คลั่งไคล้รักเพื่อนพี่ชาย

CHAPTER 1

มีคนหนีเที่ยว

ยามค่ำคืนราตรีในเมืองหลวงคราคร่ำไปด้วยผู้คน ผับแห่งหน้ามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของประเทศซึ่งมีลูกผู้รากมากดีและมีกะตังส่งมาเรียนกัน

“เอ้ ๆ โย่ว” เสียงดีเจด้านหน้าเวทีทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี

ส่วนฉัน เดมี่ เดมิกา นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเค ตอนนี้กำลังยืนเต้นโยกไปตามจังหวะเพลงที่ถูกเปิดขึ้น หากมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือเรือนสวยราคาแพงก็พบว่านี่เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว

“โอ้ย โต๊ะนั้นหล่อไม่ไหวไอ้มี่ ดูดิ..” เสียงของ ไอวี่ เพื่อนรักสุดสนิทที่เจอกันตอนเปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัยชี้ให้ดูที่โต๊ะตรงข้าม ยัยนี่เป็นผู้หญิงแรง ๆ ดูร้าย แต่ ความจริงคือไม่มีอะไรเลย เมาเรื้อน ไปวัน ๆ แถมยังมีเพื่อนผู้ชายเยอะอีกต่างหาก

“เออจริง...เข้าไปขอเบอร์ได้มั้ย?” เหลือบไปมองตามเพื่อนพร้อมกับยกมือขึ้นหัวเราะคิกคัก เรือนผมสวยหยักศกสีน้ำตาลอ่อนปลิวไสวไปตามแรงเคลื่อนไหว

“ก็ลองดูสิ สวยๆ แบบแกใครบ้างจะไม่ให้”

ไอวี่ยุ ไอ้เรามันก็คนยุขึ้นซะด้วย เรียวขาสวยในชุดกระโปรงยีนส์เอวต่ำพร้อมกับเสื้อกล้ามสีขาวสวมรองเท้ารัดส้นแบรนด์ขึ้นห้างดูน่ารักก้าวฉับไวในทันที

“สวัสดีค่ะ...” ฉันเดินไปยิ้มและหยุดอยู่ที่โต๊ะนั้น ผู้ชายทั้งโต๊ะตั้งหันมมองหน้ากันราวกับว่ากำลังจะได้เหยื่ออันโอชะในค่ำคืนนี้

“ขอเบอร์ได้ไหม?” ฉันพูดพร้อมจ้องหน้าคนที่หล่อที่สุด ผู้ชายหน้าหล่อ สวมแว่น ผิวขาว หน้าตาดูเคอะเขินกว่าใครเพื่อน

มือเล็กยกขึ้นส่งโทรศัพท์ให้กับผู้ชายคนนั้น แต่แล้วยังไม่ทันที่จะได้เบอร์ เสียงจากนรกส่งตรงขึ้นมาบนพื้นโลกก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันคุ้นเคยที่สุดตั้งแต่เล็กยันโต

“เดมี่!!”

เฮือก~ ฉันลนลานจนทำโทรศัพท์หลุดออกจากมือ หันหลังกลับไปก็พบกับคุณพี่ชายที่ตอนนี้กำลังยืนทำหน้าโหด เขาสวมเสื้อยืดสีดำพร้อมกับกางเกงยีนส์ดูสบาย ๆ

“เฮียวา~” ฉันเรียกชื่อพี่อย่างออดอ้อนพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ดวงตาเรียวเล็กของยัยหมวยเดมี่ตอนนี้มีแววสั่นไหว โดนจับได้เข้าแล้ว!

“หนีเที่ยว? เฮียบอกแล้วใช่ปะว่าห้ามเที่ยวกลางคืน อายุสิบเก้ายังไม่ทันเต็มยี่สิบปีเข้ามาได้ยังไง”

เฮียเดวา พี่ชายของฉันเอง ฉันหันซ้ายหันขวาเพราะตอนนี้คนในผับมาออกันอยู่ที่รอบ ๆ เรา น่าอายจะตาย!

รีบปรี่เข้าไปหาแล้วเกาะแขนพี่ชายเอาไว้

“เฮีย อย่าพึ่งมาอาละวาดตรงนี้อายเขา มีอะไรก็คุยกันที่บ้าน”

ฉันกระซิบแผ่วเบา แม้จะดื้อรั้นเอาแต่ใจมากสักเพียงใด แต่การมายืนทะเลาะกันในผับที่เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาเช่นนี้เป็นอันไม่สมควร พรุ่งนี้โดน้ม้าส์แน่นอนเดมี่เอ้ย!

ไอวี่เพื่อนรักรีบเดินเข้ามาเกาะกลุ่มดูสถานการณ์กับพวกเพื่อนผู้ชาย

“ซวยแล้วไอ้มี่...” ไอวี่พึมพำเบา ๆ พร้อมกับเหลือบตามองมาทางฉันอย่างอยากจะเข้ามาช่วย

“แล้วนี่อะไร สภาพกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่ง จะกลับบ้านได้ยังไง แล้วจะให้พี่บอกม๊ากับป๊ายังไง”

พี่ชายเต็มไปด้วยคำถาม ร่างสูงกว่า 185 เซนติเมตรของเฮียเดวาตอนนี้ยืนกดดันฉันไม่ปล่อย ใบหน้าหล่อตี๋ที่ดูเป็นมิตร คราวนี้โหดซะยิ่งกว่าเสือดุที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อตัวน้อยแสนน่าสงสาร

“เฮียวา...ก็ทำแบบที่เคยทำนั่นแหละ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ไหมล่ะ”

ฉันออดอ้อน ใช้ความเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวเข้าช่วยแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ช่วยให้สถานการณ์ทุเลาลงเลย ใจดวงเล็กเริ่มเต้นตึกตักระส่ำไม่เป็นจังหวะ เมื่อคิดว่าป๊ากับม๊าที่รออยู่ที่บ้านจะรู้ว่าฉันแอบหนีมาเที่ยว ทั้งที่เมื่อตอนหัวค่ำอ้างว่าจะมาหาเฮีย ยืมสถานที่ที่คอนโดทำงานกลุ่ม

ก็งานกลุ่มจริงๆ ...มากันเป็นกลุ่ม ไม่มีใครไม่มาในวันนี้เพราะเรามาฉลองวันเกิดเพื่อนในกลุ่มกัน

“เดมี่!” เสียงกร้าวประกาศเรียกชื่อฉันลั่น ส่วนฉันนั้นหน้าหดจนเหลือสองนิ้ว ส่วนสูงที่สูงถึง 165 เซนติเมตรแทบจะเหลือไม่ถึงเมตร

“ใจเย็น...” แต่ก็เหมือนมีเสียงสวรรค์บางเสียงมาช่วย เสียงแหบพร่าของใครบางคนพร้อมกับเงาของร่างสูงที่เดินเข้ามาจับไหล่เฮียเดวาเอาไว้

ชายหน้าหล่อ ใบหน้าคมคาย จมูกรับกับใบหน้า ดวงตาเรียวได้รูปพร้อมกับผมสีน้ำตาลเข้มแสกกลาง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสามเม็ดพร้อมกับกางเกงสแล็ก นี่มัน...เทพบุตรชัด ๆ หล่ออันตราย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขากำลังจะช่วยฉันใช่ไหม

“อย่าห้ามกูไอ้เทย์ วันนี้กูจะต้องจับไอ้น้องดื้อมาตีให้ได้เลย มานี่เดมี่ ไม่ต้องหนี”

พี่ชายไล่ต้อนจับเข้าที่แขนของฉันแล้วก็กระชากลากถูกออกมาจากผับ ฉันส่งสายตาอ้อนวอนให้ผู้ชายคนนั้นช่วย ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร...รู้แค่ว่าหล่อ แล้วนี่มันใช่เวลาที่ฉันจะมาสนใจเรื่องหน้าตาของผู้ชายไหมเนี่ย...โอ้ย เดมี่เอ้ย!

ท้ายที่สุดเฮียเดวาก็ลากฉันออกมาที่หน้าผับจนได้ เราเดินผ่านพวกการ์ดที่เฝ้าอยู่ประตูหน้า นอกจากจะด่าฉันแล้วยังไปด่าพวกการ์ดหน้าผับข้อหาปล่อยให้เด็กอายุต่ำกว่ายี่สิบเข้าไปได้ยังไง การ์ดสองคนมองหน้ากันพร้อมกับสลับมามองที่หน้าฉัน

ใครจะไปรู้...นังเดมี่ตัวดีแอบใช้เส้นของเพื่อนที่รู้จักกับคนในร้านจนเข้ามาได้ ร้ายไหมล่ะฉัน?

ติ๊งง เสียงโทรศัพท์ของเฮียเดวาดังขึ้นทำให้เขาหยุดว่าฉันชั่วคราว แต่แล้วใบหน้าหล่อของพี่ชายก็กลับกลายเป็นสีหน้าเคร่งเครียด ยกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ แล้วเสยผมสีดำขลับของตัวเอง

“ม๊าโทรมา”

น้ำเสียงราบเรียบของพี่ชายทำเอาฉันดวงตาเบิกโพลง

“บอกไปว่าทำงานกลุ่มอยู่ห้องเฮีย...”

“เฮ้อ... ไอ้น้องบ้าเอ๊ย”

ท้ายสุดพี่ชายก็จำใจต้องรับโทรศัพท์ของแม่แล้วคุยอยู่สักพัก

“เดี๋ยวคืนนี้เฮียจะกลับไปบ้าน ส่วนเธอก็ไปนอนที่คอนโดเฮียก่อน สภาพนี้กลับบ้านไม่ได้หรอก... เหม็นเหล้าหึ่ง”

เฮียวาหันมามองหน้าพร้อมกับแสร้งยกมือขึ้นบีบจมูกทำเอาฉันแทบจะกระโดดกัดคอ พี่บ้า

“ไอ้เทย์เลอร์ ฝากพาน้องกูไปส่งที่คอนโดที สภาพเมาเหมือนหมางี้กลับเองไม่ไหวหรอก”

“?” พี่ชายคนที่ชื่อเทย์เลอร์หันมามองฉันสลับกับมองเฮียวา เขาทำสีหน้าราวกับตั้งคำถาม

“เออ มึงนั่นแหละ... กูไว้ใจมึงที่สุดแล้ว”

“หนูกลับเองได้เฮีย” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มแหย ๆ เกรงใจพี่คนหล่อ อืม...หล่อกว่าเจ้าแว่นคนเมื่อกี้ที่ฉันก็ไปขอเบอร์ซะอีก

ชอบอ่ะ ... สเป็คเลย

“อย่าเถียง รู้นะว่าอยากจะไปต่อ” เฮียวารู้ทัน

ฉันยิ้มแหย ยกมือขึ้นเกาหัวแกเก้อเมื่อผู้เป็นพี่รู้ทัน ใบหน้าสวยพร้อมกับดวงตาชั้นเดียวสไตล์สาวหมวยยิ้มจนเป็นสระอิ

“ฝากไปส่งน้องกูที กูไปละ... ส่งเสร็จมึงก็รีบกลับ”

เฮียวาตวัดสายตาไปมองพี่ชายที่ชื่อเทย์เลอร์อีกครั้งก่อนจะยื่นคีย์การ์ดของคอนโดตัวเองมาให้ ฉันรับมาถือไว้ในมือ ยอมรับเลยว่าตอนนี้ขาเรียวเล็กเดินโซซัดโซเซไม่ค่อยจะเป็นทางสักเท่าไหร่

“อืม...” ขณะกำลังเดินกันไปที่ลานจอดรถฉันก็เซเล็กน้อย จึงมีเพื่อนพี่ชายที่ชื่อว่าเทย์เลอร์ช่วยประคอง

“เดินดี ๆ”

น้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความดุเล็กๆ ทำเอาฉันใจสั่น...เขาโหด และดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเฮียวาเล็กน้อย อาจจะเพราะร่างกายที่กำยำและใบหน้าคมเข้ม ผิวขาวเนียนละเอียดไปทั้งตัว เขาแอบคล้ายกับพวกลูกครึ่งอะไรทำนองนี้อยู่นะ

“พี่ชาย...ชื่อเทย์เลอร์เหรอคะ”

ฉันที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเงยหน้าสบตากับดวงตาคมคายคู่นั้น จมูกโด่งคมสันพร้อมกับสันกรามคมชัดแสดงให้เห็นถึงความเป็นชาย

“อืม...เป็นเพื่อนสนิทไอ้เดวา”

“มีเพื่อนหล่อแบบนี้นี่เอง ถึงว่า ไม่ยอมพาไปเจอกลุ่มของเฮียเลย คนอื่น ๆ ในกลุ่มก็คงหล่อมากสินะคะ”

ได้ยินกิตติศัพท์คนอื่นเขาคุยกัน แต่ฉันก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงหรอก เพิ่งเคยเจอตัวจริงเป็น ๆ ก็วันนี้นี่แหละ เห็นว่าในกลุ่มยังมีเพื่อนที่ชื่อ เอ็มเมอร์ กับ ลีออน อีกนะ โดยเฉพาะพี่ลีอนี้ได้ยินว่าหล่อแบบเทพบุตรลงมาจุติบนโลกมนุษย์เลยล่ะ

ฉันจะจ้องมองใบหน้าของเขาพร้อมกับยื่นมือขึ้นลูบเข้าที่สันกรามคมนั้นเบา ๆ ร่างแกร่งที่ประคองฉันอยู่จากทางด้านหลังชะงักไปเล็กน้อย

“ไปค่ะ... กลับคอนโดกัน”

ฉันยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับเขาพร้อมกับสายตาที่แสดงออกอย่างสุดฤทธิ์ว่า อ่อย