๒ ความเก่าที่ฝังใจ (๔)

“ซ้อเป็นคนดีนะ” ความสนใจของเขาเปลี่ยนมายังพบตะวัน ไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการสื่อเท่าไหร่

“แล้วยังไง”

“ถ้าเฮียทำผิดต่อซ้อผมจะไม่อยู่เฉยแน่ หรือถ้าวันไหนเฮียทำให้ซ้อเสียใจผมก็จะชกเฮียเหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้เขาหัวเราะด้วยความขบขัน ตัวแค่ไหล่เขาแต่คำพูดคำจากลับท้าทายเสียเหลือเกิน ไม่รู้หล่อนไปหว่านเสน่ห์ท่าไหนคนทั้งบ้านของตนจึงได้รักมากขนาดนี้

“เป็นป๊าฉันหรือไงถึงมาสั่ง” ถามกลับแล้วเลิกสนใจเกมไปครู่หนึ่ง

“ไม่ได้เป็นป๊าแต่แค่อยากบอกไว้ ถึงผมจะเป็นน้องของเฮียแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าข้างเฮียทุกอย่าง ผมเองก็รักซ้อเหมือนกัน” แววตาของเด็กคนนี้ดูมุ่งมั่นจนเขารู้สึกถึงแรงที่กดดันจนเลือกกลับมาสนใจเกมตรงหน้าเพราะไม่อยากคิดอะไรมาก

เธอเป็นที่รักของทุกคน...ยิ่งทำให้เขาหมั่นไส้มากกว่าเดิม

“รู้แล้วน่า เล่นต่อเถอะ” ไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้กับเขา แม้แต่พี่ชายอย่างเอกกวียังบอกเลยว่าน้องสะใภ้เป็นคนดี แล้วก็เหมาะกับเขามากเพียงใด แต่ชายหนุ่มเลือกจะไม่สนใจแล้วทำเย็นชาใส่เธอเหมือนเดิม

เรื่องอะไรที่เขาต้องญาติดีกับผู้หญิงที่บังคับผู้ชายแต่งงานด้วยล่ะ

ไม่มีวันนั้นซะหรอก!

ชีวิตประจำวันของเธอก็ยังเหมือนเดิม แต่ที่แปลกไปคือวันนี้สามีไม่ได้กลับบ้านเพียงลำพัง ยังอุ้มแมวตัวใหญ่เข้าบ้านจนเธอรีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความสงสัย ดูแลไม่ใช่แมวพันธุ์ราคาแพงแต่น่าจะเป็นแมวจรที่อยู่ดีกินดีพอสมควรจึงได้อ้วนกลมจนเขาต้องรีบวางลงบนพื้นเพราะหนักเกินจะอุ้มไหว

หล่อนไม่รอช้ารีบเข้าไปหาแล้วย่อกายอุ้มเจ้าเหมียวเอาไว้เสียเอง ปากอวบอิ่มแต้มรอยยิ้มพร้อมเอ่ยกับอีกฝ่าย “เอาแมวมาจากไหนเหรอ” อุ้มเจ้าแมวที่ดูเหมือนหมูก่อนถามสามี เธอดูมีความสุขเป็นอย่างมากเมื่อได้อยู่กับสัตว์เลี้ยงสี่ขา

ที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดก็เลี้ยงสุนัขกับแมวไว้เหมือนกัน แต่เธอไม่ได้เอามาด้วยเพราะมันติดมารดาของตนมากกว่า พอจะเลี้ยงก็กลัวว่าดูแลไม่ดีแล้วก็ไม่ค่อยมีเวลาจึงไม่ได้คิดเรื่องนี้อีก กระทั่งชายหนุ่มเดินอุ้มแมวเข้ามาในบ้านจึงรีบรุดเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ดีใจมากกว่าเขาเดินเข้ามาคนเดียวเสียอีก

“เพื่อนเอาให้...มันเลิกกับแฟนแล้วไม่มีเวลาว่างดูแลเลยยกให้เอามาเลี้ยง” ฟังอย่างนั้นก็นึกสงสารแมวที่กลายเป็นสิ่งของไร้ค่ายามคนหมดรัก ประคองกอดแมวตัวใหญ่แน่นกว่าเดิมแล้วยิ้มให้สัตว์เลี้ยงที่ถูกเจ้าของทิ้ง

ในใจก็โกรธคนทิ้งเหมือนกันแต่เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก “งั้นเราจะเลี้ยงมันใช่ไหม” เงยหน้ามองเขาตาแป๋ว กลัวว่าสามีจะเอาไปให้คนอื่น ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงเสียดายแย่เลย เพราะเธออยากเลี้ยงมันไว้เอง

อย่างไรก็มีเวลาเหลือเฟือ เลี้ยงแมวตัวเดียวไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด อีกทั้งมันก็ดูจะเลี้ยงง่ายเสียด้วย เพิ่งเจอครั้งแรกก็ยอมให้อุ้มแถมไม่ส่งเสียงร้องอีกต่างหาก

“เอามาขนาดนี้ก็ต้องเลี้ยงสิ ฝากด้วยแล้วกัน” พูดจบก็มองแมวลายวัวตัวอย่างกับช้างที่เมินเขาเอาแต่มองเมียคนอื่น

ไอ้แมวเพศผู้นี่มันยังไงกันนะ...

“ฉันจะเลี้ยงให้ดีเลยค่ะ” ว่าจบก็เดินเข้าไปในบ้านไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองร่างสูงที่รู้สึกเหมือนตัวเองตกกระป๋องและกำลังจะถูกทิ้ง

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่พาแมวตัวนั้นกลับมาบ้านด้วย...

แต่เขาก็สะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป ก่อนคิดถึงเรื่องที่เพื่อนบอก “วีนัสกลับมาแล้วเหรอ...” พึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัยใคร่รู้ คนที่เขารอคอยการกลับมาตลอดไม่คิดว่าตอนนี้เทพีแห่งความงามจะหวนคืนสู่วงการ

แทบอดใจรอวันที่จะได้พบเธอไม่ไหวแล้ว...