คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 5 คนสวย

เมื่อสามวันก่อน…

ยูริก้าวเดินออกมานอกร้านอาหาร หลังจากพูดคุยกับเพื่อนๆ จบลง เสียงประตูไม้ปิดเบาๆ ด้านหลัง ทิ้งกลิ่นอาหารอุ่นๆ ให้ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศเย็น เธอหยุดยืนชั่วครู่ สูดลมหายใจยาว ก่อนทอดสายตามองท้องฟ้าที่มีหิมะตกโปรยปรายไม่หนักเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา หากก็ยังหนาวพอให้ลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ เธอคิดจะเดินกลับไปทางร้านสึกิคาเอะ ร้านของเธอที่อยู่ไม่ห่างไกล จึงยกร่มผ้าสีดำลายดอกซากุระสีชมพูแดงขึ้นเหนือศีรษะ

ถนนยามค่ำยังคงมีผู้คนก้าวเดินขวักไขว่ บางคนรีบ บางคนหยุดหลบหิมะใต้กันสาด เสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกชื้นดังสม่ำเสมอภาพที่เป็นเรื่องปกติของเมืองนี้

แต่แล้ว…

เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกลนัก เสียงตะโกน เสียงกระแทก เสียงของความวุ่นวายที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคืออะไร?

ผู้คนเริ่มแตกตื่น บางคนวิ่ง บางคนหลบเข้าตามร้านและตรอก ต่างหาที่ซ่อนตัวเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง ยูริรู้ดีที่นี่คือเมืองของยากูซ่า เรื่องตีกันระหว่างแก๊งเป็นสิ่งที่เห็นจนชินตา หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอจึงรีบหาที่กำบังทันที เลี้ยวเข้าตรอกแคบข้างทาง สาวเท้าให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ หิมะเริ่มตกหนักขึ้น พื้นลื่น เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนในตรอกแคบอย่างโดดเดี่ยว

แต่ทว่า…

“ว้าว…คนสวยจะไปไหนเนี่ย!” เสียงหยาบต่ำดังขึ้นจากด้านหน้า ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำยืนขวางทางอยู่ เชิ้ตสีขาวด้านในเปื้อนคราบน้ำและหิมะ ไหล่กว้าง ลำคอหนา แววตาไม่เป็นมิตร ยูริชะงัก มือที่จับด้ามร่มแน่นขึ้นทันที เธอรู้ว่าเขาเป็นแก๊งไหน สัญลักษณ์เล็กๆ ที่ปกเสื้อบอกทุกอย่าง