ลาออกจากโรงงาน

ในช่วงบ่ายหลังจากนี้ ก็เป็นหน้าที่ของลี่อันถิงและสามีในการทำความสะอาด แม้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าของบ้านจะบอกว่าได้ทำความสะอาดเอาไว้ก่อนแล้ว

แต่ทว่าคนที่รักความสะอาดมากกว่าสิ่งไหนอย่างเธอหรือที่จะไม่ปัดกวาดเช็ดถูอีกครั้งให้มั่นใจ

ก่อนที่จะเริ่มนำของจัดเข้าที่ โดยที่คนแบกหามส่วนใหญ่ก็คือสามี แต่แม้ว่าวันนี้เขาจะเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ลี่อันถิงยังไม่ได้ยินเสียงบ่นที่ออกมาจากปากเขาสักคำ

เหงื่อที่ซึมออกมาจากเสื้อกล้ามตัวสีขาวนั่น ไม่ได้ทำให้ลี่อันถิงนึกรังเกียจเลยสักนิด สำหรับภาพน่ามอง อาหารตาชั้นเลิศขนาดนั้นเธอจะเอาความกล้าที่ไหนไปรังเกียจกันล่ะ

“คุณดื่มน้ำไหมคะ”

ลี่อันถิงยื่นขวดน้ำที่ผสมน้ำหวานให้กับเขา รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวนั่น ทำให้ใจเธอสั่นแทบบ้า

ให้ตายเถอะทำไมยิ่งอยู่กับเขาไปเรื่อย ๆ เธอยิ่งมองเห็นความน่ารักของเขากันนะ

“ขอบคุณครับ”

เขารับน้ำหวานไปดื่ม ก่อนที่จะสำรวจไปรอบ ๆ บ้านแล้วรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ต่อให้กว้าง แต่ก็ขาดเฟอร์นิเจอร์ ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะกินข้าว โซฟา หรืออะไรอีกหลายอย่าง

ที่บ้านเช่าหลังเดิม ที่นั่นมีพวกมันอยู่ด้วย แต่ก็เป็นของเจ้าของบ้านไม่ใช่ของพวกเขา

“ผมคิดว่าจะเข้าไปหาช่างไม้ จะสั่งซื้อพวกโต๊ะเก้าอี้ โซฟา คุณต้องการอะไรเพิ่มไหม ผมจะได้ไปสั่งทีเดียว”

ลี่อันถิงมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะรู้สึกว่าเธอน่าจะต้องการโต๊ะเครื่องแป้งสักชุด อย่างน้อยการเป็นผู้หญิงเธอก็ต้องดูแลตัวเองบ้าง

“ฉันอยากได้โต๊ะเครื่องแป้งที่มีกระจกในตัวด้วยค่ะ”

“แล้วอย่างอื่นล่ะครับ ยังขาดอะไรอีกไหม”

“ไม่ล่ะค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้ฉันมีแผนที่จะใช้เงินก้อนใหญ่ ฉันอยากได้เตาแก๊สกับตู้เย็นเพิ่ม”

“คุณอยากซื้ออะไรก็ซื้อไปเถอะครับ ไม่จำเป็นต้องประหยัดมากนัก อีกไม่กี่วันผมก็จะมีเงินกำไรมาให้คุณอีก”

การสนับสนุนให้ภรรยาใช้ชีวิตแบบนี้ เขามันช่างสามีแห่งปีจริง ๆ

อันที่จริงต่อให้เขาไม่เป็นคุณชายตระกูลใหญ่ หรือว่าใช้ชีวิตอย่างเช่นทุกวันนี้ต่อไป ก็ไม่เลวนักเหมือนกัน

“ธุรกิจของคุณเป็นไปด้วยดีใช่ไหมคะ”

“ดีมากเลยครับ”

ใบหน้าของเขาพอพูดถึงเรื่องธุรกิจแล้ว ลี่อันถิงรู้สึกได้ว่า เหมือนมีกระแสความสุขที่แผ่ซ่านออกมาทางดวงตา

เขาคงมีความสุขมากกับธุรกิจที่เขาทำ อันที่จริงลี่อันถิงก็อยากสนับสนุนให้เขาออกจากงานในโรงงาน อย่างไรเงินในมือก็น่าจะรู้สึกปลอดภัยได้ประมาณหนึ่ง

อีกอย่างนี่ก็เดือนกันยายนแล้ว ประมาณปลายฤดูร้อนของปีหน้า ก็เป็นวันที่ซานเหิงตี้จะกลับปักกิ่งไปด้วยฐานะที่ไม่มีใครคาดถึง

เพราะฉะนั้นแล้วเธอถึงได้ตัดสินใจ จากที่จะให้เขาลองทำงานควบไปสามเดือน ลองเสนอให้เขาลาออกมา อย่างน้อย ๆ สิ่งที่เขาทำก็ไม่ต้องหนักหนาเกินไป

“หรือว่าคุณอยากจะลาออกไหมคะ ฉันคิดว่าหากคุณยังทำงานสองงานแบบนี้ มันกินทั้งพลังงานร่างกายและพลังงานชีวิตของคุณ ในตอนนี้เรามีเงินเก็บที่เพียงพอใช้ไปอีกสองสามปี มันคงไม่มีปัญหามากหรอกค่ะ”

เขาไม่คิดว่าภรรยาจะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา เมื่อไม่กี่วันก่อนเขากับเธอตกลงว่าจะลองทำงานสักสามเดือน

แต่เธอคงเห็นว่าต่อให้เขาไม่ทำโอทีหรือควบกะอย่างเช่นก่อนหน้านี้ แต่เขาก็เหมือนจะเหนื่อยมากเกินไปอยู่ดี ใบหน้าที่ฉายแววกังวลของภรรยานั้น ทำให้ซานเหิงตี้ยิ้มออกมา

“ถ้าคุณมั่นใจในตัวผม ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณใช้ชีวิตไม่ดีแน่นอน ต่อให้ไม่มีตำแหน่งในโรงงานแล้ว คุณที่เป็นภรรยาของผมก็ยังจะต้องมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นครับ”

“ฉันเชื่อในตัวคุณค่ะ”

ลี่อันถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ความทรงพลังในน้ำเสียงของเธอนั้น สื่อสารมาเป็นอย่างดีว่าตัวเธอเชื่อมั่นในตัวของเขาจากใจจริง

“งั้นวันพรุ่งนี้ ผมจะยื่นเรื่องลาออกทันทีครับ”

จู่ ๆ ซานเหิงตี้กลับมีความรู้สึกโล่งขึ้นมาเป็นครั้งแรก ราวกับปลดเรื่องหนึ่งที่เขาแบกเอาไว้มาตลอดหลายปีออกไปได้

ตำแหน่งในโรงงานของเขานั้น เป็นหน้าที่ที่ต้องใช้ทักษะเป็นอย่างมาก ถึงอย่างไรแล้วมันก็เหนื่อยไม่น้อย กับการที่จะต้องอยู่กับเครื่องจักรทั้งวันทั้งคืน

“ดีแล้วล่ะค่ะ”

ลี่อันถิงรู้สึกว่า ถึงเขาจะลาออกจากงานโรงงานแล้ว แต่คนขยันอย่างเขาไม่มีทางหรอกที่จะทำงานน้อยลง

เชื่อเถอะว่าหลังจากนี้ เขาจะมาตั้งเป้ากับธุรกิจของเขาเองอย่างตั้งใจ ส่วนเธอนั้นก็แค่ทำหน้าที่แบบเดิมก็พอแล้ว เธอไม่คิดที่จะขยันมากกว่าที่เป็นอยู่หรอกนะ

แค่หน้าที่ดูแลบ้านดูแลเขา นั่นก็หนักหนาแล้ว

วันต่อมาหลังจากที่กินอาหารมื้อเช้าเสร็จ ซานเหิงตี้รีบปั่นจักรยานออกไปตั้งแต่เช้า ก่อนเขาจะกลับมาอีกครั้งในช่วงสาย

แม้จะเป็นการลาออกจากตำแหน่งงาน ที่ใคร ๆ ต่างต้องการ แต่ทว่าในสายตาเขาในตอนนี้แล้ว ไม่ได้มีท่าทีเสียดายเลยสักนิด

เพื่อนร่วมงานของเขาตกใจเป็นอย่างมาก เพราะที่ผ่านมาซานเหิงตี้ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน

แม้ว่าเพื่อนหลาย ๆ คนอยากจะเตือน แต่ตอนเช้าก็รีบเกินไปกว่าจะมีเวลามาเตือนได้ กระนั้นแล้วในที่สุดก็รู้ว่าชีวิตใครชีวิตมัน

การที่ซานเหิงตี้เลือกทางเดินแบบนั้นแล้ว แสดงว่าเขาคิดมันมาดีแล้ว พวกเขาแค่แปลกใจที่ภรรยาของอีกฝ่ายยินยอมง่าย ๆ

แต่จากการที่ไปช่วยขนของย้ายบ้านช่วยซานเหิงตี้เมื่อวานนี้แล้ว ภรรยาของซานเหิงตี้เปลี่ยนแปลงมากเกินไปจริง ๆ หล่อนดูมีเหตุผลมากขึ้นทีเดียว

ซานเหิงตี้พักดื่มน้ำครู่หนึ่ง ก่อนที่จะออกไปหาช่างไม้สำหรับสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ในช่วงสาย

เขาจำได้ว่าภรรยาอยากได้เตาแก๊สกับตู้เย็น อันที่จริงเงินที่เขาให้ภรรยาเอาไว้แล้ว เธอก็สามารถใช้ซื้อได้ แต่เขาเลือกที่จะควักเงินในกระเป๋าไปซื้อให้เธอ โดยให้ช่างไปช่วยติดตั้งที่บ้าน

เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกภรรยาล่วงหน้า ทันทีที่ทีมช่างถึงบ้าน เธอถึงตกใจและยังไม่ยอมให้พวกเขาเข้าบ้าน

เธอจะกล้าให้คนแปลกหน้าเข้าบ้านได้ยังไงกันล่ะ แต่ไม่นานนักซานเหิงตี้ก็มาถึง เธอถึงได้รู้ว่าเป็นเขาที่แอบไปซื้อตู้เย็นและเตาแก๊สมาให้

แต่ทว่าเขายังไม่ได้ขอเงินจากเธอไป ไม่ใช่ว่าเขาควักเงินที่ควรจะเป็นเงินทุนไปจ่ายหรอกนะ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอไม่ได้เอ่ยถามอะไร

จากที่ดูแล้วการบริหารจัดการเรื่องการลงทุนของเขา นับว่าเป็นการจัดการที่ดี และการที่เขาควักเงินจ่ายในส่วนนั้น เขาย่อมรู้ดีแล้วว่ามันจะไม่ส่งผลถึงเรื่องอื่น ๆ

คนในยุคนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนที่จะได้ใช้เตาแก๊ส มันเป็นสินค้าที่ต้องเปลี่ยนเชื้อเพลิงเรื่อย ๆ ถ้าเทียบกับถ่านหรือว่าฟืนแล้ว แก๊สเป็นสิ่งที่ราคาสูงกว่ามาก

แต่ทว่าเขากลับซื้อกลับมาอย่างไม่ลังเล ลี่อันถิงมองเขาด้วยสายตาซาบซึ้งใจ แน่นอนว่ามันเป็นแผน

ยิ่งเธอมีท่าทีซาบซึ้งใจเท่าไหร่กับสิ่งที่เขาทำ หลังจากนี้เขาก็จะยิ่งทำดีกับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

เห็นไหมล่ะว่านี่ก็เป็นหนึ่ง ของแผนการมัดใจว่าที่คุณชายใหญ่อย่างเขา

ช่างช่วยกันติดตั้งเตาแก๊สและตู้เย็นกันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะอธิบายการใช้งานเบื้องต้น

ลี่อันถิงค่อนข้างตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องก่อไฟกับเตาถ่านแล้ว การทำอาหารบำรุงสามีหลังจากนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้นมากเรื่อย ๆ

แต่อันที่จริงแค่ไม่กี่วันที่สามีได้อยู่ดีกินดี เขาก็ดูมีเนื้อมีหนังมากขึ้น แต่ความแน่นของกล้ามเนื้อของเขานั้น เธอไม่ได้ลองจับเอาเสียด้วยสิ ว่ามันแน่นมากขนาดไหน

จากความคิดของเธอ ทำไมถึงหัวใจเธอคิดไปถึงเรื่องลามกขึ้นมากันได้ล่ะ ใบหน้าของลี่อันถิงแดงซ่าน

ก่อนที่เธอจะแสร้งเดินไปทำนั่นนี่ เพื่อที่จะซ่อนอาการเอาไว้ แต่ถึงไม่ทำแบบนั้นคนซื่ออย่างซานเหิงตี้ก็ไม่มีทางรู้ว่าเธอกำลังคิดไม่ดีกับเขาอยู่หรอก

เหล่าช่างได้กลับออกไปแล้ว เหลือไว้แค่สองสามีภรรยา ที่นั่งมองตู้เย็นที่ว่างเปล่า และเตาแก๊สที่ยังไม่ได้ใช้งาน

“วันนี้ผมว่าง ผมไปซื้อของสดเองครับ คุณพักเถอะ”

จากลานบ้านที่สะอาดไม่มีใบไม้สักใบ เขาก็รับรู้ได้ว่าภรรยาของเขาทำงานมาตั้งแต่เช้า และเขาที่เป็นสามีที่ตอนนี้ไม่ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ก็มีเวลาในการช่วยในเรื่องต่าง ๆ ของเธอมากยิ่งขึ้น

เขาไม่ใช่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัว ต่อให้งานบางอย่างไม่ใช่งานที่ผู้ชายทั่วไปทำกัน แต่คนอย่างเขาไม่สนใจหรอกนะ เมื่อไหร่ที่ภรรยาทำได้ เขาเองก็ทำได้ไม่ต่างกัน

แต่คงเว้นไว้เรื่องทำอาหาร ต่อให้เขาทำได้แต่มันคงไม่อร่อยสู้ฝีมือภรรยาได้เลยจริง ๆ