ตอนที่ 2 ฐานะในบ้าน (1)

เพราะถูกสามีปล่อยทิ้งลงกลางทางอย่างไม่ไยดีกัน ทำให้จันทร์งามต้องลำบากเรียกแท็กซี่กลับเอง ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีจะกล้าทิ้งภรรยาตัวเองได้ลงคอ เพียงเพื่อจะไปหาผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอ พอบอกจุดหมายให้คนขับ เธอก็ได้แต่นั่งเหม่อลอยครุ่นคิดว่าพอกลับไปถึงจะเจออะไรอีก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาแต่ละวันจันทร์งามไม่เคยได้หยุดพักการทำ 'หน้าที่ลูกสะใภ้' เลยสักนิด ใครว่าแต่งกับรฐาแล้วจะสบายล่ะ อยากลองให้มาแต่งแทนเธอบ้างจัง!

เพราะนั่งรถแท็กซี่แทนรถส่วนตัวกว่าจะกลับมาถึงก็ใช้เวลานานกว่าที่คิดเอาไว้ เมื่อรถแท็กซี่จอดที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์หรูหราที่ด้านหน้าประตูมีป้ายสลักสีทองเขียนเอาไว้ 'ศุกลธรัตน์' แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จักที่นี่แน่นอน

"นี่หนูเป็นลูกสาวบ้านท่านโยธาหรือ?"

คุณลุงคนขับแท็กซี่เผลอตัวถามออกไปด้วยความสงสัย ไม่คิดว่าลูกค้าสาวที่ตัวเองรับขึ้นรถมาจะเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโต ตอนได้ยินจุดหมายก็รู้สึกสะกิดใจนิดหน่อยแต่ไม่ได้เอะใจอะไรมากนัก

"เปล่าค่ะ นี่เงินค่าแท็กซี่ค่ะ"

จันทร์งามยื่นเงินให้ตามมิเตอร์รถที่ขึ้นอยู่แบบพอดีไม่ขาดไม่เกิน เธอลงจากรถแท็กซี่แต่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในคฤหาสน์เธอก็หันมาตอบคำถามของคุณลุงคนขับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"หนูเป็นลูกสะใภ้น่ะค่ะ"

ตอบจบหญิงสาวก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์เมื่อประตูรั้วถูกเปิดออกราวกับรู้ว่าเธอมาถึงแล้ว คนรับใช้ที่เห็นหน้าเห็นตากันบ่อยๆ ก็เดินเข้ามาหาอย่างร้อนใจ

"คุณผู้หญิง ทำไมถึงนั่งแท็กซี่กลับมาล่ะคะ!?"

"อย่าเสียงดังไปสิป้าบัว แล้วนี่คุณพ่อท่านอยู่หรือเปล่า หรือนอนหลับไปแล้ว?"

ในใจเธอหวังให้ป้าบัวตอบเป็นข้อหลังมากกว่า…

"คุณท่านนั่งรอคุณผู้หญิงอยู่ที่ห้องรับแขกแล้วค่ะ…"

ดูเหมือนจันทร์งามคงต้องผิดหวัง…

"งั้นอย่าเสียเวลาเลย รีบพาฉันไปหาคุณพ่อเถอะ เดี๋ยวท่านจะอารมณ์เสียเอา"

เพราะคนอย่าง โยธา ศุกลธรัตน์ เป็นคนที่ไม่ชอบรอใครนานๆ เสียด้วย

"ค่ะ คุณผู้หญิง"

แม้ป้าบัวจะมีคำถามมากมายที่อยากถามว่าทำไมคุณผู้หญิงถึงได้กลับมาตามลำพัง แถมยังนั่งแท็กซี่กลับมาเองด้วย ขืนท่านโยธารู้เข้ามีหวังได้ระเบิดลงเป็นแน่

บ้านก็ไม่ใช่สถานที่ที่จันทร์งามจะรู้สึกอุ่นใจได้เหมือนกัน ก็แค่อาจจะรู้สึกแย่น้อยกว่าการต้องไปปะทะคารมประสาทกับรฐาผู้เป็นสามีนิดหน่อย จะว่าเธอชินกับการรับมือพ่อสามีกว่าก็คงจะถูก

พอเดินมาถึงห้องรับแขกก็เจอเข้ากับผู้ชายที่แม้จะอายุเยอะแล้ว แต่ใบหน้ายังคงมีความน่าเกรงขามที่ใครๆ ต่างเห็นยังคงต้องก้มหัวให้ แต่น่าเสียดายที่ใบหน้านั่นใช้ไม่ได้ผลกับจันทร์งาม ใบหน้าของพ่อสามียังน่าดูมากกว่าหน้าพ่อเธอซะอีก

"มาแล้วรึ"

เสียงเข้มเอ่ยถามแล้วพับหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่ลง โยธาเงยหน้ามอง 'ลูกสะใภ้' ตรงหน้าที่ก้มหัวให้อย่างคนมีมารยาท

"ค่ะ คุณพ่อ หนูกลับมาแล้วค่ะ"

"ไอ้ตัวดีไปไหนเสียล่ะ"

เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ได้เดินมาด้วยจึงเอ่ยถามออกไป

"พี่โรมเขาบอกมีธุระสำคัญต้องไปจัดการนิดหน่อยค่ะ หนูเลยกลับมาก่อน"

"ธุระของมันก็คงไม่พ้นอีตัวนั่นสิท่า…"

พ่อสามีเธอรู้อยู่แล้วว่ารฐามีหญิงอื่นนอกจากเธอ ก็เพราะท่านนั่นแหละเป็นคนที่อยากให้เธอจัดการ 'หญิงอื่น' ที่สามีมีอยู่ให้หมดไป แล้วหวังว่าลูกชายท่านจะหันมาสนใจเธอแทน โยธารับไม่ได้กับการที่รฐาแอบไปคบกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากความสวย ฐานะก็ไม่ดีพอที่ท่านจะรับได้ ครอบครัวก็ไม่มี เรียกว่าผู้หญิงคนนั้นตัวคนเดียวก็คงจะไม่ผิด แต่จะบอกว่าโยธาพึงพอใจที่ได้จันทร์งามเป็นลูกสะใภ้หรือเปล่า?

ก็เปล่าอีกนั่นแหละ มันขึ้นอยู่กับว่าเธอยังมี 'ประโยชน์' พอให้ท่านเก็บไว้ใช้งานได้หรือเปล่ามากกว่า

"ค่ะ ก็ตามที่คุณพ่อทราบ พี่โรมเขาหัวรั้นนี่คะ"

"เธอยังพยายามไม่มากพอ"

สุรเสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่พอใจ การที่ลูกชายคนเดียวของเขายังไม่เลิกแอบไปกินอีตัวลับหลังมันยิ่งทำให้ชื่อเสียงของท่านมีแต่แย่ลง มีดีอย่างเดียวแค่ยอมเข้าบริษัทบ้าง นอกเหนือเวลานั้นแทนที่จะเอาเวลามาใช้อยู่กับภรรยาที่ท่านจัดหาให้ ดันเลือกไปนอนกับอีตัวที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า!

"หนูจะพยายามให้มากขึ้นค่ะ"

"เมื่อไรจะมีลูกกับเขาสักที เธอกับไอ้โรมแต่งงานกันมาปีหนึ่งแล้วนะ ฉันอยากได้หลานผู้ชาย"

นั่นไง พูดคุยกันแต่ละครั้งก็ไม่เคยพ้นที่จะพูดเรื่อง 'ทายาท' นี่แหละเหตุผลที่ท่านยังเมตตาให้เธออยู่เคียงข้างลูกชาย จริงๆ จันทร์งามเพิ่งมารู้ตัวหลังตอนแต่งงานว่าจริงๆ แล้วโยธาก็แค่หวังให้รฐาแต่งงานมีทายาทเป็นตัวเป็นตนกับเขาบ้าง หน้าที่หลักๆ ของเธอมันก็แค่นั้น

ไม่ต่างอะไรกับแม่พันธุ์ที่ต้องออกลูก...

แต่มันแย่หน่อยตรงที่โยธาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมารฐาไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวเธอเลยสักครั้ง แล้วอีแบบนี้จะให้เธอมี 'ลูก' ได้ยังไงล่ะ เด็กไม่ได้เกิดมาจากการจูบปากกันสักหน่อย!

ไอ้ที่แต่งชุดยั่วก็เคยลองทำแล้ว แต่ไอ้คนเป็นสามีก็ดันไม่สนใจ

จะวางยาใส่เธอก็ทำไม่ลง เพราะมันดูแรงเกินไป

เขารังเกียจเธอยิ่งกว่าหนอนจะเอาอะไรไปผลิตทายาท ความสัมพันธ์นับวันมีแต่แย่ลงๆ จนคำว่า 'หย่า' วนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอดเวลาอยู่แล้วด้วยซ้ำ

บางทีหน้าที่นี้อาจจะหนักเกินไปสำหรับเธอ

"เธอจะใช้วิธีไหนก็ได้ฉันไม่สนใจหรอกนะ แต่เธอต้องทำให้ลูกชายฉันออกห่างจากอีตัวนั่นให้ได้ มันไม่คู่ควรจะอยู่ใกล้ลูกชายฉัน"

วิธีไหนก็ได้ที่โยธาบอกไม่มีขอบเขต จะเลวร้ายมากแค่ไหนก็ได้ขอให้ผลลัพธ์มันออกมาดีก็พอแล้ว แย่หน่อยที่จันทร์งามไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

"ค่ะ หนูทราบแล้วค่ะคุณพ่อ"

"ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวไอ้ตัวดีกลับมาฉันจะส่งมันไปหาเธอ"

"ค่ะ"

ถึงรฐาจะนอกลู่นอกทางยังไงเขาก็ต้องกลับมาบ้าน เพราะพ่อเขาบังคับ เขาไม่อยากมีปัญหากับพ่อ มันไม่ใช่ทางออกที่ดีเท่าไร รฐาจึงต้องยอมทำตามคำสั่งแม้จะไม่ใช่ทุกเรื่องก็ตาม

"จันทร์งาม"

"คะ คุณพ่อ"

"อย่าลืมซะล่ะว่าที่เธอแต่งกับไอ้โรมเพื่อจะมาทำอะไร หวังว่าเธอจะไม่ลืมหน้าที่ของตัวเองหรอกนะ"

"..."

หญิงสาวคลี่ยิ้มแม้ในใจจะสมเพชตัวเองมากแค่ไหน เธอเองก็จำยอมอดทนอยู่กับเขาเพียงเพราะความจำเป็นไม่ต่างกัน

มันเป็นหน้าที่ที่เลี่ยงไม่ได้

"หนูรู้ดีค่ะ หนูจะทำตามที่คุณพ่อบอกค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ"

หน้าที่ลูกสะใภ้เฮงซวยน่ะสิ