คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 6 ให้ฉันไปส่งที่บ้านของเธอดีไหม

“คนจากแก๊งเรียวตะอย่างนั้นเหรอ” ยูริพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มั่นคงพอจะไม่แสดงความกลัว

“รู้จักพวกเราด้วยเหรอจ๊ะ” ชายฉกรรจ์อีกคนโผล่ออกมาจากด้านหลังปิดทางหนี เสียงหัวเราะต่ำยั่วยวนดังแผ่วใกล้ใบหู ยูริขยับถอยหลังหนึ่งก้าว แผ่นหลังชิดผนังเย็นเฉียบ สมองเธอประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วสามคน ตรอกแคบ หนีไม่ได้

“ฉันรู้จักยังเรียวตะ ฮาเทชิ หัวหน้าแก๊งของพวกนาย” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง หวังใช้ชื่อเป็นเกราะกำบัง

“รู้จักเช่นนี้… พวกมึงลากอีนี่ไปหานาย” คำสั่งถูกเปล่งออกมาอย่างไร้ลังเล ชายหนุ่มสามคนกรูเข้ามาหาเธอ ยูริไม่รอให้ถูกจับ เธอเหวี่ยงปลายร่มใส่มือที่เอื้อมมา เสียงกระแทกดังปึก ชายคนหนึ่งสบถลั่น เธอใช้จังหวะนั้นหมุนตัวยกเข่ากระแทกท้องอีกคนอย่างแรง ลมหายใจของเขาขาดห้วงทันที แต่คนที่สามคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบแน่นจนเจ็บแปลบ ร่มหลุดจากมือ ร่างเธอถูกดึงเข้าหากำแพง

ทันใดนั้น… เสียงปืนดังขึ้น เสียงแหลมคมฉีกอากาศยามค่ำ สะท้อนในตรอกแคบอย่างโหดร้าย ร่างชายฉกรรจ์ตรงหน้าล้มลงแทบจะพร้อมกัน เลือดกระเซ็นเปื้อนหิมะขาวเป็นสีแดงฉาน ยูริยืนนิ่งหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก หูอื้อ เหมือนโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ปืนในมือยังอุ่นจากแรงสะท้อนและในวินาทีนั้น เธอก็รู้ว่าเขาเป็นใคร

“ฮายาซากะ ริวเซย์” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเกินต้านทาน

คมชัดราวรูปสลัก สวมสูทยาวสีดำทั้งตัว ด้านในเป็นเสื้อคอเต่าสีดำสนิท กางเกงสแล็คเรียบกริบ

เข็มขัด นาฬิกา รองเท้าหนัง ทุกชิ้นหรูหรา ราคาแพง และไร้ที่ติ เธอจำเขาได้ทันที จากโทรทัศน์ จากข่าวเศรษฐกิจ จากชื่อที่คนทั้งเมืองรู้จัก… ฮายาซากะ ริวเซย์

“ไปตามล่าหัวพวกมันให้หมด” น้ำเสียงเย็นชานั้นถูกสั่งออกไปโดยไม่ต้องหันหลังกลับ

เร้าใจเธออย่างประหลาด เย็นเยียบ และเด็ดขาด ลูกน้องของเขาขานรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งแยกย้าย หายไปในม่านหิมะ

ไม่ช้า… เขาก็หันกลับมาหาเธอ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมเข้มจับจ้องอย่างประเมิน

“คุณ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ริวเซย์ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ยูริหลุดออกจากภวังค์ รีบหลบสายตาหัวใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอคือเกอิชา และยังเป็นเจ้าของร้าน แต่กลับไม่กล้าสบตากับชา ผู้ทรงอำนาจตรงหน้า ผู้หล่อเหลาราวเทพบุตรในภาพวาด

“ไม่ค่ะ” เธอเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

“ให้ฉันไปส่งที่บ้านของเธอดีไหม” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง ไม่แข็งกร้าวเหมือนคำสั่งเมื่อครู่

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันขอตัวนะคะ” เธอเอ่ยบอก แล้วก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนเดินจากตรงนั้นไปทันที

ไม่หันกลับมา แม้หัวใจจะยังเต้นแรงไม่ยอมสงบ

หลังจากวันนั้น เธอไม่คิดว่าจะได้พบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง

แต่วันนี้… เพียงได้ยินชื่อเขาอีกครั้ง หัวใจของเธอกลับเต้นแรง แรงจนแทบทะลุออกมา

สงสัยว่าฉันต้องไปพบเขา และขอบคุณเขาอย่างเป็นทางการ…