คุณสามีขาฉันจะเป็นปลาเค็มที่แสนน่ารักของคุณเอง

อำเภอเซียงเหอ ปี ค.ศ.1989

ภายในห้องเช่า ในย่านของแรงงานอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง ภายในห้องไม่กี่ตารางวา แต่ทว่ากลับมีเครื่องใช้บางอย่างที่สมควรมีอย่างครบครัน

ไม่ว่าจะเป็นทีวีสีเครื่องใหม่ วิทยุ หรือแม้แต่กาน้ำร้อนไฟฟ้าก็มีแล้ว ผนังห้องกลางเก่ากลางใหม่ ถูกแปะด้วยโปสเตอร์ย้อนยุคเต็มไปหมด

ภาพเหล่านั้นทำเอาคนที่ทะลุมิติเข้ามาถึงกับต้องนั่งกุมขมับ เรื่องราวบางอย่างที่เป็นราวกับหนังเรื่องหนึ่งฉายขึ้นมาอย่างเด่นชัด

เจ้าของร่างนี้เป็นหญิงงามประจำหมู่บ้านหนึ่งในอำเภอเซียงเหอ แน่นอนว่าด้วยความทะเยอทะยานของเธอแล้ว ในที่สุดเธอก็ได้แต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีตำแหน่งงานที่มั่นคงในโรงงานผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้า

สำหรับน้ำหนักในใจหญิงสาวในหมู่บ้านแล้ว ลี่ออันถิงเจ้าของร่างผู้นี้ นับว่าเป็นคนที่มีโชคชะตาที่น่าอิจฉาเป็นอย่างมาก

สำหรับเจ้าตัวแล้ว ในช่วงปีแรก ๆ เรื่องราวเหล่านี้เป็นสิ่งที่เธอนั้นภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

แต่หลังจากที่วันหนึ่ง เธอไปพบเจอกับอดีตเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างไรอย่างนั้น

เพื่อนของเธอคนนั้นได้แต่งงานกับนายทหารคนหนึ่ง ด้วยหน้าที่ทหารที่มีน้ำหนักในใจประชาชน อีกอย่างเงินเดือนของนายทหารมันสูงกว่าสามีของเธอกว่าเท่าตัว

แล้วนั่นมันจะไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ลี่อันถิงจะรู้สึกด้อยค่าได้อย่างไร เพราะเป็นแบบนี้ไงเล่า หลังจากนั้นเป็นต้นมา เธอมักจะทะเลาะกับความกระจอกของสามีอยู่บ่อยครั้ง

สำหรับเรื่องราวที่เธอรู้ล่วงหน้า คือหลังจากนี้ไม่นานร่างเดิมจะหาเรื่องหย่ากับสามี หลังจากนั้นเองเธอจะพบรักกับสามีใหม่ที่เป็นนายทหารสมดั่งใจ

แต่ไฉนเลยชีวิตที่คิดว่ามันน่าจะดี มันกลับกลายเป็นชีวิตที่เหมือนกันตกนรกทั้งเป็น

ลี่อันถิงต้องย้ายไปอยู่บ้านที่ขนาดใหญ่กว่าห้องเช่าเดิมของเธอกว่าสามเท่า แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจกว่าเดิม นั่นคือบ้านที่มีคนทั้งครอบครัวของสามีใหม่อยู่

ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ พี่สามีพี่สะใภ้ น้องชายสามีน้องสะใภ้ ไม่ต้องพูดถึงยามที่ในค่ำคืนทุกคนทำกิจกรรมที่เข้าจังหวะแสนน่าอาย

แต่นั่นยังไม่เลวร้ายที่สุด ขณะที่เจ้าของร่างเผชิญกับเรื่องราวที่เลวร้ายในทุกวัน เพียงไม่นาน ซานเหิงตี้อดีตสามีที่เธอเอาแต่ดูถูกเขา ได้ขึ้นเป็นทายาทตระกูลยักษ์แห่งปักกิ่ง

เธอได้แต่มองเขาที่พุ่งทะยานเกินกว่าจะก้มต่ำลงมาที่เธอเอง ขณะที่ตัวเขานั้นได้เริ่มต้นใหม่กับหญิงสาวที่สวยงามและจิตใจดี

มารดามันเถอะ ลี่อันถิงรู้สึกว่าเรื่องนี้มันยากที่จะยอมรับได้ เธอไม่มีทางที่จะยอมเป็นแบบนั้นแน่

ยิ่งรู้ว่าสามีที่แสนซื่อสัตย์ของเธอในตอนนี้ กำลังจะกลายเป็นขาทองคำที่สามารถทำให้เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกต่อไป

นั่นเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้ ที่จะให้เรื่องราวเหล่านั้นเป็นไปตามแบบที่มันควรจะเป็น ไม่ว่าหญิงสาวในอนาคตของเขาจะดีมากขนาดไหน

แต่ทว่าในตอนนี้ วาสนานั้นมันยังเป็นของเธอ ลี่อันถิงคนใหม่คนนี้รับรองได้เลยว่า เธอไม่มีทางปล่อยเขาไปให้ใครอย่างแน่นอน

ร่างน้อย ๆ มองไปรอบ ๆ ห้องเช่าที่ไม่ถือว่ากว้างแล้วก็ไม่ได้ถือว่าแคบเกินไปนัก แต่ทว่าเป็นเจ้าของร่างเดิมต่างหากที่เรื่องมากเกินไปนัก

สำหรับตัวเธอแล้ว แค่ห้องขนาดนี้สำหรับอาศัยอยู่กันสองคนสามีภรรยามันนับว่าเป็นเรื่องที่เพียงพอ

ถ้าเทียบกับภาพในหัวที่ฉายถึงตอนที่ต้องไปอาศัยอยู่กับครอบครัวนั้นแล้วล่ะก็ แบบนี้นับว่าเป็นบ้านที่หรูหรามากที่สุด

เธอเค้นความทรงจำของร่างนี้เล็กน้อย ในที่สุดก็รู้ว่า เธอทะลุมิติมาในช่วงที่กำลังเริ่มมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจ ที่สามีของตนเองไม่ได้มีเงินเดือนสูงเท่าสามีทหารของเพื่อน

แต่ใครจะไปรู้กันล่ะ เงินเดือนเยอะกว่าเท่าหนึ่ง แต่ภาษีสังคมของนายทหาร มันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จนแทบใช้เงินไปกับสิ่งนั้นแทบทั้งหมด

พอคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ก็อดหัวเราะเยาะกับความคิดที่โง่งมของร่างเดิม ที่คิดว่านายทหารคนนั้นจะมอบเงินเดือนทุกหยวนของเขาให้กับหล่อนทั้งหมด

คิดว่าทิ้งกับซานเหิงตี้ไปแล้ว ตนเองจะมีชีวิตที่สุขสบาย แล้วยิ่งใหญ่เกินกว่าใคร ไม่รู้เลยว่าทางเดินของหล่อนนั้น เหมือนปฏิเสธทางเดินไปสวรรค์ แต่กลับเดินไปสู่เส้นทางนรกแทน

“แอ๊ดด…”

เสียงเปิดประตู ก่อนที่จะเผยร่างของผู้ชายคนหนึ่ง ที่แม้จะทำงานที่ใช้แรงงานแต่ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณ หรือว่าหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ บ่งบอกว่าเขาไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป

อันที่จริงหากเจ้าของร่างเดิมจะสังเกตเกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย หล่อนจะมองเห็นถึงความจริงข้อนี้อย่างชัดเจน

แต่ทว่าทิฐิในใจของหล่อนสูงเกินกว่าที่จะสังเกตได้ ความทะเยอทะยานในใจของหญิงสาวคนนี้มากเกินไปจนรู้สึกคลื่นไส้

“สามี”

สามีที่ขอบตาคล้ำเล็กน้อย จากการควงกะมาสองวัน เพียงเพื่อจะหาเงินให้มากที่สุด ภรรยาของเขาจะได้เลิกบ่นเสียทีชะงักไปเล็กน้อย

อันที่จริงความสัมพันธ์ของเขากับภรรยาก่อนหน้านี้ เป็นความสัมพันธ์ที่ระหองระแหงมาสักพักใหญ่ ๆ แล้ว

ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของภรรยา นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เห็นมานานมากแล้ว

ทุกครั้งที่เขากลับมาบ้าน หากเธออยู่ในบ้านก็จะมองเขาราวกับว่าเขาติดค้างอะไรเธอไว้เสียอย่างนั้น

ใบหน้าที่อ่อนล้า ในตอนนี้เขารู้สึกหมดพลังงานเกินกว่าจะรับมือกับเธอได้ อย่างน้อย ๆ ก็ควรให้เขางีบสักยี่สิบนาที ซานเหิงตี้รู้ดีว่าตอนนี้เขาทำงานทะลุขีดจำกัดของร่างกายไปมากเกินไปแล้ว

“ผมขอพักสักยี่สิบนาทีได้ไหม”

ไม่พูดเปล่าแต่ควักเงินที่เดือนนี้ได้มาเพิ่มกว่าห้าสิบหยวน จากฐานเงินเดือนของเขาในยามปกติ อยู่ที่80 หยวน เงินที่เขาส่งมาคือเงิน130 หยวน

แม้ว่าจะไม่ใช่เงินที่มากเท่าเงินเดือนนายามทหาร แต่นั่นเป็นเงินที่เขาทำโอที ควงกะแทนคนอื่นมาแทบทั้งเดือน

ลี่อันถิงมองเงินที่อีกฝ่ายยื่นให้ แน่นอนว่าเธอจำเป็นต้องรับเอาไว้ มีสมัยไหนบ้างล่ะที่ไม่ต้องใช้เงิน สำหรับการเอาใจสามีแล้ว อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เงินสำหรับซื้ออาหาร และข้าวของเครื่องใช้พื้นฐานอีกมาก

“อืม คุณไปพักเถอะ นอนให้เยอะหน่อยก็ได้ ฉันไม่กวนคุณหรอก”

แม้ว่าจะเป็นวันที่เขายื่นเงินให้กับเธอ แต่ทว่าปฏิกิริยาเหล่านั้นของเธอ ย่อมเป็นเรื่องที่แปลกไปสำหรับคนที่เป็นสามี

แต่ตอนนี้เขาง่วงเกินไปที่จะสนใจเรื่องทั้งหมด อย่างน้อยที่สุดวันนี้เธอก็คงไม่ปลุกเขามาระบายอารมณ์อย่างที่เคยทำอีก

ลี่อันถิงไม่ได้สนใจสามี เธอปล่อยให้สามีสุดหล่อของเจ้าของร่างเดิม ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้กลายเป็นของเธอ โดยที่เป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธ

สำหรับเธอแล้วหลังจากเห็นเงินเก็บของร่างเดิมได้แต่ถอนหายใจออกมา มีแค่ห้าร้อยหยวน เมื่อรวมกับของใหม่แล้วก็เป็น630หยวน

จะว่ามากก็มาก แต่จะว่าน้อยก็น้อยจริง ๆ สำหรับเงินเดือนกับการกินอยู่ของที่บ้าน มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เงินจะเหลือเก็บอยู่เพียงน้อยนิดขนาดนี้

เธอยัดมันใส่กระเป๋า ก่อนที่จะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปสำรวจห้องครัว แม้อันที่จริงอยากจะนอนเป็นปลาเค็มขี้เกียจ แต่ทว่าการมัดใจสามีให้อยู่หมัด ก็เริ่มต้นที่การหุงหาอาหาร ให้เขากินอิ่มนอนหลับก่อน

ทันทีที่เข้าไปในห้องครัว ลี่อันถิงถึงกับกุมขมับ ก็ยังดีที่อย่างน้อยเจ้าของร่างเดิมเป็นคนรักความสะอาดเหมือนกับเธอ ไม่อย่างนั้นแล้วมันคงจะเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ข้าว แป้ง หรือว่าไข่ไก่ น้ำมัน ซีอิ๋ว เกลือ ทุกอย่างหมดแทบจะไม่เหลืออะไรติดครัวเอาไว้ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซานเหิงตี้ถึงได้ร่างกายผอมบางเอาเสียขนาดนั้น

หากเขาไม่มีสวัสดิการอาหารฟรีที่ทำงาน ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะอดตายไปแล้วก็ได้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ถึงได้ยอมภรรยามากมายเอาเสียขนาดนั้น

ลี่อันถิงได้แต่คอตก เดินออกจากบ้านพักไป จุดมุ่งหมายของเธอนั้นคือออกไปซื้อของกลับเข้าบ้าน อย่างน้อยที่สุดแล้วก็คงต้องบำรุงสามีสักหน่อย เธอไม่อยากให้ขาทองคำเพียงหนึ่งเดียวของเธอ เป็นอะไรไปเด็ดขาด