คุณสามี...นี่ภรรยาเองนะคะ

"นี่คงจะเป็นหนูจันทร์ลูกสะใภ้ของคุณหญิงสินะคะ"

"ใช่ค่ะ จันทร์ลูก นี่คุณมณีเป็นเพื่อนของแม่เองจ้ะ"

คุณหญิงดวงพรรณหันไปบอกลูกสะใภ้ที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยสักพักแล้ว พอถูกพูดถึงหญิงสาวจึงเผยรอยยิ้มแตะแต้มที่ใบหน้าก่อนจะยกมือไหว้คุณมณีด้วยท่าทางสุภาพ

"สวัสดีค่ะ คุณมณี หนูชื่อ จันทร์งามนะคะ"

"แหม สวยสมคำร่ำลือจริงๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมคุณหญิงดวงถึงได้ชอบพาออกงานบ่อยนัก ถ้าฉันมีลูกสะใภ้สวยๆ แบบหนูบ้างก็คงจะพาออกงานอยู่หรอก"

"ชมเกินไปแล้วค่ะ หนูเองก็ไม่ได้สวยขนาดนั้น"

เพราะถ้าสวยจริงอย่างที่ทุกคนพูดก็คงจะดึงดูด 'เขา' ได้บ้างหรอก...

"แล้วนี่ลูกชายของคุณหญิงดวงไปไหนเสียล่ะคะ ตั้งแต่เข้างานมายังไม่เห็นหน้าเลย"

คุณมณีถามแล้วมองซ้ายมองขวาหาลูกชายของเพื่อนอย่างสนอกสนใจ คุณหญิงดวงพรรณยิ้มเล็กน้อยแล้วหัวเราะเบาๆ

"โรมน่ะหรือ อย่าให้นินทาเลยค่ะคุณมณี ขานั้นน่ะคงจะคลุกอยู่แต่กับเพื่อนๆ เขาแหละค่ะ"

"อุ๊ย...ตายจริง แบบนี้หนูจันทร์ไม่เหงาแย่หรือจ๊ะ"

"ไม่หรอกค่ะ ถึงจะแต่งงานกันแล้ว แต่หนูก็อยากให้พี่โรมเขามีเวลาส่วนตัวบ้างค่ะ ไม่จำเป็นจะต้องตัวติดกับหนูตลอดเวลาก็ได้"

ไม่จริงหรอก แค่จะเข้าใกล้ได้แต่ละทีก็เรียกว่ายากเย็นแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะมางานเลี้ยงสังสรรค์แบบนี้มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมอยู่ใกล้เธอ

"หนูจันทร์ช่างเป็นภรรยาที่ใจกว้างจริงๆ เลยนะคะ ว่าแต่แบบนี้คงไม่ใช่แบบที่ได้ยินคนเขาลือกันมาหรอกนะคะ"

"คุณมณีไปได้ยินข่าวลืออะไรมาอีกล่ะคะ"

คุณหญิงดวงพรรณหน้าตึงทันทีที่เพื่อนเริ่มพูดถึง 'ข่าวลือ' ที่ว่า พลางถามเพื่อนเสียงแข็งคล้ายไม่พอใจ

"แหม...จะเป็นข่าวไหนไปได้ล่ะคะ คุณหญิงก็รู้ๆ กันอยู่..."

"หมายถึงข่าวที่ว่าพี่โรมไปมีหญิงอื่นน่ะหรือคะ"

แต่คนที่พูดออกมากลับเป็นจันทร์งามซะเอง คุณมณีคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาเอง กะจะค่อยๆ หลอกถามทีละนิดสักหน่อย เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

"จ้ะ ก็ตามที่หนูจันทร์ว่านั่นแหละ...ป้าก็แค่อยากรู้ว่ามันจริงหรือเปล่าที่คุณโรมเขาแอบซุกหญิงไว้เลี้ยง..."

"คุณมณี หากไม่รู้ว่าข่าวนั้นเท็จจริงเป็นอย่างไรก็ไม่ควรเอามาพูดให้อีกฝ่ายเขาเสียหายนะคะ"

ต่อให้เป็นเพื่อนที่คบหากันมานานเป็นสิบปี เรื่องที่ควรพูดกับไม่ควรพูดก็มีไม่ใช่หรือไง ตัวเองอายุก็ปาไปเกือบห้าสิบกว่าแล้วทำอย่างกับไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอย่างนั้นแหละ

"อย่าเพิ่งโมโหสิคุณหญิง ที่ฉันถามก็เพราะจะได้เอาไปแก้ข่าวให้ถูกไง คุณหญิงก็รู้ว่าเรื่องของลูกชายคุณหญิงน่ะโด่งดังในแวดวงสังคมไฮโซจะตาย มีใครไม่อยากรู้บ้างล่ะ"

"คุณมณี ฉันว่า-"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่"

เมื่อเห็นท่าไม่ดีจันทร์งามจึงรีบพูดแทรกก่อน เพราะไม่อยากให้คุณหญิงดวงพรรณต้องแสดงท่าทางไม่พอใจใส่เพื่อนตัวเองไปมากกว่านี้อีกแล้ว ไม่งั้นเห็นทีคงได้มีแตกคอกันแน่ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีเลย

"หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณมณีไปได้ยินข่าวลือพวกนั้นมาจากไหน แต่หนูกับพี่โรมเรารักกันดีค่ะ"

"อ๋อ...ถ้าหนูว่าอย่างนั้นป้าก็คงต้องมีแต่เชื่อแหละจ้ะ..."

แม้จริงๆ คุณมณีจะไม่ได้เชื่อในสิ่งที่หญิงสาวพูดเลย เพราะไม่มีใครในแวดวงสังคมไฮโซจะไม่รู้หรอกว่าลูกชายของคุณหญิงดวงพรรณแอบนอกใจภรรยาไปหาผู้หญิงอื่น มีคนเห็นหลายรอบแล้วบางทีก็มีรูปหลุดออกมาเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะเจ้าตัวปฏิเสธไม่ยอมรับทุกอย่างจึงยังเป็นแค่ 'ข่าวลือ' อยู่จนทุกวันนี้

"คุยอะไรกันอยู่หรือครับ"

แต่แล้วบรรยากาศขุ่นมัวก็ถูกทำลายทิ้งเมื่อตัวต้นเหตุของข่าวลืออย่าง รฐา เดินเข้ามาทักทาย คุณมณีถึงกับทำหน้าไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเจ้าตัวจะมาตอนที่เธอกำลังนินทา

"ตาโรม คุยกับเพื่อนเสร็จแล้วหรือลูก"

คุณหญิงดวงพรรณแอบดีใจเล็กน้อยที่ลูกชายโผล่มาตอนนี้ คุณมณีจะได้เลิกพูดถึงข่าวลือบ้าๆ พวกนั้นสักที

"ครับแม่ นี่ก็เริ่มดึกแล้วผมเลยจะมาพาจันทร์เขากลับบ้านไปพักผ่อนสักหน่อยน่ะ"

มือแกร่งเอื้อมมาโอบไหล่จันทร์งามอย่างแผ่วเบา ถ้ามองจากมุมมองสายตาคนอื่นก็คงจะมองว่ารฐาเป็นสามีที่ช่างเอาใจใส่ภรรยาตัวเองซะเหลือเกิน ใครเห็นก็คงอดอิจฉาไม่ได้

แต่จันทร์งามไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ทุกวินาทีที่เขาเอามือมาสัมผัสที่ตัวเธออีกฝ่ายคงอยากจะสะบัดทิ้งใจจะขาดแล้ว ถ้าไม่ได้ติดว่าอยู่ต่อหน้าคนอื่นล่ะก็นะ

"จะรีบไปไหนล่ะโรม งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มไม่นานเองนะ"

ก็รู้หรอกว่าลูกชายของเธอไม่ชอบมางานเลี้ยงสังสรรค์ทุกครั้งที่มาก็เพราะถูกบังคับให้มา มันจำเป็น เป็นหน้าที่ที่สามีเธอสั่ง ลูกชายเธอจึงไม่กล้าขัดใจ

"ผมทักทายแขกจนครบแล้ว ก็อยากจะกลับไปทำงานต่อน่ะครับ ยังเหลืองานที่ค้างคาอีกเยอะต้องรีบกลับไปสะสาง..."

ตอแหล...

จันทร์งามคิดในใจ จะว่าสามีเธอสวมหน้ากากได้แนบเนียนก็คงจะได้ แต่ขอโทษด้วยที่เธอดูออกว่าเขากำลังโกหก มันปลอมมากจนอยากจะเบ้ปากมองบนซะเดี๋ยวนี้เลย

"จะรีบไปไหนล่ะโรม ไม่อยู่คุยกับป้าก่อนหรือ"

คุณมณีที่ยืนเงียบมาสักพักตั้งแต่รฐาเข้ามาก็เปิดปากพูดออกไป ถึงจะกลัวนิดหน่อยแต่ความอยากรู้มีมากกว่าเห็นๆ

"สวัสดีครับ คุณมณี"

"สวัสดีจ้ะ ตะกี้พวกเรากำลังพูดถึงโรมอยู่เลยนะ"

"จริงหรือครับ"

คุณหญิงดวงพรรณจิกสายตามองเพื่อนคล้ายจะเตือนว่าอย่าถามอะไรไม่เข้าท่า แต่ดูแล้วคุณมณีจะไม่สนใจเท่าไร

"ใช่จ้ะ กำลังพูดถึงเรื่องที่ว่าโรมน่ะแอบไปมีเล็กมีน้อยที่อื่นนอกจากหนูจันทร์น่ะสิ"

"..."

ได้ยินเพียงเท่านั้นสีหน้าของชายหนุ่มก็เข้มขึ้น เขาเหลือบมองคนข้างกายคิดในใจว่าเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นที่พูดถึงอีกหรือเปล่า มือแกร่งบีบไหล่บางแน่นจนคนตัวเล็กเจ็บแต่ก็ยังต้องแสร้งฝืนยิ้มต่อไป

"ไปได้ยินมาจากไหนล่ะครับ"

"ก็ทั่วๆ ไปแหละจ้ะ เขาลือกันมาเยอะ เห็นมากันก็เยอะ ป้าก็แค่อยากรู้ว่าจริงหรือเปล่า..."

"คุณมณี ฉันบอกแล้วไงคะว่าเราจะไม่คุยเรื่องนี้กันอีกน่ะ"

"ไม่เป็นไรครับแม่ คุณมณีเขาก็แค่อยากรู้ความจริงเฉยๆ ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ"

"โรมนี่เข้าใจป้าจริงๆ แล้วตกลงว่ายังไงล่ะจ๊ะ?"

"คำตอบของเรื่องนี้ ผมจะขอให้ภรรยาผมตอบแทนละกันครับ"

จันทร์งามที่อยู่ๆ ถูกโยนภาระมาให้ก็ถึงกับหันไปมองเขาที่มองกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาคงอยากจะรู้ว่าเธอจะตอบว่าอะไรสินะ

"ว่าไงล่ะคุณภรรยา ตอบคุณมณีเขาไปสิ"

คิดว่าเธอหัวอ่อนแล้วจะบอกให้เขาตอบเองจะดีกว่าน่ะหรือ ฝันไปเถอะ ในเมื่ออยากโยนโอกาสมาให้เองขนาดนี้แล้ว เธอไม่ยอมให้เขามีโอกาสได้เปิดตัวผู้หญิงที่ว่าหรอก

"พี่โรมเขาเป็นสามีของหนูคนเดียวค่ะ ส่วนผู้หญิงอื่นที่ว่าอะไรเนี่ยก็คงเป็นได้แค่ของใช้แล้วทิ้งลงถังขยะเท่านั้นแหละค่ะ"

ขอโทษละกันที่เธอไม่ได้หัวอ่อนขนาดนั้น