Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
14 บางเรื่องก็ลืมยาก
หลังทานเสร็จยังอารัญและอลิดาก็ช่วยกันล้างจากจากนั้นเจ้าของบ้านก็เดินไปที่ห้องรับแขกส่วนหญิงสาวก็เปิดตู้เย็นหยิบผลไม้เดินตามเจ้าของบ้านมานั่งที่ห้องรับแขก
“กินอิ่มแล้วไม่รีบกลับเหรอส้มโอ”
“ตอนนี้หนังท้องตึงค่ะขี่รถตกหลุมก็คงจุกแน่ๆ”
“พูดไปเรื่อยนะส้มโอ อยากกินผลไม้ก็บอกกันดีๆ ก็ได้”
“หนูเห็นมันอยู่ในตู้ตั้งแต่ก่อนพี่ไปกรุงเทพแล้วค่ะ ไม่เอาออกมากินซักที เดี๋ยวมันจะเสีย”
“ก็ของกินมันเยอะพี่กินไม่ทัน ส้มโออยากกินอะไรก็เอาไปกินได้เลยนะ”
“หนูกินแค่นี้พอค่ะ พี่อารัญค่ะ คุกกี้หมดหรือยัง เอาอีกไหมเบื่อหรือยัง”
“ยังไม่เบื่อหรอกแต่ช่วงนี้ของดของหวานไปก่อนนะ”
“เอาแบบไม่หวานก็ได้ หนูจะทำคุกกี้ธัญพืชให้นะ”
“ส้มโอไม่ต้องเอามาให้พี่หรอกถ้าพี่อยากกินพี่ไปซื้อที่ร้านของชมพู่ก็ได้จะได้อุดหนุนส้มโอด้วยไงล่ะ”
“ถ้าไปซื้อที่ร้านพี่ชมพู่แพงนะคะ เพราะหนูบวกกำไรไปแล้วถ้าอยากกินจริงๆ ให้หนูทำให้ไหมล่ะหนูคิดแค่ราคาทุนไม่คิดค่าแรง”
“แต่จะไม่เหนื่อยเปล่าๆ นะ ทำขนมขายแล้วไม่ได้กำไรจะทำไปทำไมล่ะ”
“เอางี้มั้ยคะพี่อารัญขับรถไปให้หนูซื้อของในเมืองแล้วหนูจะทำขนมให้กินฟรีๆ แบบไม่ต้องจ่ายค่าวัตถุดิบเลย”
“นี่หลอกให้พี่ขับรถให้ใช่ไหม”
“ไม่ได้หลอกค่ะก็แค่ชวนตรงๆ วันอาทิตย์นี้เข้าไปในเมืองกันไหม”
“ชวนพี่เข้าไปในเมืองแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่า”
“พี่อารัญรู้ทันหนูตลอดเลยนะ หนูอยากให้พี่ไปช่วยเลือกเสื้อให้พ่อหน่อยค่ะ พ่อจะใส่ไปงานเกษียณของคุณครูที่โรงเรียนแม่ หนูเห็นพ่อใส่ตัวเดิมมาสองปีแล้วก็เลยอยากจะซื้อตัวใหม่ให้ แล้วก็อยากได้พวกเข็มขัดรองเท้าอะไรที่มันเข้าชุดกันด้วยค่ะ”
“ได้สิ พี่ก็อยากไปซื้อของใช้เหมือนกัน”
“ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ แต่พี่ห้ามบอกพ่อนะหนูจะแอบซื้อมาเพราะถ้าบอกพ่อก่อนเพราะต้องห้ามแน่ๆ”
“พี่ไม่บอกหรอก นี่มันดึกแล้วพี่ว่าส้มโอกับน่าจะกลับได้แล้วเดี๋ยวลุงกับป้าเป็นห่วง แต่มืดมากเลยนะส้มโอ กลับคนเดียวได้ไหม”
“ได้ค่ะ จากที่นี่ไปบ้านหนูใกล้นิดเดียวเองหนูขี่จนชินแล้ว”
“กลับถึงแล้วโทรบอกพี่นะ”
“ไลน์บอกได้ไหมคะ”
“พี่ว่าโทรบอกดีกว่าพี่ไม่ค่อยชอบอ่านไลน์”
“ก็ได้ค่ะ หนูไปนะ”
“อือ พี่ฝากขอบคุณลุงกับป้าด้วยนะสำหรับกับข้าวอร่อย”
“ค่ะ”
อารัญยืนรอจนหญิงสาวขับรถออกไปจากบ้านเขามองแสงไปท้ายรถที่หายวับไปในความมืดแล้วก็อยากให้เรื่องราวในอดีตมันหายไปแบบนั้นบ้าง
แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ พอได้อยู่กับตัวเองทีไรก็อดคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาไม่ได้เลยสักครั้ง
อารัญยังคงยืนรับลมเย็นอยู่บนระเบียงบ้าน สายตามองผ่านความมืดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีโทรศัพท์ในมือก็สั่น เขากดรับเพราะเห็นว่าปลายสายคืออลิดา
“ถึงบ้านแล้วใช่ไหม ทำไมไวจัง”
“ก็หนูใช้ทางลัดนี่ค่ะ”
“ทางลัดอีกแล้วพี่ว่าทางนั่นมันอันตรายนะ”
“ไม่อันตรายหรอกค่ะพี่ หนูใช้ประจำ ถ้าให้ไปทางหลักก็เสียเวลาค่ะ”
“พี่เหนื่อยที่จะพูดกับเด็กดื้อแล้ว รีบอาบน้ำเข้านอนเถอะ”
“เดี๋ยวหนูจะไปบอกพี่ชมพู่ให้ซื้อของให้ค่ะ”
“พรุ่งนี้มาเก็บเงินที่พี่ด้วยนะส้มโอ”
“หนูเป็นคนอยากินหนูก็ต้องจ่ายสิคะ แลกกับการขับรถเข้าเมืองให้หนูนะ”
“เอางั้นก็ได้” อารัญขี้เกียจพูดเพราะรู้ว่าอะไรที่อลิดาตัดสินใจแล้วก็จะเปลี่ยนใจได้ยาก
“หนูวางนะคะ บายค่ะ”
“ครับ”
วางสายจากอารัญแล้วหญิงสาวก็เดินยังบ้านพี่สาวที่ยังเปิดไฟสว่างอยู่
“พี่ชมพู่ นอนหรือยังคะ หนูเข้าไปได้ไหม”
“ยังไม่นอนเข้ามาได้เลย”
“พี่สาธิตล่ะคะ”
“อาบน้ำอยู่ ส้มโอมีอะไรหรือเปล่าแล้วทำไมยังใส่ชุดเดิม”
“หนูเพิ่งกลับจากบ้านพี่อารัญค่ะ แม่ให้เอากับข้าวไปส่งแล้วให้หนูกินข้าวเป็นเพื่อนพี่เขาค่ะ”
“ช่วงนี้ดูเหมือนส้มโอจะสนิทกับพี่เขามากขึ้นนะ”
“ค่ะ พ่อบอกว่าลุงอิทธิโทรมาบอกว่าให้ช่วยดูแลและก็กลัวพี่เขาจะเหงา”
“ไปชวนพี่เขาคุยให้หายเหงานะส้มโอไม่ใช่ไปทำให้พี่เขารำคาญ”
“พี่อารัญเขาไม่รำคาญหรอกค่ะ พรุ่งนี้เรายังนัดจะทำแกงเขียวหวานเนื้อกินตอนกลางวันเลยค่ะ”
“นี่หาเพื่อนกินเนื้อได้แล้วเหรอ” อลิษาหัวเราะเพราะที่บ้านมีใครชอบกินเนื้อเลยสักคน
“ค่ะ หนูฝากพี่ซื้อของได้ไหม”
“ได้สิเอาอะไรบ้าง”
“ก็เอาของสำหรับแกงเขียวหวานค่ะ เนื้อสักครึ่งโลแล้วก็ขอขนมจีนด้วยนะคะ”
“ทำอย่างเดียวเหรอ”
“หนูว่าจะกินกับไข่ต้มค่ะ ที่บ้านพี่เขามีไข่อยู่ในตู้เย็น”
“ได้สิ ค่าของหนูโอนให้นะ”
“ไม่เป็นไร พี่จ่ายให้ได้ พี่รู้นะว่าส้มโออยากกินเนื้อมานาน”
“พี่ชมพู่น่ารักและรู้ใจหนูมากที่สุดเลยค่ะ แต่หนูจ่ายเองดีกว่าค่ะ”
“ถ้าอยากจ่ายพรุ่งนี้ค่อยจ่ายนะ พี่ก็ไม่รู้ว่าของราคาเท่าไหร่”
“ได้ค่ะ หนูกลับล่ะ”
“รีบไปอาบน้ำนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานสายอีก”
“พี่ชมพู่อย่าบอกพี่อารัญนะคะว่าเมื่อเช้าหนูไปทำงานสาย” อลิดารีบห้ามเพราะกลัวตนเองจะถูกดุ
“พี่ไม่บอกหรอก แต่ถ้าเขาถามพี่ก็ต้องตอบไปตามความจริง” อลิษาหัวเราะเมื่อเห็นน้องสาวทำหน้างอนๆ
“หนูไปล่ะนะ”
อลิดาปิดประตูบ้านให้พี่สาวแล้วเดินกลับมาที่บ้านซึ่งตอนนี้ในห้องรับแขกเหลือแค่บิดาเพียงคนเดียว
“แม่ล่ะคะ เข้านอนแล้วเหรอ”
“เพิ่งเข้าไปตอนที่ได้ยินเสียงรถหนูกลับมา ว่าแต่หนูทำไมถึงเข้ามาสักทีล่ะ”
“หนูไปฝากพี่ชมพู่ซื้อของมาค่ะ ที่พ่อยังไม่เข้านอนเพราะรอหนูใช่ไหมคะ หนูขอโทษที่กลับดึกไปหน่อย พอกินข้าวเสร็จแล้วก็คุยกับพี่อารัญต่อเพลินเลยค่ะ”
“พ่อแค่อยากรอถามว่าพี่เขาดูเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ปกติดีนี่คะ”
“แบบนี้ค่อยโล่งใจ”
“ลุงเขาห่วงอะไรคะพ่อ พี่อารัญก็มาอยู่ที่ไร่เป็นเดือนแล้วนะคะหนูว่าเขาปรับตัวได้”
“ลุงเขาก็ห่วงตามประสาคนเป็นพ่อนั่นแหละ แต่จะโทรถามก็กลัวลูกจะอึดอัดเพราะไม่ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กเหมือนกับอลัน”
“หนูว่าไม่น่าห่วงหรอกค่ะ พี่เขาโตแล้วปรับตัวได้ดีค่ะ”
“อือ ดึกแล้วส้มโอไปอาบน้ำนอนเถอะ
“ค่ะพ่อ”
อลิดาอาบน้ำเตรียมเข้านอนเธอยิ้มเมื่อคิดไปถึงการทำแกงเขียวหวานเนื้อในวันพรุ่งนี้
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
