คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 4 ดูแล

“ยูริจัง คุณยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยทักทายยูริด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าสายตาของเขาไม่อาจบดบังความต้องการได้เลย ยูริรู้ดีว่าสายตาแบบนี้เธอควรเลี่ยง แต่ก็เพราะเขาเป็นลูกค้า เธอก็ยิ้มกลับ เป็นยิ้มที่อ่อนหวาน

“สวัสดีค่ะ คุณทานากะ” ยูริเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานชวนฝัน เพราะเขาเป็นหนึ่งในแก๊งมาเฟียจากเมืองข้างเคียง

“คืนนี้ดูแลผมได้ไหมครับ ผมมีค่าตอบแทนอย่างงามเลยนะ” ทานากะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแห้งพร่า ทว่าหญิงสาวอีกคนกำลังเดินมาเสิร์ฟเหล้าให้กับเขา เธอเอนตัวเล็กน้อยให้ดูเซ็กซี่ในชุดกิโมโนสีชมพูลายดอกซากุระ

“ฉันไม่ได้รับแขกมาหลายปีแล้วนะคะ ให้ไอโก๊ะดูแลแล้วกันนะคะ เธอจะดูแลคุณทานากะทั้งคืนเลยค่ะ” ยูริเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ไอโก๊ะเผยรอยยิ้มหวานยั่วยวนทานากะ ทานานกะมองไอโก๊ะที่อ่อนหวานน่าทะนุถนอมราวกับสิ่งล้ำค่า หญิงสาวร้านนี้ตัวท็อปทั้งทั้นใครก็รู้ ยิ่งเรื่องบนเตียงแล้ว ไม่เป็นสองรอบผู้ใด ทานากะจึงเป็นลูกค้าประจำ แต่ไม่เคยลิ้มรสเรือนร่างของยูริแม้แต่ครั้งเดียว

“เช่นนั้นผมจะยอมยูริสักวันแล้วกัน” ทานากะเอ่ยบอกยูริด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปมองไอโก๊ะ แล้วโอบกอดเธอมาแนบชิด ไอโก๊ะยกแก้วเกล้าที่เธอรินไว้แล้วป้อนที่ปากของเขา

“ไอโก๊ะดูแลคุณทานากะให้ดีนะ “ยูริเอ่ยบอกไอโก๊ะด้วยรอยยิ้ม ไอโก๊ะเผยรอยยิ้มและก้มหัวเล็กน้อยรับคำสั่งของยูริ

“ค่ะ… คุณแม่” ไอโก๊ะเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปหาทานากะ มือเรียวรินเหล้าและป้อนเหล้าให้เขาพูดคุยกะหนุงกะหนิงกันสองคน ยูริลุกขึ้นจากเบาะนั่งเพื่อจะไปทักทายลูกค้าคนอื่นต่อ แต่ทว่าหญิงสาวอีกคนก้าวเดินเข้ามาหาเธอ

“คุณแม่คะ” เสียงของหญิงสาวใบหน้าหวานเอวบางร่างน้อย สวมใส่ชุดกิโมโนสีขาวลายดอกซากุระสีชมพู เธอเรียกยูริด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ยูริหันไปหาเธอด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เธอทักทายลูกค้า

“มีอะไรหรือมิเอะ ลูกค้าห้องวีไอพีต้องการอะไรเหรอ เธอถึงได้เดินออกมาก่อนที่พวกเขาจะกลับ” คุณแม่ที่ว่า เธอคือยูริ เจ้าของร้าน ถึงเธอจะเป็นสาววัยยี่สิบปลายๆ แต่ว่าผู้คนในร้านนับถือเธอว่าเป็นคุณแม่ เพราะยูริเธอคือเจ้าของร้าน

“คือว่าลูกค้าสามคนทยอยกลับไปจากห้องแล้วค่ะ เหลือแค่คนเดียว แต่เขาไม่ให้เราบริการ เขาไล่พวกเราออกมาหมดเลยค่ะ” มิเอะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันจำไม่ได้ว่าเขามาในนามของใคร” ยูริเอ่ยขึ้นมา เพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าไปดูตารางในห้องทำงานที่อยู่ด้านหลัง เพราะวันนี้เธอออกไปข้างนอกมา แล้วรีบแต่งตัวออกมาหน้าร้าน

“ฮายาซากะ ริวเซย์” มิเอะเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงยำเกรง ทั้งที่เจ้าของชื่อไม่ได้อยู่ตรงนี้

“ริวเซย์…”