คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 8 มาอยู่กับฉันดีไหม

ถ้วยรับกับส่วนฐานที่อวบมน พอดีมือริน รอยโค้งนั้นไม่เพียงงดงาม หากยังบอกเล่าถึงการใช้งานที่ถูกออกแบบมาอย่างรู้ใจเพื่อให้การรินสาเกเป็นจังหวะที่สงบ นุ่ม และแม่นยำ

บนผิวขวดมีลวดลายดอกซากุระสีชมพูแต้มแดงอ่อน กิ่งบางทอดตัวอย่างอิสระ ดุจกลีบไม้ผลิที่ผลิบานท่ามกลางความเงียบงันของฤดู ดอกแต่ละกลีบถูกวาดอย่างประณีต มีทั้งกลีบที่แย้มบานและกลีบที่ร่วงหล่นราวกับกำลังเล่าเรื่องความไม่จีรังของเวลา เส้นพู่กันบางเฉียบแฝงอารมณ์ละมุน ให้ความรู้สึกอ่อนหวานปนเศร้าอย่างงามสง่า

ถ้วยสาเกใบเล็กวางเคียงข้างอย่างนอบน้อม รูปทรงเตี้ยกลมรับกับฝ่ามือผู้ดื่ม ปากถ้วยบางเฉียบจนแทบจะละลายไปกับริมฝีปากเมื่อยกขึ้นจิบ ลวดลายซากุระเดียวกันประดับอยู่ด้านข้าง ราวกับเป็นคู่แฝดที่เกิดมาเพื่อกันและกัน เมื่อสาเกใสถูกเทลงมา ไออุ่นลอยขึ้นบางเบา กลิ่นข้าวหมักหอมละมุนผสานกับกลิ่นไม้และแสงไฟ กลายเป็นห้วงเวลาที่เชื้อเชิญให้ผู้ดื่มหยุดคิด หยุดเร่ง และปล่อยใจให้ไหลไปกับรสชาติ

บอดี้การ์ดจุ่มแข็งเงินบริสุทธิ์หนึ่งครั้งแล้วยกขึ้นมาดู เขาเห็นว่าเข็มเงินไม่ดำ เขาพยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้ง เธอเลื่อนประตูก้าวเดินเข้าไปภายในห้อง กลิ่นเหล้าตลบอบอวล เป็นเหล้าดอกซากุระสูตรเฉพาะของทางร้านของเธอเท่านั้นที่มี มันทั้งหอมและหวานกลมกล่อมถูกใจลูกค้าหลายๆ คน

“ขออนุญาตเข้ามานะคะ” ยูริพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขา ริวเซย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาจดจำเธอได้ดีว่าเธอคือคนที่เขาช่วยเหลือ

“เธอ” เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอนั่งลงข้างๆ เขา รินสาเกใส่ถ้วยช้าๆ ส่งให้เขา เธอช้อนสายตามองเขาอย่างตั้งใจ

“จำฉันได้ด้วยเหรอคะ” เธอถามเขากลับด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบาชวนฝัน

“จำได้สิ” เขาเอ่ยบอกเธอ เธอส่งแก้วสาเกให้เขาในทันที เธอนั่งคุกเข่าก้มหัวให้เขาอย่างเคารพนอบน้อม

“ทำอะไรนะ” เขาถามเธอด้วยความสงสัย เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ที่ฉันช่วย เพราะเธอไม่ได้เป็นศัตรูของฉัน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันต้องขอบคุณจริงๆ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“เธอชื่ออะไรเหรอ ฉันไม่เคยเห็นเธอที่ร้านนี้เลย” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ฉันชื่อ ฟุยุกะ ฮานาซากิ ค่ะ ทุกคนเรียกฉันว่า ยูริ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“ยูริ ความหมายคือ สะอาด บริสุทธิ์ สินะ” เขาเอ่ยถามชื่อเธอกลับ

“ใช่ค่ะ แต่ว่าฉันไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่ความหมายหรอกค่ะ เพราะฉันผ่านผู้ชายนับสิบนับร้อยมาแล้ว และที่สำคัญฉันคือเจ้าของที่นี่” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทว่าแววตาของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บปวด

“เธอไม่อยากทำเหรอ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีใครบ้างที่อยากเป็นโออิรัน ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน และสถานการณ์บีบบังคับ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วส่งแก้วสาเกที่เธอรินกับมือส่งให้เขา เขาจับมือเรียวของเธอที่อบอุ่น เธอสะดุ้งเล็กน้องเมื่อมือหนาจับมือเรียวของเธอ

“มาอยู่กับฉันดีไหม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอรีบปล่อยจากมือของเขาทันที