Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
เขาเป็นชายหนุ่มที่เงียบขรึมและเข้าถึงยาก แต่พออยู่ใกล้ ‘เธอ’ เขากลับกลายเป็นคนคลั่งรักจนเก็บทรงไม่อยู่ อารัญ เจ้าของไร่อุ่นคนใหม่ที่มีปมใหญ่ในใจ เขาคิดมาตลอดว่าชีวิตนี้จะไม่เปิดรับใครอีก จนกระทั่งได้เจอ อลิดา หรือ ส้มโอ ลูกสาวผู้จัดการไร่สุดดื้อ ช่างพูด ช่างอ้อน จากที่ตั้งใจว่าจะทำงานนิ่งๆ เคลียร์ปมในอดีต เขากลับต้องคอยดื้อ คอยดุ และแอบมองเอวคอดๆ สะโพกกลมกลึงของยัยเด็กแสบจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คนอื่นจีบส้มโอเหรอ อย่าหวังเลยเพราะไร่นี้เจ้านายเขาหวงเมียเด็กยิ่งกว่าไข่ในหิน *** "เขาคือพี่ชายฝาแฝดผู้มีความลับ… ส่วนเธอคือยัยตัวแสบที่เข้ามารบกวนหัวใจ" เพราะความแค้นในอดีตทำให้ อารัญ ต้องพลัดพรากจากครอบครัวมานานเกือบสามสิบปี ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมบาดแผลเต็มหัวใจตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการมาดูแลไร่อุง่น แต่ใครจะไปคิดว่าก้าวแรกที่เหยียบไร่ จะโดนเด็กสาวหน้าใสอย่าง ‘ส้มโอ’ พุ่งเข้ามากอดเต็มรักเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเขาคือแฝดน้อง
1 เป็นใครก็ต้องเข้าใจผิด
อารัญชายหนุ่มวัยเกือบสามสิบปีขับรถกระบะโฟวิลคันใหม่เอี่ยมออกจากกรุงเทพหลังจากที่เขาจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการผ่าตัดของมารดาที่เรียบร้อยดีและตอนนี้ท่านก็กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมในจังหวัดพิษณุโลกกับพี่สาว
เรื่องที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคิดว่ามันจะเกิดขึ้น เขาถูกคนที่แค้นในตัวบิดาของเขาพาตัวไปอยู่ด้วยตั้งแต่เกิดโดยปลอมใบมรณบัตรและหว่านล้อมให้บิดามารดาของเขาสนใจแค่ลูกชายฝาแฝดอีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่
ชายหนุ่มต้องจมอยู่กับความแค้นและคำโกหกของมารดามาเกือบสามสิบปีเต็ม แต่เมื่อรู้ความจริงทุกอย่างมันก็ยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้
เขาโกรธมารดาแต่พอรู้ว่าท่านป่วยความโกรธก็หายไปเหลือแค่ความห่วงใยและรู้สึกขอบคุณที่ท่านเลี้ยงดูมาจนโต
ตอนนี้เขาอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองและคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปเขาจะยอมรับครอบครัวใหม่ของเขาที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่บิดาและน้องชายฝาแฝดเท่านั้น
ใช้เวลาขับรถเกือบสามชั่วโมงก็มาถึงไร่องุ่นขนาดใหญ่ ด้านหน้าเป็นโซนของร้านของฝากจากไร่ ร้านอาหารและร้านกาแฟ ติดกันนั้นก็เป็นส่วนของออฟฟิศเล็กๆ ตามข้อมูลที่เขาได้รับจากลุงมงคลผู้จัดการไร่
ก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่เขาได้เจอกับลุงมงคลและเรียนรู้งานเอกสารต่างๆ มาพอสมควร ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่เขาจะมาลงมือทำเอง
ชายหนุ่มมาถึงในเวลาเย็นซึ่งตอนนี้ร้านอาหารและร้านกาแฟทางด้านหน้าปิดบริการแล้ว
เขาขับรถมาตามทางที่โรยด้วยหินกรวดและมาหยุดที่หน้าบ้านหลังเล็กที่เปิดไฟไว้รอจนสว่างรอบบ้านคงเพราะเขาบอกกับลุงมงคลไปแล้วว่าจะมาถึงเย็นนี้
เมื่อรถจอดสนิทเขาก็โทรศัพท์ไปบอกลุงมงคลเพราะก่อนหน้านี้ท่านโทรถามว่าเขามาถึงไหนแล้ว
“ลุงครับ ผมมาถึงแล้วนะ”
“นี่ลุงก็กำลังจะไปที่บ้านนะ ป้าอนงค์ทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย อารัญยังไม่กินอะไรมาใช่ไหม”
“ผมยังไม่ได้กินครับ แต่ลุงไม่ต้องรีบนะก็ได้ ผมยังไม่หิว”
พอวางสายแล้วก็ลงจากรถและเอากระเป๋าไปเก็บก่อนจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าแล้วเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน
เขาคิดว่าเป็นรถของลุงมงคลแต่กลับไม่ใช่แบบนั้นเพราะคนที่ขี่จักรยานยนต์เข้ามาจอดเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะยังเรียนไม่จบ
“พี่อลัน มาถึงนานหรือยังคะ” เสียงสดใสทักทายก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเข้ามากอดด้วยความดีใจ
เขาตกใจยืนตัวแข็งทื่อ เพราะร่างที่เข้ามากอดนั้นมันนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมจนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แต่เมื่อนึกได้ว่าเธอกำลังเข้าใจผิดก็รีบผลักออก
“เดี๋ยวๆ ใจเย็น ฉันไม่ใช่อลัน”
“เราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะคะ หนูกอดแค่นี้ทำเป็นหวงตัว หญิงสาวยอมถอยออกแล้วชักสีหน้าใส่เพราะถูกขัดใจ
“เธอเป็นใครมาที่นี่ได้ยังไง”
“ถามซะห่างเหินเลยนะคะ พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าหรือล้มหัวฟาดพื้นแล้วจำหนูไม่ได้” หญิงสาวกอดอกมองหน้าเขาอย่างจ้องจับผิด
“ก็แล้วเธอเป็นใครล่ะ”
“หนูไม่อยากคุยกับพี่แล้วนะ เล่นอะไรก็ไม่รู้ หนูก็อุตส่าห์ดีใจที่ได้ยินพ่อบอกว่าพี่จะมา”
“นี่เธอเป็นลูกสาวของลุงมงคลเหรอ” อารัญพอจะเดาออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครเพราะก่อนหน้านี้ก็รู้มาว่าลุงมงคลมีลูกสาวที่ช่วยทำงานด้านบัญชีอยู่ที่นี่
“จะเล่นไปถึงไหนคะ ทำอย่างกับเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกอย่างนั้นแหละ”
“ก็เราเพิ่งเคยเจอกับครั้งแรกจริงๆ นี่” อารัญตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“หนูจะโกรธพี่อลันจริงๆ แล้วนะคะ” เธอทำหน้างอง้ำเพราะเริ่มไม่สนุกที่เขายังทำเหมือนไม่เคยเจอกับเธอทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็สนิทกันมาก
ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันต่อรถจักรยานยนต์อีกคันก็เข้ามาจอดข้างๆ รถของหญิงสาว
“พ่อก็นึกว่าไปไหนที่แท้แอบมาก่อนพ่อนี่เอง รู้จักกันแล้วใช่ไหมลูก”
“พ่อถามอะไรแปลกๆ ล่ะคะ หนูกับพี่อลันก็รู้จักกันมานานแล้วนี่คะ”
“สวัสดีครับลุงมงคล”
“สวัสดีครับ ลุงว่าเราไปคุยกันข้างในดีกว่านะ ส้มโอมาเอาปิ่นโตที่พ่อไปจัดการหน่อยพี่เขาหิวแย่แล้วมั้งขับรถมาตั้งไกล”
“ค่ะพ่อ” ส้มโอหรืออลิดารับเถาปิ่นโตจากบิดาแล้วเดินเข้าไปในครัว
หญิงสาวจัดเตรียมอาหารเรียบร้อยก็เดินตามบิดาที่ห้องรับแขก
“หนูเตรียมเสร็จแล้วค่ะพ่อ หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“จะรีบไปไหนล่ะ มารู้จักพี่อารัญก่อนสิลูก” เสียงของมงคลจริงจังจนหญิงสาวยอมเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอีกตัว
“หนูกับพี่อลันก็รู้จักกันดีแล้วนะคะพ่อจะต้องให้มาทำความรู้จักอะไรกันอีกล่ะคะ”
“ดูดีๆ ก่อนว่าเขาใช่พี่อลันไหม”
“ก็ต้องใช่สิคะพ่อ หน้าตาแบบนี้จะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง” อลิดามองหน้าชายหนุ่มกับบิดาแล้วส่ายหน้าเพราะไม่เข้าใจว่าจะต้องมาทำความรู้จักกันอีกทำไม
“ส้มโอ พี่เขาชื่ออารัญนะ เป็นพี่ชายฝาแฝดของพี่อลัน พี่เขาจะเข้ามาดูแลไร่ที่นี่ หนูต้องทำงานกับพี่เขานะ”
อลิดาทำหน้างงเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าอลันมีฝาแฝดเพราะทุกครั้งที่มาที่นี่ก็ไม่เคยเห็นว่าเขามีคนหน้าเหมือนกันมาด้วย
“หนูรู้จักพี่อลันมาเท่าอายุของหนู ทำไมหนูไม่เคยได้ยินว่าพี่อลันมีฝาแฝดล่ะคะ”
“พี่เขาไปอยู่กับญาติอีกคน เราก็เลยไม่เคยเจอ” มงคลบอกลูกสาวไปเหมือนที่คุณอิทธิบิดาของชายหนุ่มขอร้องเขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องราวในอดีตเพราะไม่อยากให้อารัญต้องอึดอัดและคอยตอบคำถาม
“งั้นหนูขอโทษนะคะ เมื่อกี้หนูนึกว่าพี่เป็นพี่อลัน”
“หนูไปทำอะไรพี่เขาเหรอส้มโอ”
“หนูต่อว่าเขานิดหน่อยค่ะ เพราะคิดว่าเขาแกล้งจำหนูไม่ได้” หญิงสาวสารภาพกับบิดาแต่ไม่ได้บอกว่าพอมาถึงเธอก็กระโดดกอดเขาแน่น
“นิดหน่อยจริงเหรออารัญ”
“ครับลุง เธอคงเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นอลัน”
“ก็พี่หน้าเหมือนพี่อลันมากๆ นี่คะ แต่ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าไม่ใช่ หนูขอโทษนะคะที่เข้าใจผิด” อลิดายกมือไหว้แต่ก็แอบเคืองเขานิดๆ ที่ไม่รีบบอกเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่แรก
“ไม่เป็นไรพี่เข้าใจเพราะมีหลายคนที่เข้าใจผิด”
“เข้าใจกันก็ดีแล้วเพราะต้องทำงานด้วยกัน ยังไงลุงก็ฝากส้มโอลูกสาวลุงด้วยนะ”
“ผมว่าผมคงต้องให้คุณลุงกับส้มโอช่วยสอนงานผมมากกว่าครับเพราะผมไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลย”
“เอาเป็นว่าเราช่วยๆ กันดีกว่านะ เรื่องงานค่อยๆ เรียนรู้ไป แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีไหม”
“ดีเหมือนกันครับ ผมเองก็เริ่มหิวแล้ว”
“งั้นหนูกลับไปกินข้าวกับแม่นะ” อลิดาบอกบิดาเพราะรู้สึกอายนิดๆ ที่ต้องนั่งทานข้าวกับคนที่เพิ่งกอดไปเมื่อครู่
“แม่กินแล้ว กับข้าวที่เอามาก็เอามาเผื่อหนูด้วยนั่นแหละเพราะแม่รู้ว่าหนูต้องมาที่นี่”
“ก็ได้ค่ะพ่อ” เพราะเป็นคนที่ทำตามคำสั่งของบิดาตลอดอลิดาเลยต้องยอมนั่งทานข้าวกับคนที่เหมือนเพิ่งเคยรู้จักแต่หน้าตาเหมือนกับคนที่เธอเคารพเหมือนพี่ชาย