Chapter 6 แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

CHAPTER 6

แมวไม่อยู่หนูร่าเริง

หน้าคอนโดวีไอพีของมหาวิทยาลัย

“ม๊ากับป๊าจะไม่อยู่หนึ่งสัปดาห์ จะอนุโลมยอมให้มานอนที่คอนโดกับเฮียวาแล้วกัน ไปกลับมหาลัยคนเดียวมันก็อันตราย”

ตอนนี้ม๊ากับป๊าของฉันขับรถมาร่ำลาที่หน้าคอนโดของเฮียวา ฉันเองก็ยิ้มแหย ๆ มาบอกเป็นพิธีเท่านั้นล่ะ ถึงจะดูเป็นห่วงแต่ฉันก็ไม่ค่อยได้รับความสนใจสักเท่าไหร่

“ค่ะม๊า”

“แล้วก็ห้ามหนีเที่ยวด้วยนะเดมี่ รู้ไหม”

ป๊าพูดแกมออกคำสั่งเบา ๆ ส่วนน้องชายวัย 17 ปีเดโชก็ยกมือขึ้นลูบหัวของฉันอย่างแผ่วเบา ทำตัวเหมือนไม่ใช่น้อง เจ้าโชมันคิดว่ามันอายุเท่าเฮียวารึไงก็ไม่รู้

“หรือจะให้ฉันมานอนเป็นเพื่อน หืม? เดมี่”

“ไม่ต้องหรอกจ้ะคุณน้องชาย พี่อยู่กับเฮียวาได้ เราเองก็เถอะต้องไปโรงเรียนทุกวันจะมามัวเฝ้าพี่อยู่ได้ยังไง”

ฉันทำหน้าเชิดเป็นแมวดื้อ

“หึ” เดโชแค่นหัวเราะในลำคอ คงคิดว่าเดี๋ยวฉันก็หาวิธีหนีเที่ยวอีกจนได้ ลำพังเฮียวาไม่คณามือฉันหรอก

ส่วนเจ้าน้องชายนี่ทุกวันตัวก็ยิ่งสูงเอาสูงเอา สูงพอๆ กับเฮียวาเลย ตาตี๋กับผิวขาว ๆ นั่นทำให้สาว ๆ ในโรงเรียนนานาชาติมาติดน้องฉันตรึมเลยล่ะ

หลังจากร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อย ก็พากันขับรถจากออกไป ทีนี้ก็เหลือแค่ฉันที่ต้องขึ้นลิฟต์มายังห้องชั้นบนเพียงคนเดียว เห็นเฮียวาว่าอีกสักพักจะซื้อข้าวเข้ามาให้

ฉันเข้ามาภายในห้อง นั่งดูทีวีที่โซนห้องนั่งเล่นได้สักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เฮียวาเหรอ...”

ฉันวางป๊อบคอร์นในถ้วยที่ถืออยู่ในมือวางบนโต๊ะกระจกด้านหน้าพร้อมกับเดินไปเปิดประตู

“เดมี่...เฮียซื้อกับข้าวมาเยอะแยะเลย”

เปิดประตูก็พบกับเฮียเดวาแสนใจดี และผู้ชายอีกสามคนที่ฉันรู้จักแค่เพียงหนึ่งคนคือพี่เทย์เลอร์ ส่วนอีกสองคนถ้าเดาไม่ผิด...

ฉันจ้องมองหน้าผู้ชายสองคนนั้นพร้อมส่งรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ”

ฉันหลบหลีกทางให้หนุ่ม ๆ ทั้งสี่คนได้เดินเข้ามาแล้วพากันไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ฉันรับถุงกับข้าวที่เฮียวาซื้อมาให้ไปยังห้องครัวเพื่อที่จะเทใส่จาน

อาหารในวันนี้เฮียวาคงจะซื้อมาจากร้านอาหารสักแห่ง มีทั้งต้มยำกุ้ง ผัดผัก กั้งทอดกระเทียม ปลากระพงสามรส แล้วก็มียำวุ้นเส้นอีก

“เดมี่ นี่เพื่อน ๆ พี่นะ คนที่หน้าเชิด ๆ ชื่อเอ็มเมอร์ ส่วนคนนี้หน้านิ่ง ๆ ชื่อลีออน ส่วนไอ้เทย์เลอร์หน้าเถื่อนคงจะรู้จักดีอยู่แล้ว”

“อ่า สวัสดีค่ะพี่เอ็มเมอร์ สวัสดีค่ะพี่ลีออน โห ตัวจริงหล่อกว่าในรูปอีกนะคะเนี่ย... ถึงว่าเฮียวาไม่เคยแนะนำให้หนูได้รู้จักพี่ ๆ เลย”

ฉันถือจานกับข้าวมาเสิร์ฟพร้อมกับยิ้มหวานพิมพ์ใจให้พี่ทั้งสองคน ตอนนี้พี่เทย์เลอร์ไม่อยู่ในสายตาเลย... ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ ก็แค่แกล้งเท่านั้นแหละ หยิ่งนักก็เลยแกล้งเมินซะเลย

ในบรรดาพี่ ๆ ทั้งสามคนนี้ถ้าถามว่าใครหล่อสุด ก็คงจะต้องบอกว่าพี่ลีออน พี่เอ็มเมอร์เองก็ดูดีไม่แพ้กันเลย แต่ออกดูเชิด ๆ หยิ่ง ได้ยินมาว่าเป็นผู้ลากมากดีจากตระกูลดังทำให้ดูเข้าถึงยาก แต่กระนั้นเองก็ฮอตมากในหมู่สาว ๆ

แต่ถ้าถามว่าในสายตาของฉันถูกใจใครมากที่สุดก็คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคือพี่เทย์เลอร์ เทสนักเลง นิสัยก็เถื่อนแถมคำพูดยังเถื่อนยิ่งกว่า

“วันนี้เฮียพาเพื่อน ๆ มากินข้าวที่ห้องด้วยจะได้รู้จักกันเอาไว้”

“แหมเฮียวาล่ะก็ เพื่อนหล่อ ๆ ทั้งนั้นเลยนะ ไม่แนะนำให้น้องรู้จักเลยนะเนี่ย”

“ก็เพราะแกชอบทำสายตาแพรวพราวแบบนี้ไง เฮียพาเพื่อนมาห้องก็จ้องซะจนของเสื่อมหมด”

“บ้า เฮียวาอ่ะ!”

คำพูดของเราเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากปากของพี่เอ็มเมอร์ได้ เขามองฉันด้วยแววตาอ่อนโยน คงจะมองคล้าย ๆ น้องสาวคนนึงล่ะมั้ง

“น้องมึงนี่ก็ตลกดีเนอะ”

พี่เอ็มเมอร์คงอดแซวไม่ได้ ส่วนพี่ลีออนที่เคยได้ยินมาว่ามีฉายาว่าเสือนิ่งก็คลี่ยิ้มขึ้นมุมปาก

“ดูร่าเริงดีนี่...เข้าใจเหตุผลแล้วว่าทำไมต้องเป็นไอ้เทย์” พี่ลีออนว่า

สี่หนุ่มหันมองหน้ากันอย่างเข้าใจ แต่ฉันไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่

“เอ่อ พี่ ๆ หมายความว่ายังไงเหรอคะ”

ไม่มีใครตอบคำถามฉัน แต่เฮียว่าชวนคุยเรื่องอื่นแทน

“เดมี่ เดี๋ยวเฮียจะต้องไปทำงานกับเพื่อนในสาขานะ หนึ่งสัปดาห์ เดี๋ยวจะให้ไอ้เทย์มาอยู่เป็นเพื่อนที่ห้อง”

“ฮะ แล้วทำไมต้องพี่เทย์คะ? ไม่สิ หนูอยู่เองคนเดียวก็ได้ไม่เห็นจำเป็นต้องลำบากใครเลย”

ฉันรีบโวยวาย

“ลำบากป่ะวะไอ้เทย์เลอร์? ” เฮียเดวาไม่ตอบฉันแต่หันไปถามเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉัน เขามองหน้าแล้วยัวคิ้วให้หนึ่งข้างก่อนจะตอบ

“ก็ไม่นี่ ไม่ได้ลำบากอะไร”

แกล้งกันดีนักนะ คงตั้งใจไม่อยากให้ฉันไปเที่ยวล่ะสิเลยอาสาจะมาขอเฝ้าแทนเฮียวาเนี่ย นี่ถ้าไม่มีใครมาเฝ้าฉันก็คงได้ไปเที่ยวกับไอวี่อย่างสบายใจเฉิบแล้ว กะว่าถ้าเฮียวาอยู่ก็จะรอเฮียหลับแล้วค่อยแอบย่องไป

แต่พอเป็นพี่เทย์เลอร์...ดูจะหาช่องทางยากกว่าเฮียวาอีก ฉันนั่งครุ่นคิดทำสีหน้าลำบากใจ ในมือถือโทรศัพท์แล้วเขี่ยเข้าออกแอพไปมา

เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยคิดหาวิธี!!

กลางดึกในคืนนั้น

ทั้งพี่ลีออนและพี่เอ็มเมอร์ต่างก็ออกไปแล้ว ส่วนเฮียวาก็เก็บเสื้อผ้าเสื้อผ่อนเห็นว่าจะไปทำงานกับเพื่อนในคณะอะไรสักอย่าง แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเฮียวานั้นเป็นเด็กกิจกรรม กิจกรรมอะไรมาก็เอาหมด เป็นคนเฟรนด์ลี่ขี้เล่นและฮอตมาก ๆ ในหมู่สาว ๆ

ฉันในตอนนี้สวมชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงผ้าซาติน สีดำดูเซ็กซี่ ปกติก็แต่งตัวแบบนี้เป็นประจำจึงไม่ได้คิดระวังว่าอยู่ห้องกับผู้ชายคนอื่นเพียงสองต่อสอง

จากที่ตอนแรกอยู่ในห้องนอนตอนนี้ฉันเดินออกมาที่บริเวณครัวหวังจะดื่มน้ำ พบว่าพี่เทย์เลอร์เองก็ยังไม่นอน เขาสวมชุดนอนลายสก็อตสีน้ำเงินนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจดูทีวีอยู่บนโซฟา

ฉันเทน้ำใส่แก้วพร้อมกับหยิบยกขึ้นมาดื่มพร้อมกับเหลือบสายตามอง

ติ๊ง เสียงแชทในโทรศัพท์ฉันดังขึ้น

[ไอวี่ : เมื่อไหร่จะมาเนี่ย เพื่อน ๆ มากันเยอะแล้วนะไอ้มี่]

ฉันเหลือบมองพี่เทย์เลอร์อีกครั้งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบเพื่อน วางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์ตรงกลางสำหรับเตรียมอาหาร

[เดมี่ : รอพี่หลับก่อน ใกล้แล้วมั้ง...]

[ไอวี่ : โอ้ย รอพี่แกหลับผับก็ปิดพอดี]

ไอวี่ไม่รู้ว่าพี่ที่ฉันหมายถึงไม่ได้หมายถึงเฮียวา แต่หมายถึงพี่เทย์เลอร์ต่างหาก

[เดมี่ : ก็อยากจะไปอยู่หรอก เอาไงดีล่ะ]

[ไอวี่ : แกถามฉันเหรอ? จัดการเองนะจ๊ะแม่แมวดื้อ ปกติก็หาทางหนีเที่ยวได้ตลอดนี่]

[เดมี่ : โอเค งั้นอีกชั่วโมงนึงเจอกัน]

ฉันตอบไปอย่างนั้นพร้อมกับคิดหาเหตุผลว่าจะออกไปยังไงดี มันก็ใช่อยู่ที่ปกติหาเรื่องออกไปได้ตลอด แต่วันนี้ไม่ใช่เฮียวาไง..แต่เป็นเทย์เลอร์หน้าโหดที่ดูท่าแค่มองตาก็รู้ทันฉันไปซะหมด หนักกว่าพี่ชายตัวเองซะอีก

ฉันวางโทรศัพท์ลงพร้อมกับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอีกครั้งทั้งยังเหลือบมองเขาเป็นระยะ ตอนนี้พี่เทย์เลอร์ดูท่าจะเริ่มง่วง เขาวางไอแพดที่กำลังถืออยู่ในมือลง ดูเหมือนจะดูแผนงานหรือการบ้านอะไรซักอย่าง

“มองอะไร? ไม่ต้องมาเหลือบมองไปนอนได้แล้ว”

เขาหันมาจ้องฉันอย่างรู้ทัน ฉันรีบวางแก้วน้ำในมือลงบนเคาน์เตอร์อีกครั้ง

“อะไรคะ ไม่ได้มองสักหน่อย...”

ฉันรีบล้างแก้วน้ำแล้วกลับเข้าห้องนอนในทันทีไม่ปล่อยให้คนตัวโตกว่าได้จับผิดสังเกตไปมากกว่านี้

ยังไงก็ทำอะไรหนูไม่ได้หรอก รอทีเผลอก่อนเถอะ... ไปแน่

ฉันกระหยิ่มยิ้มย่องกับตัวเอง เตรียมกระเป๋าผ้าสีขาวอยู่ข้างกายพร้อมกับใส่เสื้อผ้าสำหรับไปเที่ยวผับ ส่วนตอนนี้ก็เลือกที่จะเปลี่ยนมาใส่เป็นชุดนอนแขนยาวขายาวเพื่อความเรียบร้อย รอพี่เทย์เลอร์หลับฉันก็จะรีบโบกแท็กซี่ออกไปในทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย

[ไอวี่ : โอ้ยแกเอ้ย วันนี้ผู้ชายทรงแบด ๆ เพียบเลยค่ะ โดยเฉพาะโต๊ะใกล้ ๆ เนี่ย เห็นว่ามหาลัย aa เขามาฉลอง วันเกิดกัน หล่อทั้งนั้นเลย]

คำพูดของไอวี่ทำเอาฉันขำออกมาเบา ๆ เรื่องผู้ชายขอให้บอก

[เดมี่ : รอแป๊บ อีกสักพักก็จะไปแล้วล่ะ]

ฉันพิมพ์ตอบเพื่อน

แอ๊ดด ผ่านมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็แง้มประตูดูพบว่าทีวีถูกปิดลงแล้ว ไอแพดที่ถืออยู่ในมือหนาก็ถูกวางลงเช่นกัน พร้อมกับใบหน้าหล่อที่ตอนนี้ดูจะนิ่งสนิท เขานั่งยืดขาอยู่บนโซฟาตัวยาวพิงพนักโซฟาเอาไว้พร้อมกับหลับตาลง คอเอียงเล็กน้อย

“หลับสักทีสินะ...ได้เวลาแล้วล่ะ”

ฉันยิ้มอย่างเริงร่าราวกับคนที่กำลังจะวิ่งเข้าเส้นชัยได้สำเร็จ หยิบกุญแจห้องพร้อมคีย์การ์ดออกมาแล้วค่อย ๆ ย่องออกจากห้องได้สำเร็จ

เยส!! ก็ไม่ได้ยากสักเท่าไหร่นี่นา เผลอ ๆ จะหละหลวมมากกว่าเฮียวาซะอีก ให้พี่เทย์เลอร์มาเฝ้าแบบนี้บ่อย ๆ ก็ดีนะ ฉันคงได้เที่ยวทุกคืนตลอดหนึ่งสัปดาห์เลย อ๊าย แค่คิดก็ฟินแล้ว

ว่าแล้วก็รีบเดินไปที่ลิฟท์อย่างดี๊ด๊าในทันทีพร้อมกับความสำเร็จที่แสนจะน่าภาคภูมิใจ แมวไม่อยู่หนูก็ร่าเริงสิคะแบบนี้

แต่แล้วก็ต้องพลันสะดุดลงเมื่อต้นแขนของฉันถูกแรงจากเงื้อมมือหนาจับและบีบเอาไว้ให้หันกลับไป

เฮือก...

รับรู้ได้ถึงรังสีความเย็นยะเยือกจากทางด้านหลัง

“พ พี่เทย์เลอร์! หลับไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ!?”