ให้ภรรยาจัดการเงิน

“ฉันจะเก็บเอาไว้แล้วกันนะคะ เงินที่คุณหามาอย่างยากลำบาก ฉันรับรองได้เลยว่าพวกมันจะถูกนำไปใช้อย่างมีประโยชน์สูงสุด”

ซานเหิงตี้ระบายยิ้มออกมา อันที่จริงเงินที่เขาให้เธอไปนั้น ไม่ว่าเธออยากจะใช้ไปกับอะไร เขาที่เป็นสามีไม่เคยมีปัญหาอยู่แล้ว

ตราบใดที่เธอไม่ก่อปัญหาสร้างความวุ่นวายใจให้กับเขา นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

คนอื่น ๆ เลี้ยงดูภรรยาเพราะคาดหวังการปรนนิบัติที่ดี แต่สำหรับตัวเขาแล้วแค่เธอไม่อาละวาดจนเสียงดังอย่างเช่นในอดีตอีก นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

แต่นั่นแหละมันเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าการที่ช่วงนี้เธอกลายเป็นคนละคน มันทำให้เขารู้สึกดีและมีพลังงานในการหาเงินมากขึ้นจริง ๆ

“คุณจัดการได้เลยครับ ไม่จำเป็นต้องประหยัด ถ้ามีอะไรที่คุณอยากได้ก็ซื้อมันได้เลย”

ท่าทางของคนเป็นสามีนั้น ทำเอาลี่อันถิงชะงักไปเล็กน้อย การที่ตัวเขาทำตัวราวกับสามีแสนประเสริฐเช่นนี้ มันอดทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ไหล่กว้างที่สวมใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงตัวเก่าของเขานั้นดูดี หุ่นสามเหลี่ยมคว่ำของชายหนุ่มผู้นี้ อดยอมรับไม่ได้เลยว่าเป็นหุ่นในอุดมคติของสาว ๆ หลาย ๆ คน

ซึ่งหนึ่งในนั้นเอง รวมถึงตัวเธอเองด้วย ไม่ใช่แค่หุ่นของเขาเท่านั้นที่เป็นไปตามอุดมคติ แต่ใบหน้าที่สัดส่วนทองคำลงตัวกันมาทุกอย่าง

ต่อให้เขาในตอนนี้เป็นแค่หนุ่มโรงงานธรรมดา แต่ไม่มีทางที่เจ้าของร่างเดิมจะรู้เลยว่า ในสายตาหญิงสาวคนอื่นนั้น พวกหล่อนเสียดายแค่ไหนที่เขาต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่รู้จักการใช้ชีวิตแบบเธอ

ต่อให้เขาค่อนข้างฮอตในหมู่หญิงสาว แต่ด้วยความซื่อสัตย์ที่หาได้ยากนัก เขาไม่มีทางอย่างแน่นอนที่จะออกนอกลู่นอกทาง เรื่องนี้ลี่อันถิงรู้สึกว่าเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เธอแทบจะไม่ต้องทุกข์ใจเลย

ไม่ว่าอย่างไรแล้ว ในสิ่งที่ต้องทุกข์ใจอย่างมากที่สุด นั่นคือการหาวิธีซื้ออาหารดี ๆ หรือว่าเสื้อผ้าดี ๆ หน่อยมาให้เขา

อย่างไรแล้ว เสื้อผ้าที่เขามีอยู่ก็เก่าเต็มที ต้องบอกว่าแม้เขาจะทำงานอย่างหนัก แต่เสื้อยืดที่สวมอยู่อย่างน้อยแล้วมันคงถูกใช้งานมาเกินสิบปี

และใช่นั่นเป็นของที่เขาใช้มาก่อนแต่งงานเสียอีก ขณะเดียวกันที่ภรรยาของเขานั้นแทบจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ทุกเดือน

ลี่อันถิงอดที่จะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยไม่ได้ เอาเถอะเธอจะคิดว่าการพยายามดูแลเขาในช่วงนี้เป็นการลงทุนระยะยาวก็ได้ อย่างน้อยที่สุดเขาก็เป็นสามีที่ไม่ได้มีความคิด ที่จะให้เธอออกไปทำงานนอกบ้าน

ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้ลี่อันถิงรู้สึกว่าเป็นผลดีกับเธอมาก คนขี้เกียจอย่างเธอไม่ได้อยากทำงานอะไรมากมาย อีกอย่างเธอรู้สึกว่าการทำงานนอกบ้านก็ต้องเจอกับผู้คนบ่อย ๆ

เธอไม่อยากเปลืองพลังงานไปกับการที่ต้องพูดพร่ำกับคนอื่น โดยที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรสักนิด

“ได้ค่ะ ที่เหลือฉันจะจัดการเอง แต่ถ้าเกิดเงินทุนคุณมีปัญหาบอกฉันได้ตลอด เงินมากมายขนาดนี้ฉันไม่มีทางใช้หมดในระยะเวลานี้หรอก”

เขาคีบไข่เจียวกรอบฟูเข้าปาก ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกหงัก แต่ไม่ได้ตอบอะไร ดูก็รู้ว่าเขาแค่ตอบรับส่ง ๆ ไปอย่างนั้นเอง

สำหรับซานเหิงตี้แล้ว เขาวางแผนทุกอย่างมาเป็นอย่างดี ในส่วนที่ให้ภรรยาไปแล้วเขาไม่จำเป็นต้องนำกลับมา

ในส่วนเงินทุน ในมือของเขานั้นก็ค่อนข้างที่จะเพียงพอมากแล้ว

หลังจากที่ได้รับการสนับสนุนจากคนเป็นภรรยา เขาคิดว่าจะลองทำงานพิเศษสักสามเดือน

หากมันยังเป็นไปได้ดี เขาคิดว่าจะลาออกจากงานโรงงาน มาทำธุรกิจอย่างเต็มรูปแบบ

เพราะอย่างไรเสีย การทำงานในโรงงานนอกจากสวัสดิการอาหารกลางวันฟรีแล้ว อย่างอื่นก็ไม่ได้นับว่าเป็นอะไรที่น่าเสียดาย

หากเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงรู้สึกเสียดายอาหารที่มีทั้งเนื้อและผักในโรงอาหารของโรงงาน

แต่ทว่าในตอนนี้อดปฏิเสธไม่ได้เลยว่า อาหารฝีมือของภรรยาเขานั้นไม่มีอะไรเทียบติด แบบนี้แล้วแค่อาหารฟรีหนึ่งมื้อมีอะไรที่น่าเสียดายอีกล่ะ

เขาจัดการอาหารบนโต๊ะจนชามว่างเปล่า นี่เป็นสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าอาหารฝีมือของคนเป็นภรรยานั้นถูกปากเขามากแค่ไหน

“ผมจัดการเองครับ คุณเหนื่อยมากแล้ว”

ไม่ทันที่คนเป็นภรรยาจะเอ่ยทักท้วงอะไร สามีของเธอก็จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ

เธอปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำไป ส่วนเธอก็ขยับมาเปิดทีวีที่ฉายหนังเรื่องหนึ่งพอดี

แม้ว่ามันจะไม่ใช่หนังที่สนุกมาก แต่ก็ใช้ดูแก้เบื่อได้เป็นอย่างดี เนื่องจากวันนี้เธอใช้เวลาตลอดวันในการนอน

หลังจากที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ตัวเธอนั้นยังไม่รู้สึกถึงความง่วงนอนเลยสักนิด รู้สึกว่าคงจะดึกมากกว่าจะรู้สึกง่วงอีกครั้ง

ส่วนสามีหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็มานั่งใกล้ ๆ เธอมองดูหนังในจอสี่เหลี่ยมเงียบ ๆ

มันเป็นเรื่องที่เรียบง่ายมาก สำหรับการใช้ชีวิตแบบสงบ แต่ทว่าซานเหิงตี้กลับรู้สึกมีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ในตอนนี้มาก

“วันพรุ่งนี้ฉันจะออกไปซื้อจักรยานใหม่อีกคัน ช่วงนี้คุณทานเก่งฉันอาจจะต้องออกไปซื้ออาหารสดที่ตลาดทุกวัน ซึ่งฉันไม่ได้ขยันพอที่จะเดินไปเดินมาทุกวันหรอกนะคะ”

“ซื้อเถอะครับ แล้วแต่คุณตัดสินใจได้เลย”

เขาไม่ได้ขัดอะไรภรรยาสักนิด ได้แค่ตอบรับเป็นเชิงว่ารับรู้ ก่อนที่จะจับจ้องเนื้อเรื่องของหนังที่กำลังดำเนินไปอย่างน่าตื่นเต้น

สำหรับคนในยุคนี้ การที่มีทีวีสีเครื่องแรกคงเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก แถบชนบทมันยังเป็นเรื่องที่ยากกว่านี้อีก กับการที่ว่าใครคนหนึ่งจะซื้อทีวีสีได้สักหนึ่งเครื่อง

เวลาผ่านไปจนหนังจบลง คลื่นสัญญาณช่องถูกปิดลงหลังจากนั้นด้วย มันเป็นเรื่องน่าแปลกใจสำหรับคนที่มาจากยุคที่ ช่องโทรทัศน์ฉายนั่นฉายนี่ทั้งคืน แม้จะไม่อยากนอน แต่ด้วยสถานการณ์ที่บังคับหากเธอไม่นอนแล้ว จะให้ทำอะไรกันล่ะ

หลังจากที่ทั้งสองเข้าห้องนอน ลี่อันถิงยังคงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“สักพักหากงานพิเศษของคุณมั่นคงขึ้น หากคุณลาออกจากโรงงานเราหาบ้านหลังใหม่ที่กว้างกว่านี้ดีไหมคะ”

คนที่นอนข้าง ๆ กลับรู้สึกเห็นด้วยกับความคิดนั้นของเธอ อันที่จริงเขาก็รู้สึกมาสักระยะแล้ว ว่าบ้านเช่าในราคาสิบห้าหยวนที่เช่าอยู่ในตอนนี้คับแคบเกินไปแล้ว

มันไม่มีแม้แต่ห้องนอนแยกให้เขาและภรรยา กลิ่นอาหารจากห้องครัวก็คละคลุ้งไปทั่ว มันจะดีกว่านั้นหากเขาต้องเร่งทำทุกอย่างให้มั่นคงมากขึ้นให้เร็วกว่านี้

“นั่นเป็นความคิดที่ดีครับ บ้านหลังนี้คับแคบเกินไปจริง ๆ”

ลี่อันถิงรู้ดีอยู่แก่ใจ ต่อให้เธอเห็นว่าบ้านหลังนี้คับแคบไปสักหน่อย แต่ถ้าเทียบกับบ้านนายทหารคนนั้นที่มีพื้นที่มากกว่านี้มาก แต่ต้องอาศัยอยู่อย่างเบียดเสียด และไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาเสียเลย

เธอแค่รู้สึกว่าที่นี่ย่อมดีกว่าเป็นไหน ๆ นั่นขนาดเป็นแค่ภาพที่ฉายขึ้นมาในหัว มันยังเป็นเรื่องที่ค่อนข้างที่จะน่าอึดอัดเลย

เธอไม่เอาด้วยหรอก การใช้ชีวิตที่อัดแน่นไม่แตกต่างอะไรกับปลากระป๋องเช่นนั้นน่ะนะ

คิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปมาไม่นาน เธอก็หลับไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้แอบคิดไปว่าคืนนี้ก็คงนอนไม่หลับเหมือนอย่างเคย

ในช่วงตอนย่ำรุ่ง ทั้งที่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง เธอรีบหยัดตัวขึ้นมา อาหารที่บ้านไม่ได้มีอะไรมากกว่าไข่ไก่และพวกข้าวหรือว่าแป้ง

อาหารเช้าอย่างง่ายเช่นข้าวต้มไข่ เป็นเพียงอย่างเดียวที่จะทำขึ้นมาได้ในตอนนี้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยฟุ้งตั้งแต่เช้า ปลุกให้ร่างสูงที่มีประสาทรับกลิ่นเป็นอย่างดี ลุกขึ้นมาขยี้ตาเล็กน้อย ท่าทางของเขานั้นเหมือนกับเด็กน้อยที่เพิ่งจะตื่นนอน

เขาเห็นภรรยาง่วนอยู่กับหน้าเตา ควันหอมฉุยลอยฟุ้งในอากาศ คงไม่ใช่แค่เขาหรอกที่รู้สึกถึงกลิ่นที่หอมถูกใจเหล่านี้

แต่เขารู้สึกว่า มันคงหอมตลบจนเพื่อนบ้านถึงกับต้องตื่นมารีบทำอาหารแน่ ๆ

“รีบล้างหน้าเร็วค่ะ วันนี้เรามีแค่ข้าวต้มไข่ เอาเป็นว่าช่วงกลางวันฉันจะออกไปข้างนอกนะคะ”

ลี่อันถิงแค่บอกให้เขารับรู้เท่านั้น ว่าวันนี้เธอจะออกไปนอกบ้านอีก เขาแค่พยักหน้าขึ้นลง ก่อนที่จะรีบออกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนที่จะเข้ามานั่งประจำที่ ราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง

ซึ่งมันค่อนข้างน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก ในสายตาของคนที่เป็นภรรยา