บทที่ 5

เห็นอีกฝ่ายหน้าซีดขาวด้วยความสิ้นหวัง อิ่นเฉียนเองก็ตระหนักดีว่าอีกฝ่ายรู้ตัวดีว่ากำลังชดใช้ในการกระทำที่เคยทำไว้ นึกถึงตอนที่ถูกจับได้ว่าวางแผนชั่วเอาไว้ ตระกูลเดิมเองก็ทอดทิ้งและพยายามส่งคนมาสังหารตนกับบุตรสาวเพื่อจบปัญหา คิดๆ ดูแล้วหากไม่ใช่เพราะถูกขังเอาไว้ในเรือนโสโครก นางกับบุตรสาวคงสิ้นใจไปแล้ว

“เจ้าจะปล่อยเราสองแม่ลูกไปจริงๆ หรือ”

อิ่นเฉียนใบหน้าเย็นชา “หากจะขอบใจก็ต้องขอบใจอวิ๋นซู เขาใจอ่อนแต่ข้าไม่ หากให้ข้ารู้ว่าเจ้าสองแม่ลูกกล้ากลับเข้ามาเมืองจี๋หลิน หรือหากข้าเห็นพวกเจ้าอีกครา ข้าอาจไม่ใจดีอย่างอวิ๋นซู”

“ขอบคุณ ขอบคุณคุณหนู ขอบคุณจริงๆ ที่เมตตา”

อิ่นเฉียนลุกขึ้นจากนั้นเดินกลับออกมาโดยไม่หันไปมองด้านหลัง

“คุณหนู” เสียงพ่อบ้านตามมาด้านหลังหญิงสาวหยุดเดินพร้อมถอนหายใจ

“พรุ่งนี้ข้าจะพาอวิ๋นฉีไปส่งพวกนาง ท่านเตรียมรถม้าด้วย อย่างน้อยนี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าสามารถทำเพื่อเขา” เรื่องที่อิ่นอวิ๋นฉียังมีชีวิตอยู่สองแม่ลูกไม่เคยรับรู้ ตัวเขาเองก็ละอายใจเกินกว่าจะพบมารดาและพี่สาว พิษที่เขาได้รับเป็นผลจากการกระทำของมารดาที่หมายเอาชีวิตผู้อื่น ถึงวันนี้แม้เขาถูกพิษจนเดินไม่ได้แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะโกรธ ดังนั้น...จึงได้แต่โทษโชคชะตาแล้ว

อิ่นเฉียนกลับไปยังเรือนตะวันออกของตนจากนั้นปิดประตู นางกลั้นไม่อยู่...กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง

ร่างกายอันบอบช้ำนี้อาจเหลือเวลาไม่มากแล้ว นางต้องพักให้มาก ไม่อาจใช้ความคิด ไม่อาจหักโหมตัวเอง ให้ดีต้องไปจากเมืองจี๋หลินโดยเร็ว หาที่สงบสักแห่งรักษาอาการเจ็บป่วยทั้งทางกายและทางใจ

นางอยากมีชีวิตอยู่ อยากทำอะไรเพื่อตัวเอง อยากไปเห็นในสิ่งที่ยังไม่เคยเห็น ทำในสิ่งที่ยังไม่เคยทำ

ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้สาระ ฟื้นขึ้นมาในร่างคนงาม แต่กลับต้องแบกภาระมากมาย แทนที่จะได้เสวยสุขทั้งที่ตระกูลอิ่นร่ำรวยมั่งคั่ง ก่อนหน้านี้วางแผนจะจากไปเงียบๆ นึกไม่ถึงว่าข่าวกลับหลุดรอด...

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งช้าๆ วางราชโองการลงบนโต๊ะ ค่อยๆ ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดขณะนึกถึงบทสนทนาอันยาวนานในห้องทรงพระอักษร

นึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะส่งคนไปตามหมอหลวง ทั้งยังให้หมอหลวงตรวจอาการของนาง อาการป่วยของนางเรื้อรังจนหมอหลวงเองก็จนใจที่จะรักษา เพียงคุกเข่าเพื่อรอรับอาญา...

‘เจ้ากำลังจะตายหรือ’

ฮ่องเต้ถามนางแต่อิ่นเฉียนกลับยิ้ม ‘ทรงอยากให้หม่อมฉันตายหรือเพคะ’

‘เพราะอะไรร่างกายจึงทรุดโทรมถึงเพียงนี้ ทั้งที่อายุยังน้อย’

‘ถูกพิษเพคะ หลังจากนั้นไม่ได้รักษาตัวให้หายดีก็ต้องแบกรับภาระใหญ่หลวงของตระกูล แบกรับชีวิตของคนมากมาย เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ทำให้ร่างกายถูกบั่นทอนลงเรื่อยๆ’

‘เจ้ายังเก็บพวกนางเอาไว้อยู่อีกหรือ!’

แม้แต่เรื่องนี้ยังทรงทราบ ดังนั้นไม่ต้องประหลาดใจหากนางโกหกแล้วฮ่องเต้ทรงล่วงรู้ ‘หม่อมฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเพคะ’

‘อิ่นเฉียน’

‘เพคะฝ่าบาท’

‘หากเราบอกว่ารู้จักคนที่สามารถรักษาอาการป่วยของเจ้าให้หาย เจ้าจะยินดีเข้าวังหรือไม่’

‘ไม่ยินดีเพคะ’

นางจำได้ว่ามองเห็นความโกรธในพระเนตรของฮ่องเต้ แต่เขากลับสะกดเอาไว้ได้ในทันที นางรู้ว่าเขาไม่ได้รัก อย่างน้อยก็ไม่มีประกายดวงตาหลงใหลในดวงตาคมคู่นั้น เพราะตลอดมามันเต็มไปด้วยความสงสัย ความใคร่รู้ เขาเพียงปรารถนาจะเห็นนางแก้ไขปัญหาต่างๆ ราวกับทุกครั้งทั้งสองกำลังเดิมพันกันอยู่

‘เจ้าไม่กลัวตายหรือ’

‘ความตายล้วนน่ากลัวเพคะ’

‘รู้ใช่หรือไม่ว่าจนถึงตอนนี้เจ้าไม่อาจเลือกคู่ครองด้วยตัวเองแล้ว’

นับจากมีข่าวลือว่านางอาจถูกแต่งตั้งเป็นพระสนม นางเองก็ตระหนักแล้วว่าการออกเรือนของนางเป็นไปได้ยาก ยิ่งฮ่องเต้ไม่ทรงมีรับสั่งใดๆ กับเรื่องนี้ นางก็ยิ่งมั่นใจในลางสังหรณ์ของตัวเอง