คุณผู้ชาย 7

" ทำไมลุง .... คุณดิลมัสถึงช่วยเด็กคนนี้ล่ะครับ "

ฟุ้นนึกสงสัยก็เลยถามลุงดิลมัสดู

' ไปยุ่งกับทาสคนอื่นแบบนั้น ยังไงทางนี้ก็ผิดเห็นๆเลยล่ะนะ'

" เพราะว่าเด็กคนนี้ หน้าตาเหมือนลูกสาวฉันที่เสียไปน่ะ "

ลุงพูดพลางมองไปที่เด็กคนนั้น

" แล้วมีการไถตัวเด็กรึเปล่าครับ "

" มีสิ แต่ว่ามันมีเงื่อนไขของมันอยู่น่ะ

อย่างแรกเจ้านายทั้งสองต้องเห็นพ้องกัน

อย่างสองคือ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้านายคนเก่าจะขายรึเปล่าน่ะ

แต่ถ้าจะให้ไถมาก็ต้องมีเงินขนาดที่อีกฝ่ายยอมรับได้ถึงจะเข้าเงื่อนไขแรกได้"

' คุณลุงคนนี้คงไถตัวมาไม่ไหวแน่

แต่ก็...จะให้ทิ้งเด็กไว้กับเจ้าคนแบบนั้นก็ไม่ได้อีก'

" ถ้าไม่ว่าอะไร เดี๋ยวผมจะไถตัวเด็กคนนี้ให้แล้วกันครับ "

" พูดจริงเหรอ ?"

ลุงดิลมัสฉายแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

" ครับ แต่ว่าลุง... คุณดิลมัสต้องเลี้ยงเธอให้ดีนะครับ"

ลุงดิลมัสยอมรับข้อเสนอด้วยความยินดี

ถึงฟุ้นจะไม่รู้ว่าปกติทาสเขาขายกันยังไง

แต่ราคาทาสเด็กที่เคยดูราคาสองเหรียญเงินเอง

พวกฟุ้นกินกันไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็พูดคุยเรื่องเด็กสาวว่าเป็นยังไงมายังไง

เด็กสาวชื่อรีนอายุเจ็ดขวบ เป็นทาสมาตั้งแต่เกิด พออายุห้าปีก็ถูกขายมาเป็นทาส

จากนั้นก็ถูกขายมาเรื่อยๆ เปลี่ยนเจ้านายมาคนนี้เป็นคนที่สี่

เพราะว่ายังเด็ก เป็นวัยกำลังกินกำลังนอน แรงในการทำงาน

กับความชำนาญเลยไม่ค่อยจะเทียบเท่ากับผู้ใหญ่ทำให้ถูกลงโทษอยู่บ่อยครั้ง

" แล้วรีนกินนอนยังไงเหรอ "

พอฟุ้นถามไปแบบนั้นเด็กก็พาซื่อ ตอบกลับตรงๆ

" ก็กินหญ้า ตั๊กแตน ไม่ก็ลูกโอ๊ค บางวันโชคดีเจ้านายก็ให้อาหาร"

' อะไรจะขนาดนั้น ถ้าเราไม่เจอราปิสคงได้เป็นผู้กล้าในเรือนทาสแหง '

ฟุ้นนึกขอบคุณราปิสกับผู้เฒ่ารามอสทันทีที่มาช่วยในตอนนั้น

หลังจากกินจนอิ่มแปล้ ฟุ้นก็ให้รีนพาไปยังพ่อค้าทาสกับแหล่งรวมพวกขอทานกับพวกที่เป็นทาสด้วยกัน

เพราะจุดหากินที่พวกทาสมาอยู่ด้วยกันอยู่ใกล้ๆพวกฟุ้นไม่กี่ร้อยเมตรเลยแวะที่นี่กันก่อน

" นั่นรีนนี่!"

เด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุพอๆกันจะโกนเรียกรีน

' เขตป่าในบริเวณนี้คงเป็นแหล่งที่อยู่ของพวกเขาสินะ '

คนอายุมาก อายุน้อยที่มีสภาพไม่ต่างกับขอทาน

บางคนเป็นทาสสังเกตจากที่สวมปลอกคอ

ส่วนมากเป็นพวกเผ่ามนุษย์สัตว์

" รีน ช่วยไปตามเพื่อนๆที่รู้จักมาที่นี่ทีสิ "

พอฟุ้นบอกรีนไปแบบนั้น เธอก็พยักหน้าและรีบแจ้นไปทันที

" พามาแล้วค่ะพี่ชาย "

เด็กในวัยเดียวกัน ทั้งหญิงและชายประมาณหกคนสวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมม

กำลังยืนจ้องหน้าฟุ้นด้วยความสงสัย

' สงสารก็สงสาร แต่จะช่วยวันนี้วันเดียวละกัน

ถ้าช่วยทุกวันคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ '

จากนั้นฟุ้นก็นำเนื้อย่าง เนื้อทอด และอาหารที่ทำด้วยเนื้อ

ที่ได้เคยทำไว้จากการผสมไอเทมตอนว่างๆ ออกมาเป็นถุงใหญ่หลายถุง

รวมถึงผลไม้ ขนมปัง แยกเอาไว้ทั้งหมดสามถุง

" วันนี้เป็นกรณีพิเศษ พวกเธอเอาไว้คนละสามถุง อะไรก็ได้

มีเนื้อ ผลไม้ กับขนมปัง แล้วก็ ช่วยไปตามคนอื่นๆให้มาช่วยรับทีนะ"

เด็กๆมองหน้ากันเองอย่างงงๆ แต่พอเปิดถุงดูของข้างในก็อ้าปากค้าง

ตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

' พอดีเลย ได้ระบายของด้วย

หลังจากการออกล่าพวกเนื้อก็เต็มไปหมดเลย'

" นี่ เจ้าเป็นลูกเศรษฐีหรือขุนนางงั้นสินะ"

ลุงดิลมัสตบหลังฟุ้นทีนึงด้วยความดีใจและยิ้มออกมาเช่นกัน

' แพทเทิร์นแบบนี้มันอะไรกัน'

หลังจากนั้นคนในพื้นที่รอบๆก็แห่มาเป็นแถวยาวเหยียด

สภาพแต่ละคนเปี่ยมไปด้วยความหวัง กว่าจะแจกหมดครบทุกคน

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าใครตีเนียนรึเปล่าพวกฟุ้นก็ช่วยกันแจกอย่างไม่สนใจอะไร

จนกระทั่งเย็น

" เฮ้อออ คงได้ครบทุกคนแล้วมั้งเนี่ย "

ฟุ้นพูดด้วยท่าทีที่เหนื่อยล้าจากการยกของ

ทุกคนเองก็ดูล้าไม่แพ้กัน

' ขนาดไม่ซื้อเพิ่ม ของในสโตร์เก็บของเรายังเหลืออีกเยอะเลยแฮะ'

ตอนนี้พวกฟุ้นกำลังนั่งพักอยู่ที่ใต้ต้นไม้ในบริเวณใกล้ๆ

" เหนื่อยจริงๆเลยนะ ยิ่งกว่าตอนทำงานในร้านซะอีก"

ทั้งที่บอกว่าเหนื่อยแต่เสียงลุงดิลมัสเหมือนกำลังดีใจ

ส่วนอัลมินี่ก็ค่อยๆขยับมาพิงไหล่ฟุ้นแล้วก็หลับตาเหมือนกับอยากพักสักแปบ

ส่วนเด็กๆและคนที่มารับอาหารก็ดูดีใจและกำลังนั่งกินกันอยู่

' เด็กพวกนี้น่าสงสารจริงๆ

ไม่ใช่วัยที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กันเลยแท้ๆ'

ระหว่างที่ฟุ้นกำลังหลับตาพักผ่อนและคิดอยู่ว่าต่อจากนี้จะช่วยพวกเขาอย่างไรดี

คนกลุ่มหนึ่งก็เดินตรงมาหาพวกฟุ้นพร้อมกับทหารที่ฟุ้นคุ้นหน้า

" พวกคุณคือ คนที่แย่งทาสชายคนนี้ไปใช่ไหม "

สิ้นประโยคนั้นพวกฟุ้นก็ลุกขึ้นและตรงเข้าไปคุย

ตอนนี้เด็กสาวพยายามหลบสายตาอันตรายจากเจ้านายตัวเอง

ราวกับเขาจะบอกว่า"กลับไปโดนหนักแน่"

ทำให้เธอกลัวไม่ใช่น้อย

" เอ๊ะ ... คุณใช่ทหารที่อยู่หน้าประตูรึเปล่าครับ "

" ใช่ ฉันจำได้แล้ว นายก็คือคนที่มากับผู้เฒ่ารามอสนี่เอง"

ทหารเริ่มจำได้และแสดงท่าทีเป็นกันเอง

ส่วนชายที่เป็นเจ้าของเด็กสาวคนนั้นก็ทำหน้าเหวอทันที

เพราะเจ้าตัวจะมาหาเรื่อง

แต่กลับมาเป็นคนรู้จักของนายทหารคนนี้ซะอย่างนั้น

" ตอนนั้นรบกวนไว้เยอะ ขอบคุณมากจริงๆครับ"

" ไม่หรอก ถ้าเป็นลูกศิษย์ของท่านผู้เฒ่า

เรื่องแค่นั้นเล็กน้อยมาก

ว่าแต่ เรื่องทาสของคนๆนี้น่ะ ช่วยเล่าอย่างละเอียดให้หน่อยได้ไหม"

" ครับ "

จากนั้นฟุ้นก็เริ่มเล่าตั้งแต่แรกที่เข้าไปช่วยจนกระทั่งพามาที่นี่

" แบบนี้เองสินะ ...

งั้นก็อยากจะซื้อเด็กคนนี้ต่อใช่ไหม"

" ก็ตามนั้นครับ"

" แล้วทางคุณว่าไงครับ

จะขายทาสคนนี้เท่าไหร่ รึว่าปฏิเสธที่จะขายครับ "

นายทหารหันไปถามเจ้านายของเด็กสาว

แต่สายตาของผู้เป็นเจ้านายกลับมองเด็กสาวด้วยท่าทางเจ็บใจ

จนนายทหารต้องพูดย้ำ

" ว่าไงครับ

จะขายรึปล่าครับ"

" ห่ะ?... หึ ถ้าอยากได้นังเด็กนี่ขนาดนั้น

ฉันขายให้ก็ได้ "

' ดีเลย ทีนี้เด็กคนนี้คงเป็นอิสระจากหมอนี่ซะที'

" หนึ่งเหรียญทอง ..

ฉันขายต่อหนึ่งเหรียญทอง "

" หน็อย ไอ้คนเจ้าเล่ห์!"

ลุงดิลมัสถึงกับกำหมัดและแสดงท่าทีที่อันตรายออกมา

" ใจเย็นๆก่อนครับลุง...คุณดิลมัส "

' ลืมทุกทีว่าไม่ควรเรียกลุง...

แต่ว่าหนึ่งเหรียญทองจะไม่มากสำหรับเราเท่าไหร่

แต่สำหรับพวกลุงหรือเทียบกับทาสเด็กด้วยกันแล้วคงหนักเอาการสินะ

รึว่าบางที ตรรกะของเราจะเสียซะแล้ว'

"คุณจะขายเด็กหนึ่งเหรียญทองจริงๆเหรอครับ

นั่นราคาสำหรับชายฉกรรจ์เลยนะ"

" อ่า แน่นอน

ถ้าไม่เอาก็ส่งทาสฉันมาได้แล้ว

พวกเรามีเรื่องคุยกันเยอะเลย"

นายทหารพยายามคุยแต่เหมือนจะไร้ผล

เด็กสาวก็แสดงท่าทีกลัวจะถูกทำร้ายอยู่ด้านหลังลุงดิลมัส

ส่วนคุณลุงตอนนี้ก็พร้อมจะใส่หมัดที่หน้ามันเต็มที

" งั้นตกลงก็ได้ครับ

หนึ่งเหรียญทองสินะ "

ฟุ้นนำเหรียญออกมาและส่งให้นายทหาร

" ทีนี้ก็ไม่มีปัญหาสินะครับ

เอาล่ะ เรามาเริ่มทำเรื่องแลกเปลี่ยนทาสกันเถอะ"

นายทหารพยักหน้า ส่วนชายคนนั้นก็แสดงท่าทีเจ็บใจ

ฟุ้นเรียกลุงดิลมัสมาทำเรื่องแทนกับทหารเพราะคนที่รับเลี้ยงคือตัวลุงเอง

" เอาล่ะ อยู่กับลุงก็เป็นเด็กดีนะ "

ฟุ้นลูบหัวเด็กสาวเพื่อเป็นการส่งท้าย

' อย่างน้อยก็หวังว่าจะมีชีวิตที่ดีนะ '

หลังจากนั้นลุงดิลมัสก็มาขอบคุณอีกครั้ง และขอตัวกลับไปก่อน

ชายคนนั้นก็เตะฝุ่นอย่างเซ็งๆและเดินจากไป

และเมื่อนายทหารจะเดินจากไปอีกคนนั้น...ฟุ้นก็ได้เรียกไว้ก่อน

" มีอะไรรึเปล่า"

" พอดีอยากรู้ว่าจุดค้าทาสมันอยู่ตรงไหนน่ะครับ

ช่วยบอกหน่อยได้ไหม"

ทีแรกพอนายทหารฟังก็แสดงอาการอึ้งๆ

แต่พอรวบรวมสติได้ก็ตอบกลับ

" จะไปงั้นเหรอ ที่นั่นน่ะ "

" ครับ อยากไปดูสักหน่อยว่าเป็นยังไง "

" จะบอกให้ก็ได้ แต่อย่าคิดทำอะไรแปลกๆอย่างจะซื้อเหมาพวกทาสล่ะ

ก็เข้าใจว่าเจ้ามีเงินแต่ว่าถ้าไม่ระวังเจ้าจะลำบากทีหลังนะรู้ไหม "

พอพูดมาแบบนั้นก็พาเกิดสงสัยทันที

" ทำไมเหรอครับ "

" ก็ในแต่ละวันจะมีพวกคนรวยมาซื้อทาสเสมอเลยน่ะ

พวกนี้ใช้ทาสสมชื่อทาสจริงๆตายกันได้ทุกวัน"

' งั้นก็แปลว่าถ้าเกิดไปเหมาก็เท่ากับกระตุกหนวดคนรวยเลยสินะ'

หลังจากนั้นนายทหารก็บอกว่าสถานที่ว่าอยู่ตรงไหนแล้วก็แยกทางกัน

ดูเหมือนว่าโรงค้าทาสจะมีหลายที่ในอาณาจักร

ส่วนจุดค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในเขตขุนนาง

ฟุ้นบอกให้อัลมินี่กลับไปก่อน แต่เธอก็ยืนยันเสียงแข็งที่จะไปด้วย

ก็เลยกลายเป็นว่าไปต้องไปด้วยกัน

ตอนนี้ทั้งสองคนเดินทางเข้าสู่เขตขุนนาง

และตรงไปยังโรงค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดทันทีตามทางที่นายทหารบอกไว้

โดยฟุ้นดูตามแผนที่เพราะกลัวจะหลงทาง

กว่าจะถึงโรงค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดก็มืดพอดี

โรงค้าทาสนี้ใหญ่สุดสมอย่างที่นายทหารบอกไว้จริงๆ

มันเป็นอาคารสองชั้นที่ทำด้วยปูนและคอนกรีตอย่างดี

ด้านหน้าโรงค้าทาสเป็นจุดจอดรถม้าจำนวนมาก

ฟุ้นและอัลมินี่ก็เดินฝ่าเข้าไปตรงไปยังทางเข้าทันที

' มีแต่รถหรูๆทั้งนั้นจริงด้วยแฮะ

พวกเศรษฐี ไม่ก็ขุนนางจริงๆสินะ '

" เร็วๆสิวะไอ้ทาสบื้อ ฉันซื้อแกมาแล้วนะโว้ย!"

สาวสวยในชุดหรูหราใช้แส้ฟาดทาสชายที่คลานสี่ขาพร้อมกับโซ่ล่ามที่แขนและคอ

" ฟุ้น...ผู้หญิงที่สวยๆคนนั้นทำแบบนั้นทำไมเหรอ "

" เพราะเป็นทาสน่ะ

คนเป็นทาสจะถูกทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ "

" แล้วฟุ้นจะไม่ทำแบบนั้นกับอัลมินี่สินะ ...

ใช่ไหมๆ "

หลังจากเห็นเหตุการณ์นั้นอัลมินี่ก็ยิงคำถามแปลกๆมาทันที

" อัลมินี่ไม่ใช่ทาสสักหน่อยนี่ "

" แล้วถ้าอัลมินี่เป็นทาสฟุ้น...

แล้วจะทำแบบนั้นกับอัลมินี่รึเปล่า"

' อะไรกัน อยู่ดีๆก็ถามอะไรแปลกๆ'

" ไม่ทำหรอก

อัลมินี่น่ารักขนาดนี้ทำไม่ลงหรอก"

ที่หน้าทางเข้าหลักทำด้วยกระจกบานใหญ่

เป็นแบบผลัก มีคนเฝ้าอยู่สองคน

ดูเหมือนว่าคนที่ซื้อทาสแล้วจะมีทางออกอีกทางด้วย

" เดี๋ยวก่อนครับ "

พนักงานชายคนหนึ่งหยุดฟุ้นกับอัลมินี่ไว้

" กรุณายืนยันตัวตนว่าเป็นขุนนาง

หรือไม่ก็ กรุณาจ่ายค่าเข้าด้วยครับ "

" ค่าเข้าเหรอ ?"

" ห้าเหรียญเงินครับ "

' อย่างกับถูกไถเงินไม่มีผิด

เอาเถอะ แค่ห้าเหรียญเงินเอง '

หลังจากจ่ายเงินแล้ว รวมสองคนก็หนึ่งเหรียญทองพอดี

ทั้งสองจึงปล่อยให้พวกฟุ้นเดินเข้าไป

'ถ้าเข้าออกแบบนี้สักร้อยวันได้จนพอดี

เจ้าพวกบ้านี่ '

ด้านในสว่างด้วยหินเวทมนตร์ มีลักษณะคล้ายห้างสรรพสินค้า

ต่างเพียงแค่ที่นี่ขายมนุษย์อย่างเดียว

ทั้งหญิง ทั้งชาย เด็ก คนแก่ พวกเผ่าพันธุ์แปลกๆอย่างมนุษย์หมาป่า

แวมไพร์ มนุษย์สัตว์ พวกเขาถูกจับแยกขังในตู้กระจก

ส่วนราคาก็ถูกแปะเขียนไว้ด้านล่าง

' นี่มันโหดร้ายจริงๆ '

ทาสถูกแบ่งเป็นกลุ่มๆสำหรับใช้งานในรูปแบบต่างๆ

และในแต่ละกลุ่มก็จะมีทาสระดับออลสตาร์อยู่เสมอ

เป็นทาสชั้นสูงในหมู่ทาส คือโดดเด่นที่สุดในกลุ่มนั้น

ไม่ใช่มาจากชนชั้นสูง

แต่ทาสที่เป็นชนชั้นสูงก็มีรวมอยู่ด้วย

ที่รู้ได้เพราะบริเวณตู้มีสัญลักษณ์ของพวกขุนนางติดอยู่

แถมราคาก็แพงเอาเรื่องทีเดียว

ถึงฟุ้นจะสงสัยอยู่ว่าทำไมถึงมีการขายชนชั้นสูง

แต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่

" หลีกไปไอ้พวกสามัญ !

เหม็นกลิ่นคนจนวะ "

ระหว่างที่เดินกันอยู่ดีๆก็มีชายคนหนึ่งเดินชนไหล่อัลมินี่จากด้านหลัง

เขาเป็นคนแต่งตัวดี

มีบอดี้การ์ดเป็นอัศวินตามหลังสองคน

' อะไรของเขา...

ชนแล้วยังไม่ขอโทษ'

ตอนนั้นเองที่ฟุ้นพยายามพะยุงไม่ให้อัลมินี่ล้ม

ก็เกิดสัมผัสได้ว่าเธอกำลังโกรธไม่น้อยทีเดียว

" แย่ล่ะสิ อย่าเชียวนะ!"

ถ้าหากอัลมินี่โกรธเมื่อไหร่ พิษจำนวนมากจะแพร่กระจายทันที

ยิ่งถ้าหากเป็นสถานที่กลางเมืองและยังเป็นในห้างค้ามนุษย์แบบนี้

คงยากที่จะนับศพแน่นอน

ตอนต่อไป >>> กลโกงการแลกเปลี่ยนทาสเอลฟ์ของท่านผู้กล้า