คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 7 ขออนุญาตเข้ามานะคะ

เธอก้าวเดินมาที่หน้าห้องวีไอพี เธอเห็นหน้าห้องมีบอดี้การ์ดสี่คนยืนรอหนายของเขาอยู่ นั้นเป็นเพราะความปลอดภัยของเจ้านายหัวหน้าแก๊ง มือเรียวของเธอทั้งสองข้างนั้นมีขวดสาเกทรงเพรียวตั้งเด่นอยู่บนถาดไม้สีเข้ม ราวกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกยกย่องให้เป็นหัวใจของค่ำคืน ผิวพอร์ซเลนสีขาวนวลเรียบเนียนสะท้อนแสงโคมอย่างอ่อนโยน ลำคอขวดคอดรับกับส่วนฐานที่อวบมน พอดีมือริน รอยโค้งนั้นไม่เพียงงดงาม หากยังบอกเล่าถึงการใช้งานที่ถูกออกแบบมาอย่างรู้ใจเพื่อให้การรินสาเกเป็นจังหวะที่สงบ นุ่ม และแม่นยำ

บนผิวขวดมีลวดลายดอกซากุระสีชมพูแต้มแดงอ่อน กิ่งบางทอดตัวอย่างอิสระ ดุจกลีบไม้ผลิที่ผลิบานท่ามกลางความเงียบงันของฤดู ดอกแต่ละกลีบถูกวาดอย่างประณีต มีทั้งกลีบที่แย้มบานและกลีบที่ร่วงหล่นราวกับกำลังเล่าเรื่องความไม่จีรังของเวลา เส้นพู่กันบางเฉียบแฝงอารมณ์ละมุน ให้ความรู้สึกอ่อนหวานปนเศร้าอย่างงามสง่า

ถ้วยสาเกใบเล็กวางเคียงข้างอย่างนอบน้อม รูปทรงเตี้ยกลมรับกับฝ่ามือผู้ดื่ม ปากถ้วยบางเฉียบจนแทบจะละลายไปกับริมฝีปากเมื่อยกขึ้นจิบ ลวดลายซากุระเดียวกันประดับอยู่ด้านข้าง ราวกับเป็นคู่แฝดที่เกิดมาเพื่อกันและกัน เมื่อสาเกใสถูกเทลงมา ไออุ่นลอยขึ้นบางเบา กลิ่นข้าวหมักหอมละมุนผสานกับกลิ่นไม้และแสงไฟ กลายเป็นห้วงเวลาที่เชื้อเชิญให้ผู้ดื่มหยุดคิด หยุดเร่ง และปล่อยใจให้ไหลไปกับรสชาติ

บอดี้การ์ดจุ่มแข็งเงินบริสุทธิ์หนึ่งครั้งแล้วยกขึ้นมาดู เขาเห็นว่าเข็มเงินไม่ดำ เขาพยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้ง เธอเลื่อนประตูก้าวเดินเข้าไปภายในห้อง กลิ่นเหล้าตลบอบอวล เป็นเหล้าดอกซากุระสูตรเฉพาะของทางร้านของเธอเท่านั้นที่มี มันทั้งหอมและหวานกลมกล่อมถูกใจลูกค้าหลายๆ คน

“ขออนุญาตเข้ามานะคะ”