เทพโอสถพิษจุติ 4

" โชคดีจังนะที่แถวนี้มีทะเลสาบอยู่ด้วย"

หลังจากเช็คจากแผนที่ก็ไม่เห็นวี่แววมอนสเตอร์หรือคนแถวๆนี้

ฟุ้นจึงวางเด็กสาวตัวน้อยลงกับพื้นขอบๆทะเลสาบ

เด็กสาวมองไปรอบๆเหมือนไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อน

จากนั้นจึงใช้ร่างกายในการส่งข้อความ

" ชู.... มืออ...ขึ้น.."

ทีแรกเด็กสาวทำหน้าตาสงสัย

แต่พอทำไปสักพักเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย

ฟุ้นจับชายเสื้อที่มีอยู่ตัวเดียวของเธอและกระชากขึ้น

« ได้รับความเสียหายจากพิษที่ไม่สามารถระบุได้ »

« ได้รับการฟื้นฟูเรียบร้อย »

ตอนนั้นเองที่เสียงเด็กสาวกรีดร้องออกมาพร้อมกับพิษจำนวนมากก็พวยพุ่งออกมาเช่นกัน

บรรดานก กวาง กระต่าย สัตว์ตัวใหญ่ตัวน้อยทั้งบนบกและในน้ำตายเรียบจากพิษของเธอ

' .... แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ '

ฟุ้นเริ่มเหงื่อตกคิดหนักพอคิดว่าต้องส่งเด็กคนนี้ให้ผู้ว่าจ้าง

หลังจากใช้เวลาปลอบพักนึงก็ลากเธอลงน้ำสำเร็จ พิษที่แสนน่ากลัวก็ค่อยๆหายไปพร้อมกับเสียงร้อง

พอทำความสะอาดหมดจดแล้วจากที่เส้นผมเด็กที่ดูเป็นสีน้ำตาลขมุกขมอมก็กลายเป็นเส้นผมสีเงิน

ฟุ้นต้องผสมเสื้อของตัวเองใหม่อีกครั้งโดยกะขนาดให้เล็กลงพอดีกับตัวเด็ก

ใช้เวลาพอดูเหมือนกัน

" เสร็จแล้วว!!"

ก่อนออกมาจากเมืองได้ซื้อตุนเสื้อผ้าเอาไว้ก็เลยไม่มีปัญหา

ฟุ้นให้เด็กสาวใส่เสื้อแขนกุดสีขาวสเวตเตอร์กางเกงพลีทสีชมพู

' น่ารักชะมัดเลย....

ชักเริ่มเข้าใจพวกโลลิขึ้นมาแล้วสิ '

" เด็กคนนี้น่ะเหรอที่อยู่ในปราสาท ?"

" ครับ เด็กคนนี้แหละครับ "

หลังจากอาบน้ำที่ทะเลสาบเสร็จก็อุ้มเด็กตรงมาที่คฤหาสถ์เอิร์ลบาร์บเพื่อรายงานภารกิจ

แต่ดูเหมือนว่าจะเสียเวลาตรงที่เด็กกลัวความสูงทำให้ใช้[ดราก้อนวิง] ไม่ได้

จึงตัดสินใจลองวิ่งมา

ลักษณะทางกายภาพของเลเวลสองร้อยแปดสิบไม่ธรรมดา

ทำให้วิ่งเร็วพอๆกับม้าจึงมาถึงได้ไม่นานนัก

เด็กสาวนั่งบนตักฟุ้นทำตาใสๆมองไปมองมาระหว่างทั้งสองระหว่างสนทนา

' อะไรกัน คงไม่ใช่ว่าไม่รู้จักเด็กคนนี้หรอกนะ '

ถึงจะส่อเเววน่าสงสัยแต่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไร

" เสร็จเร็วกว่าที่คิดอีกนะ

ไม่ธรรมดาจริงๆ มีใครเป็นอาจารย์กันล่ะ "

' ถ้าให้พูดตรงๆก็ไม่มีหรอกครับ...

แต่ในสถานะการณ์แบบนี้อ้างชื่อผู้เฒ่าน่าจะดีกว่า'

" ผู้เฒ่ารามอสครับ "

พอพูดไปแบบนั้นดวงตาของท่านเอิร์ลก็เบิกกว้างทันที

พร้อมทั้งยื่นคอออกมาเล็กน้อย

' ท่าทางแบบนี้แสดงว่ารู้จักสินะ'

" มิน่าล่ะ ลูกศิษย์ท่านผู้เฒ่านี่เอง

ถ้างั้นนี่ก็ไม่น่าแปลกหรอกนะ

ท่านผู้เฒ่าได้ศิษย์มีฝีมือจริงๆ "

" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ

ว่าแต่..จะเอายังไงกับเด็กคนนี้ต่อหรอครับ

ดูเหมือนจะพูดคนละภาษาด้วยสิ "

" ใช่แล้วล่ะ เด็กคนนี้คือเผ่าเทพน่ะ "

" เผ่าเทพ?"

" ใช่ เผ่าเทพเป็นพวกที่ไม่มีอายุ

มีพลังเวทกักเก็บไว้สูงมาก

ไม่มีใครรู้ว่ามีกำเนิดมาจากไหน

แต่ที่แน่ๆคือ-"

" -เดี๋ยวๆ ขอคั่นกลางสักหน่อยครับ

ไม่มีอายุเนี่ย หมายความว่าไงครับ "

' ที่รีบถามเพราะเดี๋ยวเรื่องราวมันออกทะเลแล้วประเด็นสงสัยจะมากขึ้นน่ะสิ'

" ที่จริงอายุของเผ่าเทพขึ้นอยู่กับเลเวลของเขาเองน่ะ

และเพราะมีพลังเวทสูงทุกคนจึงยกย่องเป็นเผ่าเทพ "

' อื่มม .... งั้นก็ถ้าเลเวลหกสิบเจ็ดสิบก็แก่หงักแล้วสิแบบนี้'

" แต่เลเวลของพวกเผ่าเทพขึ้นยากมาก ก็เลยไม่ค่อยมีใครพาเก็บเลเวล"

เด็กสาวยังคงทำตาใสๆพลางนั่งฟังไปด้วยถึงจะไม่รู้เรื่องก็ตาม

' ถึงจะถามไปว่า" แล้วจะทำไงกับเด็กต่อไปหรอครับ "

แต่ถ้าเอาจริงๆก็คงไม่ใช่ธุระกงการอะไรเราด้วยสิ '

หลังจากนั้นก็นั่งฟังท่านเอิร์ลเล่าต่ออีกพักนึงจึงได้ทำการแลกเปลี่ยนตัวเด็กกับรางวัล

ฟุ้นก็อุ้มเด็กไปนั่งกับเอิร์ลบาร์บทันที

" อยู่กับลุงเขาก็เป็นเด็กดีนะ "

ฟุ้นยิ้มให้เด็กและเดินออกจากคฤหาสถ์ของเอิร์ลบาร์บทันที

' อ๊ะ...ลืมบอกเรื่องพิษซะสนิท...

แต่คง...ไม่เป็นไรมั้ง

พิษมันก็ไม่รุนแรงถึงขนาดฆ่าคนได้ด้วยสิ '

ตอนนั้นเองหลังจากที่เดินออกห่างมาได้สักพักและกำลังจะเรียกรถม้า

« ได้รับความเสียหายจากพิษที่ไม่สามารถระบุได้ »

« ได้รับการฟื้นฟูเรียบร้อย»

' หงะ! ...'

พอเดินออกจากเขตคฤหาสถ์ไม่ไกลสถานะติดพิษก็เด้งขึ้นจอ

พิษจำนวนมากแผ่ออกมาจากด้านในคฤหาสถ์

" ท่านเอิร์ล ! ...คุณพ่อบ้าน!! ...

ทางนั้นก็มี...คุณแม่บ้าน!"

ฟุ้นรีบไปปลอบใจเด็กสาวที่นั่งอยู่บนตักท่านเอิร์ลทันที

ระหว่างนั้นพอหันไปมองท่านเอิร์ล แถบHPก็หมดเสียแล้ว

รวมถึงทุกคนในคฤหาสถ์อีกต่างหาก

เด็กร้องไห้หนักมากพร้อมกำผ้าที่ไหล่ฟุ้นซะเเน่น

พร้อมพูดประโยคอะไรไม่รู้วนไปวนมา

' เราลืมไปเลยว่าเราสวมชุดที่คอยฟื้นฟูเอาไว้

แถมเลเวลเราก็สูง

แบบนี้ก็ไม่ต่างกับว่า.....

ไม่ๆๆ เราไม่ได้ทำ ชั่งมันๆ '

ตอนนี้จึงต้องใช้เวลาพักใหญ่ในการโอ๋เด็กตัวน้อย

ระหว่างนั้นก็เดินนับศพในบ้าน

' สิบสองคน.... ตายเยอะกว่าที่คิดอีกนะ

แต่ดูเหมือนท่านเอิร์ลจะอยู่คนเดียว โดยไม่มีครอบครัว

คงคิดจะเอาเด็กคนนี้มาเป็นลูกล่ะมั้ง '

สายตามองไปยังเตียง ตู้ ข้าวของเครื่องใช้ที่กำลังจะถูกทิ้งอย่างน่าเสียดาย

พวกรูปวาดที่น่าจะมีราคา

' ช่วยไม่ได้นะ '

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จพร้อมกับโอ๋เด็กไปด้วย

ฟุ้นก็เดินออกจากคฤหาสถ์

ซึ่งคราวนี้คงได้ออกจริงๆสักที

" ได้อาหารมาเยอะเลยทีนี้ทุกคนต้องดีใจแน่ๆ

แถมได้ของที่ไม่มีเจ้าของจากคฤหาสถ์ร้างอีก "

เพราะต้องการให้เด็กสาวเปิดหูเปิดตาฟุ้นจึงนั่งรถม้าแทนโดยให้เด็กสาวนั่งตรงหว่างขา

เธอทำตามอย่างว่าง่าย สายตาใสๆมองไปรอบๆชวนน่าเอ็นดูซะจริง

" เอาจริงๆคงเดินทางไปได้ไม่ไกลนักหรอกนะ

นี่ก็ใกล้จะมืดแล้วด้วยสิ คงต้องแวะข้างทางแล้วล่ะ "

ฟุ้นพูดกับเด็กสาวแม้ว่าจะคนละภาษาก็ตามที

" อะ นี่คือข้าวต้ม "

ฟุ้นยื่นถ้วยข้าวต้มให้โดยกะความร้อนแล้วว่าไม่น่าจะลวกลิ้น

เธอทำหน้าสงสัยนิดหน่อยแต่ก็หยิบไป

หลังจากที่เดินทางกันมาได้ไม่นานพระอาทิตย์ก็ตกดิน

พวกฟุ้นจึงรีบหาที่พักสำหรับคืนนี้

เด็กสาวหยิบช้อนขึ้นมาและวางลงไปซ้ำๆอย่างเดิมไม่ยอมตักกิน

' ทำอะไรล่ะนั่น เล่นข้าวเหรอไงแม่สาวน้อย '

" ไม่ๆๆ อย่าเล่นข้าวสิรู้มั้ย...

ทำแบบนี้เดี๋ยวพระเจ้าโกรธนะ.."

จากนั้นจึงเลือกที่จะป้อนข้าวให้แทน

" อ้าาา.... อ้าปากๆ อ้ำๆ "

เพราะคนละภาษาจึงต้องใช้ภาษาเด็กซึ่งเป็นภาษามาตราฐานสากล

" อ้ำๆ อ้าปากกว้างๆ อ้าาา... "

' นี่เราต้องมาเลี้ยงเด็กด้วยสินะ ไม่อยากจะเชื่อเลย

แต่เอาเข้าจริงถ้าทิ้งไว้ก็น่าสงสารแย่เลยสิ

แห้งกระหร่องขนาดนี้ '

พอกินข้าวเสร็จก็อุ้มเด็กสาวไปนอนที่กระบะท้าย

" ฮัลโหลครับพระเจ้า"

⟨ ว่าไง ว่าไง ...

โทรมาแบบนี้เจอปัญหาเข้างั้นรึ ⟩

ตอนนั้นเองที่ตัดสินใจโทรขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า

" ก็ทำนองนั้นครับ ...พอดีว่าก่อนหน้านี้ที่หมู่บ้านนึงที่พวกผมสองคน

เดินทางผ่านระหว่างทำภารกิจกิลด์ ...."

แล้วฟุ้นก็เล่าเรื่องราวที่ต้องไปรับภารกิจท่านเอิร์ลบาร์บ

เจอเด็กสาวในปราสาทที่อุดมไปด้วยพิษที่ไม่สามารถระบุชนิดได้

จนกระทั่งส่งตัวเด็กและพาเด็กมาที่นี่

⟨ อืมๆๆ ก็ไม่แปลกนะที่เจ้าจะไม่รู้จักพิษนั่น ...อันที่จริงเด็กนั่น

คือเทพที่พึ่งหมดอายุขัย ซึ่งพวกเทพจะมีอายุขัยจำกัดจึงมีการจุติเป็นเรื่องปกติ

งั้นนางคงเป็นเทพแห่งโรคระบาดล่ะมั้ง ได้ข่าวว่านางพึ่งตายด้วยสิ ⟩

" เทพแห่งโรคระบาดเหรอครับ ?"

⟨ ใช่ โรคร้ายๆที่โลกเดิมของเจ้า โรคต่างๆในโลกนี้ก็มาจากเธอทั้งนั้น

ไวรัส เชื้อแบคทีเลีย เชื้อโรค ก็ทั้งหมดแหละ ⟩

' ... ดันเจอตัวอันตรายเข้าให้แล้วสิ '

⟨ แต่ก็น่าทึ่งจริงๆนะที่เจ้าเอาอยู่น่ะ แล้วโทรมาเพื่อที่จะระบายให้ฟังหรอกเหรอ ⟩

" ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ...ตอนนี้ติดปัญหาตรงที่คุยกันคนละภาษานี่ล่ะ

พอจะหาทางช่วยได้ไหมครับ "

⟨ เรื่องแค่นั้นสบายๆ เอานี่ไปละกันข้าจะส่งให้ในสโตร์เก็บของ

แล้วก็ เจ้าก็ดูเหมือนจะยินดีช่วยข้าแล้ว

งั้นก็จะช่วยเพิ่มสกิลให้อีกอันแล้วกัน⟩

« คุณได้รับไอเทมตำราภาษาเทพ »

« คุณได้รับสกิลฝนดาวตก »

' ห่ะ... ฝนดาวตกนี่คืออะไร สกิลเรียกอุกาบาตเหรอ

แล้วมันจะใช้งานได้เหรอสกิลโอ่อ่ารุนแรงขนาดนี้เนี่ย '

⟨ วิธีดูวิธีใช้งาน เจ้าคงพอรู้แล้วสิ

คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง ?⟩

" ครับ เดี๋ยวขอลองดูก่อน

ถ้ามีปัญหาจะติดต่อไปใหม่นะครับ "

จากนั้นการสนทนากับพระเจ้าก็จบลง ฟุ้นหยิบตำราออกมาจากสโตร์เก็บของ

พอจ้องสักพักวิธีใช้งานก็เด้งขึ้นมา

" ในนามแห่งข้า ! ...ข้าขอวิงวอนต่อพระองค์ทำลายพันธนาการระหว่างเผ่าพันธุ์

ปลดปล่อยให้ข้าได้เข้าใจภาษาเทพ !"

' จัดชุดใหญ่เลยสินะ นึกว่าจะต้องพูดภาษาประหลาดๆเพื่อใช้งานซะอีก'

เกิดแสงสีทองวนเป็นเกรียวคลื่นตลอดทั้งตัวและที่ส่วนหัวยังมีจานวงเวทรูปทรงแปลกๆ

" หืม ได้แล้วเหรอ ....

เอาจริงๆคงพิสูจน์ได้ยากจนกว่าแม่หนูจะตื่นละลองคุยล่ะนะ "

หลังจากใช้งานตำราเวทเสร็จฟุ้นก็เข้านอนทันที

' อะไรน่ะ ... เหมือนมีใครมาโยกตัวเราอยู่เลย'

ฟุ้นค่อยๆลืมตาทีละน้อยก็เห็นแม่หนูน้อยทำหน้าตาตื่น

มือเล็กๆพยายามเขย่าตัวฟุ้นเต็มที่

" ห้องน้ำ ห้องน้ำ ปวดฉี่จะราดแล้ว "

" ปวดฉี่เหรอ !"

ตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรนอกจากกลัวว่าที่นอนกระบะท้ายจะเลอะฉี่

ฟุ้นรีบอุ้มเด็กสาวลงมาเพราะขาเธอสั้นและรีบวิ่งไปแถวๆกกโคนต้นไม้

' นี่เรา .... คุยกันรู้เรื่องแล้วเหรอ ฮ่ะ !

ไม่รู้ตัวเท่าไหร่เลยว่าใช้ภาษาเทพ'

วันต่อมาก็เดินทางกันต่อหลังจากกินข้าวเสร็จ

ระหว่างกินก็ได้คุยกันหลายเรื่องทีเดียว

เด็กสาวชื่อ อัลมินี่

สิ่งที่พอจำได้คือตอนที่ได้ตื่นมาในห้องนั้นแล้ว

จากนั้นก็อยู่คนเดียวมาตลอดหลายเดือนโดยไม่กินอะไรเลย

จนเริ่มคิดว่าคงได้ตายทั้งอย่างนี้ในห้องนี้แน่ๆจนกระทั่งได้พบกัน

และได้รับอาหารคือขนมปังก้อนแรกมา

ระหว่างทางอัลมินี่นั่งตรงหว่างขาอย่างเคยพอให้ไปนั่งกระบะท้ายก็ทำทีเบะปากจะร้องไห้

กลายเป็นติดแจแกะไม่ออกซะอย่างนั้น

การเดินทางใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงก็มาถึงหมู่บ้าน

ด้วยเหตุที่เคยเกิดขึ้นที่คฤหาสถ์ทำให้ฟุ้นไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก

พูดง่ายๆคือถ้าอัลมินี่จะร้องอีกฟุ้นจะรีบกางปีกหนีทันที

" เฮ้ .... คุณป้า! "

โชคดีที่เจอคนในหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆ

ฟุ้นหวังว่าเธอจะได้ยินนะ

" คุณป้าครับบ!"

' เธอหันมาสักที '

ฟุ้นโบกมือพร้อมทั้งกวักมือเรียก

" อ้าวพ่อเศรษฐีหนุ่มคนนั้นนี่ มีอะไรกับป้าเรอะ "

" ครับ ช่วยไปตามคนที่มากับผมให้หน่อยสิครับ "

" เอ... อ๊ะ... ผู้หญิงผมทองคนนั้นเอง

ได้ๆรอป้าแปบนะ แล้วไม่เข้ามาด้วยกันเหรอ ?"

" ไม่ล่ะครับ "

หลังจากว่ายวานป้าไปเรียกราปิส

ฟุ้นก็ทำน้ำผลไม้กับซื้อขนมปังมากินเล่นกับอัลมินี่

" เสร็จแล้วเหรอ? แล้วเด็กคนนี้ใครน่ะ "

เนื่องจากเรื่องออกจะยาวพอสมควร

ฟุ้นเลยชวนราปิสขึ้นมานั่งด้วยกันที่กระบะท้าย

ระหว่างที่เล่าก็กินขนมกับผลไม้กันไปด้วย

" แบบนี้เองเหรอ เป็นเทพเหรอเนี่ย "

" หลังจากนี้คงต้องดูแลอย่างใกล้ชิดแล้วล่ะ

คงไม่ได้เข้าเขตผู้คนสักพัก "

" นั่นสินะ ...น่ารักจังนะ ขออุ้มหน่อยได้ไหม "

ฟุ้นพยักหน้ารับ แต่พออุ้มอัลมินี่ส่งให้เท่านั้นเอง

ยังไม่ทันถึงครึ่งทางด้วยซ้ำเธอก็มีทีท่าเบะปากจะร้องซะอย่างนั้น

ฟุ้นรีบดึงตัวกลับและวิ่งโกยออกจากรถม้าเต็มกำลัง

« ได้รับความเสียหายจากพิษที่ไม่สามารถระบุได้ »

« ได้รับการฟื้นฟูแล้ว »

' เอาจนได้ แค่นี้ก็ร้องไห้แล้วเหรอ '

" ฮืออๆ ไม่เอา ไม่เอา อย่าทิ้งอัลมินี่ไป

อย่าทิ้งอัลมินี่ไปนะ ฮืออออ"

อัลมินี่ไซด์ใบหน้าเข้าที่เสื้อของฟุ้น น้ำตากับพิษรอบๆตัวที่ปล่อยออกมามีความแรงพอๆกันทีเดียว

ฟุ้นพยายามโอ๋และปลอบอีกครั้ง

' ราปิสคงไม่เป็นไรมั้ง วิ่งมาไกลขนาดนี้ '

" ฟุ้นไม่ทิ้งอัลมินี่หรอก อย่าร้องนะคะเด็กดี

ร้องไห้เดี๋ยวไม่สวยนะ "

' แล้วแบบนี้ชีวิตเราจะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย '

ตอนต่อไป ลูกน้องของจอมปีศาจ และ นักบวชแห่งศาสนานีโอครุส