Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
5 เจ้าของไร่คนใหม่ที่ดูมีความลับ
การคุยกับลูกค้าผ่านไปได้ด้วยดี ดีลสำคัญปิดจบได้ภายในเวลาอันสั้น เมื่อลูกค้ากลับไปแล้วอารัญก็ถอนหายใจ
“อารัญเก่งมากเลยนะ ปกติแล้วลูกค้าคนนี้คุยยากมาก”
“ที่ลูกค้ายอมตกลงน่าจะเป็นเพราะสินค้าของเรานั่นแหละครับ ผมต้องขอบคุณลุงนะครับที่ควบคุมการผลิตอย่างดีจนลูกค้าไว้ใจสั่งสินค้าอย่างต่อเนื่อง”
“อย่าเอาแต่ชมกันเลยค่ะ หนูว่าแยกย้ายกันดีกว่านี่ก็จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว” อลิดาบอกกับชายทั้งสองคนที่คุยกันเพลินจนลืมดูเวลา
“อารัญจะเข้าออฟฟิศอีกไหม”
“ผมว่าจะเข้าไปนั่งทำงานอีกหน่อย แล้วลุงล่ะครับ”
“ลุงว่าจะไปคุยกับหัวหน้าคนงานทางด้านโน้นน่ะ อารัญกลับไปพร้อมยัยส้มโอเลยก็ได้”
“ผมไปคุยงานกับลุงมงคลดีกว่าครับ ส้มโอกลับคนเดียวได้นะ”
“ได้สิคะ ต่อให้หลับตาเดินก็ยังได้เลยค่ะ แล้วพี่อารัญจะกลับไปที่ออฟฟิศอีกหรือเปล่า ถ้าไม่ไปหนูจะได้ล็อกประตู”
“พี่คงไม่กลับไปแล้วล่ะ คุยธุระเสร็จก็ว่าจะกลับไปที่บ้านเลย”
หญิงสาวพยักหน้ารับทราบก่อนจะขี่รถจักรยานยนต์กลับมาที่ออฟฟิศจากนั้นเธอนั่งทำงานของตนเองต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะปิดออฟฟิศและไปหาพี่สาวที่ร้านอาหาร
ในเวลาเย็นแบบนี้ร้านของอลิษาปิดแล้วพนักงานในร้านจึงกลับไปหมดจะเหลือก็แต่เจ้าของร้านที่กำลังนั่งทำบัญชีอยู่คนเดียว
“หน้าเครียดเชียวพี่ชมพู่บัญชีไม่ลงตัวเหรอคะ”
“มีของหายไปนิดหน่อยน่ะกำลังเช็กดูว่าลืมคิดเงินลูกค้าคนไหนหรือเปล่า”
“อะไรหายเหรอคะพี่ชมพู่” อลิดานั่งลงข้างๆ พี่สาว
“มีคุกกี้หายไปสองถุงน่ะ ถุงใหญ่ถุงหนึ่งและถุงเล็กอีกถุงหนึ่งพี่กำลังดูบิลอีกรอบนะ”
“ไม่ต้องดูหรอกค่ะพี่หนูเป็นคนเอาไปเอง”
“อ้าว...เอาไปแล้วทำไมไม่บอกพี่ล่ะ แปลกนะนึกยังไงอยากกินคุกกี้ล่ะ เราเป็นคนทำเองนี่” อลิษาอดแปลกใจไม่ได้เพราะขนมทุกอย่างในร้านของเธออลิดาเป็นคนทำ
“หนูเอาไปให้พี่อารัญค่ะ พ่อบอกว่าตอนเช้าเขากินแค่กาแฟหนูก็เลยเอาคุกกี้ไว้ให้เผื่อเขาจะหิว แต่หนูบอกเขาว่าพี่ชมพู่ฝากให้นะคะ”
“บอกว่าพี่ฝากให้ได้ยังไงล่ะ”
“ก็ถ้าหนูเอาให้เขามันก็แปลกๆ”
“แล้วพี่ให้มันจะไม่แปลกยิ่งกว่าเหรอ”
“ไม่แปลกหรอกค่ะหนูก็บอกว่าพี่ให้เพราะรู้สึกขอบคุณที่ให้พี่เปิดร้านโดยไม่เสียค่าเช่า”
“จริงสิ แล้วส้มโอถามพี่อารัญหรือยังว่าค่าเช่าจะเอายังไง จ่ายเป็นเดือนหรือเป็นปี พี่จะได้เตรียมเงินไว้” แม้ลุงอิทธิจะไม่คิดค่าเช่ามานานแต่ตอนนี้อารัญเข้ามาบริหารเธอก็ต้องถามและคุยกันให้เข้าใจ
“หนูถามแล้วค่ะพี่เขาบอกว่าเหมือนเดิม”
“พี่รู้สึกเกรงใจเขามากจริงๆ พี่ว่าพี่จะทำกับข้าวให้เขาสามมื้อเลย ดีไหมล่ะ ตอนเช้าส้มโอก็เอาไปให้เขาที่บ้าน ตอนเย็นก็ชวนเขามากินข้าวที่บ้านเรา” อลิษาเสนอเพราะเห็นว่าเขามาอยู่คนเดียวและคงทำอาหารไม่เป็น
“ตอนเช้าหนูแวะเอาไปให้เขาก่อนมาทำงานได้ค่ะพี่ แต่ตอนเย็นหนูไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขาจะไปกินข้าวที่บ้านเราไหม หนูรู้สึกว่าพี่อารัญเขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยยิ้มเหมือนพี่อลันเลยเหมือนพี่เขามีอะไรในใจบางอย่าง”
“เขาอาจจะเครียดที่เข้ามาทำงานในไร่นี้ก็ได้นะ”
“พี่ชมพู่เคยได้ยินมาก่อนไหมคะว่าพี่อลันมีฝาแฝด”
“ไม่เคยได้ยินเลย เวลามาทีนี่ก็เห็นอลันมากับพี่ภู ส้มโออยากรู้ก็ถามพ่อสิพี่ว่าพ่อน่าจะรู้นะ”
“หนูว่าพ่อก็ไม่รู้หรอก”
“ถามไปแล้วเหรอ”
“ค่ะ หนูถามแล้ว พ่อบอกแค่ว่าพี่อารัญถูกญาติอีกคนพาไปเลี้ยง น่าสงสารพี่เขานะคะไม่ได้อยู่กับครอบครัวเลย”
“เขาก็อาจจะไปมีครอบครัวที่อบอุ่นก็ได้นะส้มโอ”
“แล้วทำไมจู่ๆ พี่อารัญถึงกลับมาล่ะ”
“ส้มโอถามพี่แล้วพี่จะไปถามใครล่ะ ส้มโอทำงานกับเขาก็ถามเขาเองสิว่าชีวิตก่อนหน้านี้เป็นยังไง”
“ใครจะกล้าถามล่ะคะพี่ชมพู่” เมื่อนึกถึงท่าทางเย็นชาของอารัญหญิงสาวก็ไม่กล้าจะถามอะไรเขามาก
“พี่ก็ไม่ได้ให้ส้มโอถามวันนี้ซะหน่อย ก็แค่ทำงานด้วยกันใกล้ชิดกันมากขึ้นก็ค่อยถามทีละนิดไง ว่าแต่ทำไมจู่ๆ ถึงอยากจะรู้เรื่องเขาขึ้นมาล่ะ” อลิษาถามน้องสาวเพราะปกติแล้วอลิดาจะไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะหนูรู้สึกว่าพี่อารัญคนนี้มันมีความลับบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้”
“ถ้ามันเป็นความลับของเขาเราก็อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย เขาไม่พอใจไล่ออกขึ้นมาที่นี่ต้องเข้าไปทำงานในเมืองนะ”
“ได้เข้าไปทำงานในเมืองก็ดีสิคะ หนูจะได้เที่ยวทุกคืนเลย”
“เราโตแล้วนะส้มโอ ยังจะห่วงแต่เที่ยว”
“พี่คะโตแล้วก็ต้องยิ่งเที่ยวยิ่งหาความสุขให้ตัวเองสิคะแต่ก่อนหนูอยากไปเที่ยวกลางคืนมากๆ แต่อายุไม่ถึงก็เลยเข้าผับเข้าร้านเหล้าไม่ได้ตอนนี้อายุถึงแล้วใครจะปล่อยให้โอกาสมันลอยไปล่ะ สิ้นเดือนนี้หนูก็นัดกับเพื่อนไว้แล้วค่ะว่าจะไปค้างที่บ้านเพื่อน”
“แล้วขอพ่อกับแม่หรือยัง”
“ขอแล้วค่ะ”
“แล้วที่จะไปเที่ยวน่ะไปกันแต่พวกผู้หญิงก็มีผู้ชายไปด้วยล่ะ”
“ก็มีทั้งผู้หญิงผู้ชายคะ เพื่อนบางคนมีแฟนแล้วก็พาแฟนไปด้วย”
“แล้วส้มโอล่ะไม่คิดจะมีแฟนบ้างเหรอ”
“ไม่ล่ะคะ ใช้ชีวิตเป็นโสดแบบนี้สนุกจะตายอยากเที่ยวก็เที่ยวอยากกินเหล้าให้เมาก็ไม่มีใครห้าม”
“ขอให้มันจริงเถอะ ตอนนี้ส้มโออาจจะคิดแบบนี้แต่พออายุมากขึ้นความคิดก็จะเปลี่ยนไป”
“แต่ตอนนี้หนูยังไม่สนใจใคร”
“แล้วคุณภิภพล่ะพี่เห็นเขาแวะมาหาอยู่ไม่บ่อยๆ นะ”
“ใครๆ ก็รู้ว่าคุณภิภพเจ้าชู้จะตาย มีเมียมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่คน ใครจะสนใจกันน่ะ”
“ส้มโอไม่สนใจแต่ผู้หญิงคนอื่นละแวกนี้ก็สนใจเขานะ เขาเป็นถึงเจ้าของไร่องุ่นเชียวนะทั้งหล่อทั้งรวย”
“เรื่องนั้นหนูไม่เถียงหรอกค่ะ เขาหล่อจริงรวยจริงแต่เรื่องความเจ้าชู้นี่หนูสู้ไม่ไหวค่ะ แต่หนูว่าอีกหน่อยสาวๆ แถวนี้ก็คงจะหันมาสนใจคนอื่นมากกว่าเขา”
“อ้าวทำไมล่ะ”
“ก็พี่อารัญหล่อกว่า รวยกว่าเขานี่คะ สาวๆ แถวนี้ก็ต้องเปลี่ยนเป้าหมาย”
“ถ้าเป็นแบบนั้นที่นี่อาจวุ่นวายได้นะ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งคะ แต่หนูว่าดีนะร้านพี่จะได้มีลูกค้าสาวๆ มาอุดหนุนเยอะ”
“พี่อยากให้ลูกค้าเยอะเพราะอาหารของพี่มากกว่านะ พี่ว่าอย่ามาคุยเลยรีบกลับบ้านเถอะพรุ่งนี้ทำเค้กมาใส่ตู้ให้พี่เพิ่มด้วยนะ”
“หมดแล้วเหรอคะ เมื่อตอนกลางวันหนูยังเห็นว่ามันมีเต็มตู้เลย”
“ก็ช่วงบ่ายมีนักท่องเที่ยวเหมาไปหมดแล้วเห็นว่ามากินครั้งก่อนแล้วติดใจครั้งนี้ก็เลยจะซื้อไปฝากเพื่อน ส้มโอยังมีวัตถุดิบทำขนมอยู่หรือเปล่า”
“มีสำหรับทำครั้งนี้ค่ะ แต่คงต้องไปซื้อเพิ่มสำหรับครั้งต่อไป พรุ่งนี้ตอนบ่ายหนูว่าจะเข้าเมืองพี่อยากได้อะไรเพิ่มจดไว้เลยนะ”
“พี่ฝากซื้อของแห้งบางอย่างเพราะกลัวว่าจะหมดก่อนวันจันทร์ส่วนพวกของสดพี่สั่งร้านประจำให้เขามาส่งที่นี่”
“อือ พี่ไปเช็กของเถอะ หนูทำบัญชีต่อให้เอง เราจะได้กลับบ้านพร้อมกัน เย็นนี้พี่สาธิตเข้าเวรหรือเปล่า” เธอถามถึงสาธิตสามีของพี่สาวที่เป็นตำรวจ
“อือ พี่เขาเข้าเวร”
“อ๋อ งั้นคืนนี้พี่ก็ช่วยหนูทำเค้กได้ใช่ไหม”
“พี่ก็ได้แค่ช่วยหยิบของนะ ขืนให้พี่ทำได้เค้กคงเละกันพอดี” อลิษาหัวเราะเพราะเธอไม่ถนัดเรื่องทำขนมเลย
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
