นอนไม่หลับ

หลังจากกลับออกมาจากห้องน้ำ เธอรู้สึกว่าสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในตอนนี้ คือการที่จะต้องนอนร่วมเตียงกับคนเป็นสามี

อย่างน้อยที่สุดแล้วตัวเธอก็ไม่ควรอย่างยิ่ง ที่จะไล่เขาออกไปนอนที่อื่น และอีกอย่างหากทำแบบนั้นขึ้นมาจริง ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขามันคงไม่มีทางที่จะดีขึ้นมาได้

ที่ผ่านมาแม้เขาจะไม่กล้าแตะต้องตัวของเจ้าของร่างเดิมมากนัก แต่ทว่าไม่ว่าอย่างไรแล้ว พวกเขาเองก็ยังนอนร่วมเตียงเดียวกัน

โชคดีอยู่หรอก ที่เจ้าของร่างนี้ไม่ได้ใจจืดใจดำกับคนที่เป็นสามีมากขนาดนั้น

จะบอกว่าไม่ใจจืดใจดำก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องนัก เพราะหลังจากช่วงที่หล่อนเริ่มทะเลาะกับสามีหนักเข้า ทุกการกระทำของเจ้าของร่างเดิมนั้น ก็เป็นสิ่งที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนท้ายที่สุดแล้ว ร่างเดิมก็หมดความอดทนที่จะลำบากอยู่ที่นี่ต่อ เธอเลือกที่จะหย่าขาดกับสามี หลังจากนั้นไม่นานก็ได้แต่งงานกับนายทหารคนหนึ่งสมดั่งที่ตั้งใจ

หึ! ช่างเป็นเรื่องราวที่น่าสมเพชสิ้นดีเสียจริง แบบนั้นเขาเรียกว่าโง่งมเสียยิ่งกว่าโง่งม

ลี่อันถิงเลือกที่จะนอนชิดด้านใน อย่างไรแล้วนับเสียว่า วันนี้เป็นการเริ่มต้นที่ดีก็แล้วกัน

กลิ่นสบู่หอม ๆ ที่ลอยออกมาจากร่างกายของคนเป็นภรรยา ทำเอาความรู้สึกประหลาดเหล่านั้น ทำให้ตัวเขาเองรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาสาบานได้ว่า นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขานั้นต้องนอนร่วมเตียงกับคนเป็นภรรยา แต่ความรู้สึกแตกตื่นที่เขาเผชิญอยู่ในตอนนี้ บอกไม่ได้เช่นเดียวกัน ว่าทำไมถึงรู้สึกขึ้นมาเสียได้

และคืนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดาย กว่าที่จะข่มตาหลับได้ ยิ่งลี่อันถิงยิ่งแล้วใหญ่ กว่าเธอจะหลับได้ก็เกือบเช้า

แต่ทว่าในช่วงหกโมงเช้า เธอจำเป็นที่จะต้องตื่นมาทำหน้าที่ภรรยา อย่างไรแล้วอาหารเช้าสำหรับสามี ก็ทำแค่หมั่นโถวนึ่ง กินกับแกงที่อุ่นเท่านั้น

ใบหน้าที่ค่อนข้างที่จะอ่อนล้า บอกตามตรงว่าเธอนอนไปไม่ถึงชั่วโมง กระนั้นยามที่อาหารเสร็จ เธอก็แค่จัดหาอาหารให้เขา จากนั้นก็คงกลับไปนอนหลับได้เท่าที่อยากนอน

ซานเหิงตี้ที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของพนักงานโรงงาน เดินออกมาพร้อมเป้หนึ่งใบ เขามองใบหน้าของภรรยาที่เหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนหรือ”

ลี่อันถิงพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้เธออยากจะกลับไปนอนมากขนาดไหน แต่ก็ยังต้องฝืนร่างกาย สำหรับทำหน้าที่ของภรรยาที่ดูแลสามีเป็นอย่างดีให้เสร็จสิ้น

“ฉันค่อยนอนต่อก็ได้ค่ะ คุณรีบกินข้าวเถอะ ไม่ใช่ว่าต้องรีบออกไปหรือคะ”

ปกติแล้วซานเหิงตี้ไม่เคยทานอาหารเช้าก่อนไปทำงาน วันนี้เขารู้สึกแปลกใหม่เล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีที่ภรรยาตื่นมาทำอาหาร ทั้งที่ตัวเธอนั้นเหมือนจะยังพักผ่อนได้ไม่เต็มที่

“คุณจะทานอาหารเช้าด้วยกันไหมครับ”

ลี่อันถิงส่ายหน้าไปมา อันที่จริงเธอไม่ค่อยชอบทานอาหารในตอนเช้าตรู่มากเท่าไหร่ ตอนนี้สิ่งที่ต้องการมากกว่าคือหมอนกับที่นอนดี ๆ มากกว่า

“ที่จริงคุณไม่ต้องเดือดร้อนก็ได้ คุณไปพักเถอะครับ ที่เหลือผมจัดการเอง”

ในเมื่อเขาเป็นคนอาสาขึ้นมา ลี่อันถิงก็รู้สึกว่า แค่ให้เขาเก็บกวาดถ้วยชามที่เขากิน นั่นไม่ได้นับว่าจะลำบากมากนัก เอาเถอะอย่างน้อยเธอก็อุตส่าห์ตื่นขึ้นมาทำอาหารให้เขาแล้ว ที่เหลือเขาก็ควรที่จะช่วยเหลือตัวเองบ้าง

“ได้ค่ะ ถ้างั้นฉันฝากคุณจัดการด้วย”

ลี่อันถิงเดินกลับไปนอนลง น่าเหลือเชื่อทั้งที่เมื่อคืนนี้ เธอพยายามแทบตายที่จะหลับ แต่ไม่ว่าฝืนเท่าไหร่ มันก็เป็นเรื่องยากที่จะบังคับตนเองได้

แต่ดูตอนนี้สิ แค่หัวถึงหมอนเธอก็หลับไปอย่างง่ายดาย

ไม่รู้ว่าการนอนของเธอกินเวลาไปแค่ไหน เธอตื่นมาอีกครั้งในช่วงบ่าย หลังจากล้างหน้าออกมาก็เห็นว่านอกจากเขาจะล้างจานชามเข้าที่ ทุกอย่างก็ถูกเก็บกวาดเป็นอย่างดี

ต้องบอกว่าซานเหิงตี้ เป็นชายหนุ่มที่ทำงานบ้านสะอาดจนน่าพอใจ เธอเข้าครัวไป หยิบหมั่นโถมาหนึ่งลูก พร้อมกับปลาราดซอสสามรสที่เหลือไม่มากแล้วออกมา

สำหรับเธอต่อให้มันเป็นแค่หมั่นโถวลูกหนึ่ง แต่ทว่ามันก็เพียงพอให้เธออิ่มท้องแล้ว ตัวเธอไม่ได้ต้องการทานอาหารมากเท่าไหร่นัก อย่างที่รู้ว่าเธอต้องการที่จะรักษาหุ่นเอาไว้

ตอนแรกคิดว่าไม่อยากทำอะไรเพิ่มในวันนี้ แต่ดูเหมือนว่ามันคงไม่ดีนัก อย่างไรแล้วอาหารที่เหลืออยู่ มันก็น้อยเกินไปที่สามีที่ใช้แรงงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อยจะทานได้อย่างเพียงพอ

เธอเลือกที่จะทำไข่เจียวทอดธรรมดาหนึ่งอย่าง ส่วนหมั่นโถวที่ทำเอาไว้ตั้งแต่เช้ายังเหลืออยู่ ในส่วนของมื้อเย็นก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ขนาดบอกว่าตัวเองจะนอนเป็นปลาเค็มนิ่ง ๆ ลี่อันถิงได้แต่ส่ายหน้าไปมา เอาเถอะอย่างน้อยก็แค่ระยะสั้นแค่นั้นเอง

เพราะหลังจากที่เธอเป็นภรรยาคุณชายตระกูลใหญ่แล้ว เรื่องงานเล็กน้อยเหล่านี้มันคงไม่ต้องถึงมือเธออีกต่อไป

ถึงตอนนั้นเรื่องหนักใจเพียงอย่างเดียวที่ต้องพบเจอ ก็น่าจะเป็นเรื่องที่คิดวิธีการใช้เงินไปในแต่ละวันมากกว่า

กลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน เธอไม่ลืมที่จะอุ่นหมั่นโถวพร้อมกับกับข้าวที่เหลืออยู่จนเสร็จสิ้น

ในตอนนี้รู้สึกว่าคงไม่มีงานอย่างอื่นให้ทำอีกต่อไป เธอกลับมาเปิดทีวีเพื่อดูอะไรให้เพลิดเพลินไป แต่รู้สึกว่ารายการทีวีในยุคนี้ก็ไม่ได้มีอะไรที่น่าสนใจมากเกินไปนัก

แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่เงียบ ๆ ไม่มีสิ่งบันเทิงเริงใจ

เธอใช้เวลาไปกับหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ไปนานมากแค่ไหนแล้วไม่รู้ เกือบหกโมงเย็นก็ได้ยินเสียงจักรยานจอดหน้าบ้าน

เดิมทีแล้ววันนี้เขาน่าจะเลิกงานบ่ายสี่โมง แต่เขาน่าจะออกไปทำงานพิเศษที่เขาบอกเธอก่อนหน้านี้

ชุดของเขาค่อนข้างเปื้อนเล็กน้อย สำหรับคนที่ต้องทำหน้าที่ซักผ้าแล้วล่ะก็ มันเป็นเรื่องที่ชวนหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

แต่นั่นแหละ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นคนที่หาเงินเข้าบ้าน สำหรับแค่ซักคราบสกปรกนิด ๆ หน่อย ๆ มันคงไม่เป็นปัญหา เมื่อไหร่ที่เขานั้นมอบเงินที่หามาแก่เธอทั้งหมด

“รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

เขาก้มมองเสื้อผ้าที่วันนี้เผลอทำเปื้อนพอสมควร ที่จริงก่อนหน้านี้ก็เห็นสายตาคนเป็นภรรยาที่มองคราบเหล่านั้นอย่างหงุดหงิด เพียงแต่ว่าเธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา

ยิ่งเป็นแบบนี้ ซานเหิงตี้ยิ่งรู้สึกเกรงอกเกรงใจคนเป็นภรรยามากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เขารีบถอดเสื้อผ้า ก่อนที่จะรีบอาบน้ำและทำสิ่งที่น่าตกใจ นั่นคือรีบซักเสื้อผ้าที่เปื้อนเหล่านั้นด้วยตัวเอง

ลี่อันถิงเห็นเขานำเสื้อผ้าออกไปตากที่ลานหน้าบ้าน ด้วยความที่รู้สึกแปลกใจ เขาดูรีบร้อนที่ทำให้เธอเห็นว่า เขาจะไม่สร้างความยุ่งยากใจอะไรกับเธอ

ลี่อันถิงมองสามีด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะกลัวเธอไม่พอใจอะไรขนาดนั้น เอาเถอะหลังจากนี้เห็นทีว่าตัวเธอเอง จะไม่พยายามที่จะแสดงออกทางสีหน้ามากนัก

“รีบมาทานอาหารเถอะค่ะ”

เธอจัดโต๊ะรอเขาแล้ว ก่อนที่จะนั่งลงก่อนเพื่อรอให้คนที่แต่งตัวเสร็จแล้วมาถึง

หลังจากที่นั่งลงเขาดันเงินก้อนหนึ่งมาตรงหน้า ซึ่งจากสายตาแล้วมันน่าจะมากกว่าห้าพันหยวน

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สำหรับเงินห้าพันหยวนแล้วมันไม่ใช่จำนวนที่น้อย ๆ เลย อีกอย่างต่อให้เขามีเงินมากขนาดนี้ แต่ว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องเอาไปลงทุนหรือ

“ให้ฉันทำไมคะ ไม่ใช่ว่าคุณต้องเอาไปต่อทุนต่อหรือ”

“ผมมีทุนเอาไว้แล้วครับ ส่วนนี้เป็นกำไรที่ได้มาในรอบหลายวันมานี้คุณเก็บเอาไว้เถอะ”

โง่! ร่างเดิมโง่เกินไป มีสามีที่หาเงินเก่งและชาติตระกูลดีขนาดนี้ก็ยังคิดว่าเขาดีไม่พอ หากในตอนนี้ซานเหิงตี้ไม่นับว่าเป็นผู้ชายที่ดีแล้ว ทั้งประเทศจะยังคงมีผู้ชายที่ดีเหลืออยู่อีกหรือเปล่า

ลี่อันถิงเก็บเงินก้อนใหญ่กลับมา อย่างน้อย ๆ เงินก้อนนี้ก็ทำให้เธอซื้ออาหารมาบำรุงเขาได้อย่างไม่จำกัด เอาเถอะหลังจากนี้ตัวเธอเองจะขยันทำอาหารดี ๆ ให้เขาทุกวันก็ได้