7 ไม่โดดเดี่ยว

ตลอดช่วงเช้าอารัญทำงานอยู่ในไร่กับลุงมงคลจนถึงเวลาพัก ชายหนุ่มไปนั่งทานอาหารกลางวันร่วมกับคนงานซึ่งอาหารกลางวันทางไร่จะให้แม่ครัวที่เป็นภรรยาของคนงานช่วยกันทำให้กับทุกคนทานเพราะไม่อยากให้คนงานต้องเสียเวลาไปทานอาหารข้างนอกเนื่องจากมีเวลาพักกันแค่คนละหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

คนงานหลายคนซุบซิบถึงเจ้านายหนุ่มที่ไม่ถือตัวเลยสักนิด โดยเฉพาะคนงานสาวๆ ที่แอบเดินมาส่งยิ้มให้กับอารัญอยู่หลายคน

หลังจากทานอาหารเสร็จก็ขับรถกลับมาที่บ้านอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่และขับรถกระบะคันใหม่มาจอดหน้าออฟฟิศพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าอลิดากำลังจัดเรียงเอกสาร

“สวัสดีค่ะพี่อารัญหนูนึกว่าวันนี้พี่จะไม่เข้ามาแล้วนะคะ”

“พี่ก็ว่าจะแวะเข้ามาแป๊บเดียว พี่ฝากขอบคุณป้าอนงค์ด้วยนะสำหรับข้าวต้มมื้อเช้า”

“อร่อยไหมคะ ตอนหนูเอาข้าวต้มไปให้หนูเรียกพี่แล้วนะแต่สงสัยพี่ยังไม่ตื่นหนูก็เลยวางไว้ในห้องครัว”

“พี่ออกไปวิ่งมาน่ะ”

“อ๋อ แล้วเมื่อกี้พี่บอกจะแวะเข้ามาแป๊บเดียวหมายถึงว่าบ่ายนี้จะเข้าไปในไร่อีกนะคะ แต่ถ้าใส่ชุดนี้เข้าไร่จะไม่เปื้อนเหรอ” หญิงสาวมองชุดของเขาที่

“พี่ไม่ได้จะเข้าไร่ แต่พี่ว่าจะเข้าไปซื้อของในเมืองสักหน่อย”

“อ้าว พี่ก็จะเข้าเมืองเหรอคะ”

“มีอะไรหรือเปล่าหรือว่ามีงานด่วนล่ะส้มโอ”

“เปล่าหรอกค่ะ อันที่จริงหนูจะขออนุญาตพี่อารัญเลิกงานก่อนเวลาพอดีหนูต้องไปซื้อของค่ะ” ปกติแล้วอลิดาไปซื้อของวันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดแต่เพราะของที่จะเธอมาทำขนมหมดไปตั้งแต่เมื่อวานหญิงสาวเลยต้องไปซื้อก่อนเพื่อเตรียมทำขนมเพื่อจะมาวางขายที่หน้าร้านของพี่สาวในวันเสาร์นี้

“ถ้าต้องเข้าเมืองส้มโอก็ไปพร้อมพี่ได้นะครับ”

“ไม่เป็นไรหนูเกรงใจ ว่าแต่พี่จะไปซื้ออะไรเหรอคะ รู้แล้วใช่ไหมว่าร้านอยู่ตรงไหน”

“ก็นี่แหละพี่ถึงอยากให้ส้มโอไปกับพี่ด้วย “

“แล้วพี่อารัญบอกพ่อหรือยังคะว่าจะเข้าไปในเมือง”

“ยังเลย”

“งั้นหนูขอโทรบอกพ่อก่อนนะคะเผื่อว่ามีใครมาติดต่อที่ออฟฟิศ”

“งั้นพี่ไปรอที่รถหน้าออฟฟิศนะ”

“ค่ะ”

เมื่อเขาออกจากออฟฟิศไปแล้วอลิดารีบต่อสายหาบิดาทันที

“มีอะไรหรือเปล่าส้มโอ”

“พ่อคะหนูจะเข้าไปซื้อของในเมืองค่ะ แล้วพี่อารัญค่ะก็จะเข้าไปในเมืองพอดีหนูเลยโทรมาบอกพ่อให้พ่อมาเฝ้าออฟฟิศหน่อยได้ไหม”

“เดี๋ยวสักพักพ่อจะเข้าไปนะ ส้มโอติดป้ายไว้ก่อนได้ไหม”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ พ่อฝากซื้ออะไรไหม”

“พ่อไม่มีอะไรจะซื้อนะ แล้วส้มโอถามแม่หรือยังว่าแม่อยากได้อะไรในเมืองหรือเปล่า”

“หนูจดรายการมาแล้วว่าใครฝากซื้ออะไรบ้าง”

“อย่าซื้อแต่ของตัวเองจนลืมพาพี่เขาไปซื้อของด้วยนะ เขาเพิ่งมาอยู่ที่นี่น่าจะยังไม่รู้จักร้านเท่าไหร่”

“ค่ะพ่อ หนูไปแค่ร้านเดียวเอง”

“ส้มโอไหนๆ ก็เข้าเมืองแล้วยังไงพาอารัญไปทานอาหารที่ร้านคุณประจบหน่อยนะจะได้รู้จักกันไว้” มงคลหมายถึงร้านอาหารที่รับไวน์และองุ่นจากไร่นี้เป็นประจำ

“ได้ค่ะพ่อหนูกำลังอยากกินสเต๊กร้านนี้อยู่พอดีเลยค่ะ พ่อจะเอาด้วยไหมคะเดี๋ยวหนูซื้อมาฝาก”

“ไม่ล่ะเย็นนี้แม่จะทำแกงหน่อไม้ของโปรดพ่อ ส้มโอช่วยพี่เขาดูทางด้วยนะลูก”

“ได้ค่ะพ่อ”

เมื่อวางสายจากบิดาแล้วหญิงสาวก็หยิบกระดาษเอสี่ที่มีตัวหนังสือเขียนว่าขออภัยในความไม่สะดวก และมีเบอร์โทรศัพท์ของคุณมงคลติดไว้ก่อนจะเดินมาขึ้นรถของอารัญ

“คุณลุงว่ายังไงบ้าง”

“พ่อให้ติดป้ายไว้ก่อนค่ะ เดี๋ยวสักพักพ่อจะเข้ามาค่ะ แต่ไม่ค่อยมีใครมาหรอกค่ะ ส่วนใหญ่เขาจะโทรเข้ามาก่อนหรือถ้ามาแล้วออฟฟิศปิดก็จะติดต่อที่ร้านขายของฝากค่ะ”

“อือ งั้นเราไปกันเลยนะคะ”

“ปกติส้มโอเข้าไปในเมืองบ่อยไหม” เขาถามเมื่อรถเคลื่อนออกมาจากไร่ได้สักพัก

“เดือนละครั้งหรือไม่ก็สองครั้งค่ะ ของบางอย่างในตัวอำเภอไม่มีค่ะ พี่อารัญล่ะคะจะเข้าเมืองไปซื้ออะไร”

“พี่ว่าจะไปซื้อของมาติดตู้เย็นไว้ทำกับข้าวกินเองครับ”

“อ้าว ถ้าซื้อแค่นั้นไม่ต้องไปไกลก็ได้นะคะ พี่ไปส่งหนูเอารถยนต์ที่บ้านก็ได้ค่ะ พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขับรถไกลๆ”

“ไม่เป็นไรพี่ไปซื้อของที่นั่นก็ได้ แล้วพี่ก็อยากเข้าไปดูในเมืองด้วยว่ามีร้านอะไรอยู่ที่ไหนบ้าง พี่เป็นคนไม่ค่อยถนัดดูจีพีเอส ไปกับส้มโอจะได้ช่วยบอกทาง”

“หนูขอโทษนะคะที่ไม่ถามให้ดีก่อน”

“อย่าขอโทษเลย เรื่องแค่นี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่”

“แต่พ่อบอกว่าทำผิดก็ต้องยอมรับผิดค่ะ” หญิงสาวรู้สึกผิดเพราะถ้าซื้อแค่ของทำอาหารซื้อที่ที่ตลาดใกล้ๆ ก็ได้

“ถ้างั้นพี่ก็ต้องขอโทษส้มโอที่พูดไม่เคลียร์ตั้งแรกนะ”

“สรุปเราก็ผิดกันทั้งคู่” อลิดาพูดแล้วก็หัวเราะ ทำให้คนขับยิ้มไปด้วย

ขับไปได้สักพักอลิดาก็หลับไปแล้ว อารัญหันมามองอย่างเอ็นดู พอรถเริ่มเข้าสู่ตัวเมืองโคราชหญิงสาวก็ตื่นเหมือนจะรู้ว่าถึงแล้ว

“ส้มโอเราจะไปซื้อของที่ไหนก่อน”

“ร้านขายอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ค่ะเดี๋ยวหนูบอกทางให้”

“ครับ”

ขับมาได้สักพักรถก็มาจอดที่หน้าร้านตามที่อลิดาบอก

“พี่อารัญไปรอที่ร้านกาแฟฝั่งนู้นก็ได้ค่ะ หนูซื้อของนานรอในรถจะเบื่อเอานะคะ”

“พี่ว่าจะเดินเข้าไปดูข้างในหน่อย พี่ไม่เคยมาร้านแบบนี้เลย ถ้าพี่เบื่อพี่จะไปรอที่ร้านกาแฟเองนะ”

“ตามใจค่ะ”

อลิดาลงจากรถแล้วไปหยิบรถเข็นก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน อารัญรีบเดินมาช่วยเข็นรถตามหญิงสาวไปเรื่อย เธอซื้อของตามรายการที่จดมาจึงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ของก็เต็มรถเข็น

“ของครบแล้วค่ะ พี่อารัญมีอะไรอยากได้บ้างไหมคะ”

“ไม่ล่ะพี่ทำขนมไม่เป็นครับ”

หลังจากจ่ายเงินและเอาของขึ้นรถแล้วอารัญก็ขับรถไปตามทางที่อลิดาบอกเพื่อมายังศูนย์การค้าขนาดใหญ่ และตรงไปยังแผนกซูเปอร์มาเก็ต

“พี่อลันจะทำอะไรกินบ้างคะ หนูจะได้เลือกเครื่องปรุงถูก”

“ก็อาหารง่ายๆ ครับ ข้าวผัด ข้าวต้มผัดกะเพรา”

“งั้นเอาพวกซอสกับเครื่องปรุงนะคะ พวกผัดและเนื้อสัตว์ซื้อที่ตลาดใกล้ๆ จะสดกว่าค่ะ เอาไว้เดี๋ยวหนูพาไปซื้อหนูรู้ว่าร้านไหนของดีและถูก”

“พี่รบกวนส้มโอหน่อยนะ มาอยู่ที่พี่ไม่รู้จักใครเลยและยังไม่คุ้นกับเส้นทางเท่าไหร่”

“จะบอกว่าไม่รู้จักใครได้ยังไงคะ พี่รู้จักครอบครัวของหนูและคนทั้งไร่นะคะ ทุกคนที่นี่ถือว่าเป็นพี่น้องกันค่ะ” เธอพูดแล้วหันมายิ้มสดใส

“ครับ” เขาพยักหน้าเข้าใจและรู้สึกว่าการมาอยู่ที่นี่ก็ไม่เหงาหรือโดดเดี่ยวอย่างที่คิดไว้

หลังจากได้ของใช้ในครัวครบแล้วอารัญก็ไปซื้อของใช้อย่างอื่นโดยมีอลิดาเป็นคนช่วยเลือก

จากนั้นหญิงสาวก็พาเขามาทานอาหารที่ร้านคุณประจบและแนะนำให้อารัญได้รู้จักกับเจ้าของร้านกว่าจะเสร็จธุระก็เกือบจะสองทุ่ม

“นอกจากร้านคุณประจบแล้วเรายังส่งอีกหลายร้านใช่ไหม” อารัญชวนคุยเมื่อออกมาจากร้านอาหารแล้ว

“ใช่ค่ะ เราส่งทั้งร้านอาหารและโรงแรมด้วยนะคะ”

“ส่งของครั้งหน้าพี่อยากมากับรถส่งของด้วย”

“เวลามาส่งของเราไม่เจอเจ้าของร้านหรอกค่ะ เจอแค่พนักงาน ถ้าพี่อารัญอยากรู้จักจริงๆ เดี๋ยวหนูนัดให้ตอนที่เข้ามารับเช็กหรือวางบิลก็ได้ค่ะ”

“อือ จะมาตอนไหนบอกพี่ด้วยนะพี่อยากรู้จักลูกค้าของเราทุกคน”