15 ความลับที่ซ่อนไว้

12.00 น. ออฟฟิศของไร่องุ่นอรดี

“พี่อารัญรอตรงนี้ก่อนนะ หนูขอไปเอาของที่ร้านพี่ชมพูก่อนค่ะ”

อลิดาเดินไปยังร้านของพี่สาวจากนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับของในมือถุงใหญ่

“ของเยอะขนาดนี้ไปรถพี่ดีกว่านะ”

อารัญรับของในมือของหญิงสาวไปใส่ท้ายรถกระบะคันเก่าที่เขาขับใช้งานในไร่

เมื่อมาถึงบ้านก็เอาของที่พี่สาวเตรียมให้ออกมาวางบนโต๊ะก่อนจะช่วยกันทำแกงเขียวหวานโดยเปิดดูสูตรในยูทูปตามไปด้วย

ไม่นานนักกลิ่นหอมของเครื่องแกงเขียวหวานที่ผัดปรุงรสกับเนื้อนุ่มๆ เริ่มอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน

“หอมมากเลยใช่ไหมล่ะคะ เนื้อเน้นๆ กะทิต้องถึง เครื่องต้องแน่น รับรองว่าอร่อยกว่าร้านไหนๆ แน่นอน” อลิดาหันมาทำหน้าภูมิใจเต็มที่

“อย่าเพิ่งโม้ ชิมหรือยัง”

อลิดาใช้ทัพพีตักน้ำแกงขึ้นแล้วใช้ช้อนตักก่อนจะยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่ม

“พี่อารัญชิมดูสิคะ”

“ทำไมส้มโอไม่ชิมเองล่ะ”

“เพราะหนูรู้อยู่แล้วว่ามันอร่อย” เธอพูดแล้วหัวเราะก่อนจะหยิบช้อนมาตักน้ำแกงเขียวหวานแล้วยิ้มเพราะรสชาติออกมาน่าพอใจมาก

อารัญชิมแกงเขียวหวานเนื้อที่มีทั้งความหอมมันของกะทิ ความเผ็ดร้อนกลมกล่อมและหวานนำเค็มตามอย่างลงตัว

“ใช้ได้เลยส้มโอ รสชาติกลมกล่อมดี”

เมื่อแกงเขียวหวานเนื้อเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ช่วยกันจัดโต๊ะอาหารที่ทั้งแกงเขียวหวานชามโต ไข่ต้มยางมะตูมและผักสดหลายชนิดที่สาวหั่นเตรียมมาให้

การนั่งทานข้าวด้วยกันบรรยากาศเป็นไปอย่างผ่อนคลาย อลิดาเคี้ยวขนมจีนแกงเนื้ออย่างมีความสุข แก้มสองข้างพองออกจนคนมองอดขำไม่ได้

“ค่อยๆ กินก็ได้ ไม่มีใครแย่งหรอก”

“ก็มันอร่อยนี่คะ นานๆ หนูจะได้กินเนื้อ พี่อารัญก็กินเยอะๆ นะคะ” หญิงสาวพูดพลางยิ้มตาหยี

รสชาติอาหารที่อร่อย บวกกับบทสนทนาไร้สาระแต่ฟังสบายของคนตรงหน้า ทำให้ความเงียบเหงาในใจของเขาหายไปทีละนิด

“ขอบใจนะส้มโอ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ขณะตักอาหารเข้าปาก

“ขอบใจเรื่องอะไรถ้าเป็นเรื่องแกงเราช่วยกันทำนะ”

“ทั้งเรื่องแกงแล้วก็เรื่องที่มาอยู่เป็นเพื่อน มาชวนพี่คุย พี่หายเหงาไปเยอะเลย”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ วันหลังถ้าพี่อารัญเหงาก็เรียกหนูมาอยู่เป็นเพื่อนได้นะ” อลิดายิ้มสดใสส่งให้อารัญ

“อือ” อารัญหัวเราะเบาๆ รสชาติของแกงเขียวหวาน อาจไม่ได้อร่อยที่สุดโลก แต่มันกลับเป็นมื้ออาหารที่ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นที่สุดในรอบหลายปี

“พี่อารัญ เราไปทำงานช้าหน่อยได้ไหมแล้วเย็นนี้หนูจะทำล่วงเวลาให้”

“เป็นอะไรหรือเปล่าถึงไม่อยากไปทำงาน”

“น่าจะเป็นเพราะอิ่มเกินจนไม่อยากลุกไปไหน” หญิงสาวเริ่มเอนตัวลงบนโซฟากลางห้องรับแขก

“ถ้าอยากพักพี่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก พร้อมตอนไหนก็ค่อยไปทำงานก็ได้”

“พี่ล่ะ”

“มาพร้อมกันก็ต้องไปทำงานพร้อมกันสิ”

“พี่อารัญมาอยู่ที่นี่นานแล้วรู้สึกยังไงบ้างเหงาไหมคะ” หญิงสาวเริ่มชวนคุย

“ช่วงแรกก็เหงาครับตอนนี้ปรับตัวได้แล้ว”

“แต่ก่อนพี่ทำงานอะไรคะ”

“ก็ทำงานออฟฟิศทั่วไป”

“ทำที่บริษัทคุณลุงเหรอคะ”

“เปล่าครับ พี่เพิ่งได้เจอกับพ่อ” น้ำเสียงเริ่มเบาลงเมื่อนึกไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

“แล้วก่อนหน้านั้นล่ะคะพี่อยู่ที่ไหน”

“ที่ส้มโอรู้มาคือยังไงล่ะ”

“หนูรู้มาว่าพี่ไปอยู่กับญาติค่ะแล้วมันจริงไหมคะ”

“นั่นเป็นเรื่องที่พ่ออยากให้ทุกคนรู้”

“พี่หมายความว่ายังไงคะ มันไม่ใช่ความจริงเหรอ”

“ความจริงมันต่างจากนั้นมาก”

“พี่อารัญค่ะ หนูขอโทษ หนูแค่ถามแค่พี่ไม่จำเป็นต้องเล่านะคะ” หญิงสาวเห็นสีหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็รู้สึกผิดที่ถามออกไป

“แล้วไม่อยากรู้เหรอ”

“ถึงอยากรู้แต่ถ้าเรื่องนั้นมันเป็นความลับและถ้าพูดออกมาพี่จะรู้สึกแย่หรือไม่สบายใจพี่ก็ไม่ต้องเล่าหรอกค่ะ แต่ถ้าเล่าแล้วจะสบายใจขึ้นหรืออยากระบายหนูก็จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”

“สัญญาได้ไหมว่าถ้าฟังแล้วจะยังคุยกับพี่เหมือนเดิม”

“พี่อารัญถามแปลกนะคะ พี่ไปทำอะไรผิดมาถึงกลัวว่าหนูจะไม่คุยกับพี่”

“ถ้าฟังแล้วส้มโออาจคิดว่าสิ่งที่พี่กับแม่ทำมันไม่ถูกต้องและอาจจะโกรธที่พี่กลับมาในครอบครัวนี้”

“หนูตอบไม่ได้ค่ะ แต่หนูเชื่อว่าคนเราเวลาทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลทั้งนั้น”

“เรื่องที่พี่จะเล่ามีแค่คนในครอบครัวของพี่ แฟนและคนสนิทของอลันแล้วก็ลุงภูดิษกับพี่ภูเท่านั้นที่รู้”

อารัญเล่าเรื่องราวตั้งแต่ตนเองเกิดและไม่ค่อยแข็งแรงจึงต้องอยู่ในตู้อบและวันหนึ่งเลขาของบิดาให้คุณหมอติดต่อไปว่าเขาเสียชีวิตแล้ว ตอนนั้นบิดาและมารดาของเขาไม่ได้มาดูด้วยตาตัวเองเพราะยังมีลูกอีกคนที่ต้องดูแลและกลัวเรื่องนี้จะกระทบความรู้สึกของคนที่เพิ่งคลอดลูก เลขาของท่านจึงจัดการทุกอย่างให้และยังมีใบมรณบัตรไปยืนยันอีกด้วย ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องโกหก เลขาคนนั้นแค้นที่ตัวเองรักบิดาของเขาแต่ไม่ได้รับความรักตอบจึงพาเขาไปอยู่ด้วยและส่งกลับมาในวันที่คุณอิทธิวางแผนจะยกทุกอย่างให้กับอลัน แต่ทุกอย่างผิดแผน อลันที่ถูกคนร้ายซุ่มยิงไม่ได้เสียชีวิต

“พี่อลันถูกยิงเหรอคะ”

“ใช่ครับ”

ชายหนุ่มเล่าต่อไปอีกว่า อลันได้รับบาดเจ็บและหายตัวไป แล้วเขาก็เข้าไปสวมรอยเป็นอลัน ส่วนคนร้ายก็ถูกลูกน้องของอลันจับได้และอลันวางแผนตลบหลังจนทุกคนรู้ว่าเขาไม่ใช่อลัน (เนื้อหาโดยละเอียดอยู่ในเรื่องท่านรองคลั่งรัก)

“งงไหม” เขาถามเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าสงสัยแล้วนิ่งไป

“พี่เสียใจไหมคะ แล้วคนที่พาพี่ไปเขาดูแลพี่ดีไหมพี่ลำบากไหมคะ”

คำถามของอลิดาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองคิดไม่ผิดเลยที่เล่าเรื่องนี้ให้กับเธอฟัง

“ดีครับ พี่เรียกเธอว่าแม่มาตลอดเกือบสามสิบปี”

“หนูว่าที่เธอทำไปเพราะรักลุงอิทธิมากเลยอยากให้พี่เป็นตัวแทน”

“ส้มโอไม่คิดเหรอว่าเธอทำผิด เธอส่งคนมายิงอลันกะเอาให้ถึงตายเลยนะ”

“ผิดสิคะ แต่พี่อลันก็ไม่ตายนี่คะแล้วการที่เธอทำแบบนี้หนูว่าเธอคงอยากให้พี่ได้มาเจอครอบครัวด้วยมั้งคะ พี่ล่ะคะโกรธไหม”

“ตอนแรกที่รู้ก็โกรธครับ พี่สับสนว่าอะไรคือความจริงกันแน่ เพราะตั้งแต่จำความได้ก็ถูกบอกมาตลอดว่าพี่ถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาล บางอย่างมันไม่เมคเซนส์เลยนะ แต่เมื่อแม่พี่เขายอมรับว่าเขาเป็นคนโกหกว่าพี่เสียไปตั้งแต่เด็กพี่ก็ต้องยอมรับความจริง”

“พี่อารัญคะ หนูว่าเรื่องบางอย่างมันก็ยากที่จะเข้าใจนะคะเราไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ตอนนั้น”

“มันก็ใช่นะ”

“หนูไม่รู้ว่าตอนนี้พี่รู้สึกยังไง แต่หนูว่าพี่เก่งมากๆ เลยนะที่ผ่านเรื่องนี้มาได้”

“เก่งเหรอ”

“ใช่ค่ะ ถ้าเป็นบางคนเจอเรื่องหนักขนาดนี้คงไปต่อไม่ได้ หนูยกนิ้วให้เลยค่ะ”

“ขอบใจนะ พี่ไม่รู้ว่าพี่ผ่านมันมาได้จริงไหม เพราะบางครั้งพี่ก็ยังกลับไปคิดเรื่องเดิม บางที่ก็รู้สึกว่าตัวเองก็เป็นแค่เงาของอลัน”

“พี่อารัญจะเป็นเงาของพี่อลันได้ยังไงคะ พี่แตกต่างจากเขา”

“แต่วันแรกส้มโอก็ทักผิด”

“ก็ตอนนั้นมันมืดนี่คะ แล้วหนูก็ไม่รู้ว่าพี่อลันมีแฝด ตอนนี้หนูรู้แล้วหนูแยกออกค่ะว่าใครเป็นใคร”

“แยกจากอะไรล่ะ หน้าเราเหมือนกันมากนะ”

“ความรู้สึกมั้งคะ หนูอยู่กับพี่อลันเหมือนอยู่กับพี่ชายค่ะ แต่อยู่กับพี่หนูรู้สึกว่าอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง” เธอไม่ได้บอกว่าเวลาอยู่กับเขาเธอรู้สึกใจเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และบางครั้งก็ประหม่าจนไม่เป็นตัวของตัวเองเวลาที่เขาจ้องอยู่

“ส้มโอทำให้พี่งง”

“พี่อารัญอย่าคิดอะไรมากเลยค่ะ ทุกอย่างผ่านมาแล้วและพี่ก็คือพี่ไม่ใช่เงาของใคร” หญิงสาวรีบพูดตัดบทเพราะกลัวเขาจะถามมากขึ้น

“ขอบใจนะที่เสียเวลาฟังเรื่องของพี่”

“หนูต้องขอบคุณพี่ที่เล่าความลับให้หนูฟัง”

“ส้มโอจะช่วยพี่เก็บความลับใช่ไหม”

“แน่นอนค่ะ ถึงหนูจะพูดมาก พูดไปเรื่อยแต่หนูก็ไม่เอาความลับของคนอื่นไปพูดต่อหรอกค่ะ อารัญสบายใจได้เลย แล้วถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรอีกก็เล่าให้หนูฟังนะคะ”

“อือ” อารัญมีความลับอีกอย่างที่เขาไม่กล้าบอกใครและคิดว่าเรื่องนี้คนอื่นไม่ควรรู้นอกจากอลันและเขาตัดสินใจแล้วว่าจะโทรไปบอกเรื่องนี้กับน้องชาย