ตอนที่ 2 ฐานะในบ้าน (2)

จบไปอีกหนึ่งยกเบาๆ อันนี้ยังไม่หนักหนาเท่าไร ดูทรงแล้วพ่อสามีคงยังไม่ได้อารมณ์ไม่ดีสุดขีด อาจจะแค่ไม่พอใจเฉยๆ ไม่งั้นปกติทุกครั้งจะมีดุด่ามากกว่านี้อีก ทั้งๆ ที่ทั้งหมดทั้งมวลทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะลูกชายของท่านเองแท้ๆ

แต่ไม่ใช่ว่าจันทร์งามจะไม่เข้าใจรฐาหรอก ลองเป็นเธอถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก เธอเองก็คงรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็นเหมือนกัน และก็คงจะทำทุกวิถีทางไม่ให้ชีวิตแต่งงานไปรอด แต่โชคร้ายสำหรับรฐาหน่อยที่เธอถึกทนกว่าที่เขาคิดเอาไว้เยอะ

Rrrr...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จันทร์งามหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อดูว่าใครโทรมาหาแล้วก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

"พ่อ..."

ตรงต่อเวลาแบบเป๊ะๆ ไม่เคยเลยสักครั้ง จันทร์งามรีบกดรับสายทันที

"สวัสดีค่ะ พ่อ"

(ว่าไงลูกรัก วันนี้ไปงานเลี้ยงเหนื่อยหรือเปล่า พ่อเห็นข่าวในโทรทัศน์ด้วยนะ ลูกพ่อนี่สวยจริงๆ)

"อย่าพูดออกนอกเรื่องเลยค่ะ พูดกันตรงๆ ดีกว่านะคะ"

ความน่าขยะแขยงของพ่อที่พยายามพูดจาดีๆ ใส่ มันทำให้จันทร์งามรู้สึกแย่ ไม่ได้รู้สึกดีสักนิดเดียว

(หึ ปากดีเหลือเกินนะ แล้วไง วันนี้ได้มาหรือเปล่า)

"ได้ค่ะ"

ก็ไม่พ้นเรื่องเงินนั่นแหละที่โทรมาหาทุกอาทิตย์...

(มีผัวรวยก็ดีอย่างนี้แหละ ลูกควรขอบคุณพ่อด้วยนะ)

ขอบคุณ? ขอบคุณเรื่องอะไร ที่จับเธอใส่พานแล้วยกให้ไปแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่รู้จักหน้าตามาก่อนเพื่อที่จะได้เรียกค่าสินสอดหนักๆ น่ะหรือ มันน่าขอบคุณตรงไหน พ่อไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเธอต้องใช้ความอดทนมากขนาดไหน

"เดี๋ยวจันทร์จะโอนไปให้บัญชีเดิมค่ะ แต่ก่อนอื่นขอจันทร์คุยกับชาก่อนนะคะ"

(หึ...รอบคอบซะเหลือเกินนะ น้องลูกไม่ตายง่ายๆ แบบนั้นหรอก)

ความเลวระยำของพ่อมันยากจะบรรยายได้หมด เธอรู้สึกเป็นห่วงน้องชายมาก แม้จะเอาเขามาอยู่ด้วยไม่ได้ก็ตาม

(คุยซะสิ พี่เขาอุตส่าห์โทรมา...กูบอกให้คุย!)

"นี่! พ่อห้ามดุชานะคะ ไม่งั้นเงินแม้แต่บาทเดียวพ่อก็จะไม่ได้ใช้"

(ชิ เอ้า คุยๆ ซะ)

(พี่จันทร์...)

เสียงทุ้มเล็กที่ดูไร้เรี่ยวแรงทำให้จันทร์งามรู้สึกอดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่าลับหลังเธอพ่อได้ทำอะไรน้องชายหรือเปล่า แต่จะไปหาเพื่อดูด้วยตาตัวเองก็ไม่ได้เพราะพ่อขู่เธอเอาไว้

"ชา เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

(ปวดหัวปวดตัวนิดหน่อย คิดถึงพี่จันทร์จังเลย เมื่อไรจะได้เจอกันครับ)

"อีกไม่นานหรอก พี่สัญญา..."

จีรชา น้องชายที่อายุแค่สิบหกปี เป็นครอบครัวคนสำคัญที่เธอขาดไปไม่ได้ ปัจจุบันจีรชาป่วยหนักเป็นโรคร้ายแรงที่ต้องได้รับการรักษาอยู่ตลอดเวลา และต้องใช้เงินจำนวนมากมหาศาล นี่เป็นเหตุผลที่เธอยอมตกลงแต่งงานกับรฐา ขอแค่มีเงินน้องชายเธอก็จะมีชีวิตต่อไปได้ พ่อเธอสัญญาว่าจะเอาเงินไปรักษาน้องชายให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

ตราบเท่าที่เธอยังส่งเงินไปให้พ่อได้ทุกครั้งในตอนที่เขาต้องการ...

(ผมอยากเจอพี่จันทร์เร็วๆ)

"กินยาให้ตรงตามที่หมอสั่ง อีกไม่นานพี่จะไปหาชาแน่นอน"

กำลังใจเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้จันทร์งามยังหน้าหนาทนอยู่ที่บ้านหลังนี้ต่อไปได้ก็คือจีรชา เพื่อน้องเธอทำทุกได้อย่าง ขอแค่น้องหาย ให้ทำอะไรเธอก็ยอม!

(ครับ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ พี่จันทร์ก็ด้วยนะ อย่า...พ่อ ทำอะไรผมยังคุยไม่เสร็จเลย)

(หมดเวลาคุยแล้ว ถึงเวลาไปกินยาแล้วเข้านอนซะ แล้วไงลูกจะโอนมาได้หรือยัง อย่าเล่นตัวให้มันมากนัก)

ความโลภของพ่อมันทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่เพราะคนที่อยู่ดูแลน้องชายเธอตอนนี้มีแค่พ่อจึงต้องยอมทำตามที่ขอแต่โดยดี

"รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวจันทร์โอนไปให้เดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ พ่อห้ามทำอะไรรุนแรงกับชานะคะ ที่สำคัญห้ามให้เมียพ่อไปยุ่งกับชาด้วย!"

เมียพ่อที่ว่าก็คือเมียใหม่ที่พ่อไปจีบมาจากซ่อง ฉัตรแก้ว เป็นเจ้าแม่ซ่องแห่งนั้น ไม่รู้ว่าพ่อไปเจออีท่าไหนถึงได้ตกหลุมรักแล้วพาเข้ามาในบ้าน ฉัตรแก้วเป็นคนละโมบโลภมากเสียยิ่งกว่าพ่อเธออีก หนำซ้ำยังเป็นคนที่คอยยุแยงให้พ่อขูดรีดไถเงินจากเธอเยอะๆ ทุกครั้งอีกต่างหาก

ต่อหน้าพ่อฉัตรแก้วก็จะเป็นผู้หญิงอ่อนหวาน เอาอกเอาใจสามี แต่ลับหลังกลับชอบกลั่นแกล้งจีรชาน้องชายของเธอ แต่โชคดีที่ทุกครั้งเธอจะห้ามไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดอะไรแย่ๆ ขึ้นซะก่อน

'อีเด็กเมื่อวานซืน ทำไมไม่รีบๆ ตายห่าไปซะที นี่ถ้าแกตายไปสักคน ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของคุณกรก็จะเป็นของฉันกับเขาแค่สองคน จะได้ไม่มีเสี้ยนหนามมาคอยกวนใจอีก!'

ไม่ได้อยากมองคนที่อยู่ซ่องว่าแย่หรอกนะ แต่คนอย่างฉัตรแก้วคือแย่ถึงขั้นเรียกว่าเลวก็ยังได้ จันทร์งามจะไม่กังวลเลยถ้าหากว่าจีรชาอยู่กับเธอ แต่เพราะเธอแต่งงานออกมาแล้วพ่อไม่ยอมให้จีรชามาอยู่ด้วยต่างหาก

พ่อรู้ว่าถ้าจีรชาอยู่กับเธอก็จะไม่ได้เงินแม้แต่บาทเดียว เธอจะเลิกทำเรื่องบ้าๆ นี่ทั้งหมดเลย

(อุ๊ย...ลูก พูดถึงแม่แบบนั้นได้ไงจ๊ะ)

"อย่าสะเออะมาพูดได้ไหมคะ ไม่ได้อยากคุยด้วย"

เสียงหวานแหลมของฉัตรแก้วที่พูดแทรกมาทำให้จันทร์งามรู้สึกอยากกลับไปที่บ้านแล้วตบหน้าสั่งสอนคนแก่คราวแม่แท้ๆ ของเธอเลย

(โธ่...ลูกแม่ นี่แม่เองนะคะ ทำไมไม่ทำตัวดีๆ หน่อยล่ะ ถึงเราจะไม่มีสายเลือดเดียวกันก็ควรรักกันไว้นะ เพื่อตัวของชาเองด้วย...)

"ห้ามทำอะไรชา ถ้าชาเจ็บแม้แต่นิดเดียวฉันจะตามไปตบสั่งสอนคุณถึงบ้านแน่!"

เคยตบแล้วและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ต่อให้อีกฝ่ายจะอายุเยอะกว่า แต่ถ้าคนไหนน่าเคารพเธอก็จะเคารพ ส่วนคนไหนที่เลวใส่ก็ควรเจอดีกลับ

(หยุดเถียงกันได้แล้ว รำคาญ แก้วไปนอนป่ะ เดี๋ยวพี่ตามไปที่ห้อง)

ก่อนที่สงครามประสาทจะเริ่มขึ้นชวกรก็พูดแทรกก่อน เพราะไม่อยากเห็นจันทร์งามอารมณ์ไม่ดี เกิดลูกไม่ยอมโอนเงินให้จะทำยังไง ถึงเขาจะมีจีรชาเป็นใบรับประกันแต่เขาก็ไม่ได้อยากฆ่าลูกชายตัวเองตายหรอกนะ

(รีบๆ โอนมาซะ แค่นั้นแหละ)

"ค่ะ แล้วเมื่อไรจันทร์จะไปเยี่ยมชาได้คะ?"

อยากเห็นหน้า อยากเจอ อยากกอดน้องชาย ไม่เจอกันเกือบสองอาทิตย์แล้ว เพราะพ่อเธออ้างสารพัดไม่ยอมให้เธอได้เจอจีรชา

(อีกสักพักละกัน เอาไว้ถึงวันนัดหมออีกทีแล้วจะบอก)

"หวังว่าพ่อจะไม่โกหกจันทร์นะคะ"

(พ่อไม่โกหกลูกหรอก เคยทำให้ผิดหวังหรือเปล่าล่ะ หือ?)

เคย...จันทร์งามอยากจะพูดแบบนี้แต่ก็ทำได้แค่เก็บไว้ในใจ

"ดูแลชาดีๆ ล่ะค่ะ ไม่งั้นงวดหน้าคงไม่โอนเงินให้อีกแล้ว"

เป็นสิ่งเดียวที่จันทร์งามใช้ต่อรองกับพ่อเธอได้ ซึ่งมันได้ผลทุกครั้ง ชวกรอยากได้เงินมากเพราะเขาเสพติดการพนัน ทางออกของเขามีแค่การขอเงินลูกสาวเท่านั้น

(รู้แล้ว แค่นี้นะ)

พอสายตัดไปจันทร์งามก็ได้แต่นั่งครุ่นคิดว่าเธอพยายามมากพอจริงๆ แล้วหรือยัง จีรชาไม่ได้ดูแข็งแรงมากขึ้นเลย ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าน้องเธอไม่ได้อยู่สุขสบายสักเท่าไร เห็นทีคงต้องลองแอบแวบไปดูที่บ้านจริงๆ สักครั้งแล้ว

"ฮึก...ชา..."

แค่คิดว่าร่างกายเล็กๆ ของจีรชาที่แบกรับโรคร้ายไว้กับตัวก็แย่มากพออยู่แล้ว ยังจะต้องมาทนทุกข์กับการเจอพ่อเฮงซวยที่วันๆ ติดแต่การพนัน กับแม่เลี้ยงใจยักษ์อีก

เธอทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ น่ะหรือ...

แอด...

ขณะที่กำลังคิดอะไรตามลำพังประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก และคนที่เข้ามาในห้องก็คือคนใจร้ายที่ปล่อยเธอทิ้งไว้ข้างถนน

"กลับมาแล้วหรือคะ?"

หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาออกลวกๆ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นมุมที่อ่อนแอของตัวเอง เธอไม่อยากได้รับความสงสารจากคนอย่างเขา สามีหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรเขาแค่เดินเข้ามาในห้องพลางปลดกระดุมข้อมือเตรียมตัวจะอาบน้ำเข้านอน

"บ้านฉัน ฉันก็ต้องกลับมานอนสิ"

"นึกว่าพี่โรมอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศนอนนอกบ้านซะอีก"

"ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อโทรตามฉันก็กะจะค้างอยู่หรอก ไม่ได้อยากกลับมาเห็นหน้าเธอนักหรอก"

นั่นปะไร เขากลับมาเพราะพ่อสั่งจริงๆ...

"งั้นก็รีบอาบน้ำเข้านอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ยังต้องไปเข้าบริษัทแต่เช้านี่คะ"

แม้จะไม่ได้รู้สึกรักชอบรฐา แต่จันทร์งามก็จดจำรายละเอียดทุกอย่างของเขาได้ รวมถึงตารางงานของเขาด้วย เพราะเธอเป็นเลขาส่วนตัวของเขา...

"พูดมากซะจริง แล้วเธอน่ะ"

"อะไรคะ?"

อยู่ๆ ก็มาจ้องหน้าเธอ ต้องการอะไรไม่ทราบ?

"ร้องไห้ทำไม"