีแค่เธอลำพัง

เธอจะหนีกลับบ้านใครจะทำไม?

เธอเม้มปากแน่น วันนี้มีแต่คนขัดใจเธอ เธอคิดว่าจะไปนอนพักเล่นที่อื่นสักสองสามวันประชดบิดา หึ...เธอจะไม่กลับบ้าน ดีเหมือนกันที่บิดาลดบอดี้การ์ดเหลือคนเดียวคืออีตาหน้ายักษ์นั่น สมน้ำหน้าโดนเธอตบเข้าแบบนั้น อยากมาขัดใจเธอนัก แล้วเธอจะให้นาธานเอาเขาออกไปจากตำแหน่งนี้ คิดแล้วเธอก็โทรศัพท์หานาธานทันที