Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
13 ฝากให้ช่วยดูแล
อารัญขับรถออกจากบ้านหลังจากทานอาหารกลางวันกับบิดาแล้ว เรื่องที่เขาไปนอนกับอดีตคนรักของน้องชายยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด และเมื่อรถผ่านตัวเมืองสระบุรีชายหนุ่มก็แวะที่คลินิกแห่งหนึ่งเพื่อปรึกษาเรื่องการตรวจเลือด คุณหมอแนะนำว่าถ้าจะให้ผลการตรวจที่แน่นอนต้องรอเวลาให้ผ่านไปอย่างน้อยสองสัปดาห์และถ้าจะให้แม่นยำที่สุดก็ให้มาตรวจหลังจากครบเวลาหนึ่งเดือนแล้ว
ชายหนุ่มเดินออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังก่อนจะแวะที่ร้านของฝากซื้อกะหรี่ปั๊บไปฝากครอบครัวของลุงมงคล
เมื่อขับรถมาถึงออฟฟิศก็รีบเอาของฝากไปให้อลิดาที่นั่งทำงานอย่างตั้งใจ
“งานยุ่งไหมส้มโอ”
“พี่อารัญ กลับมาแล้วเหรอคะ ขับรถเหนื่อยไหม”
“ไม่เหนื่อยเลย พี่ซื้อขนมมาให้นะไม่รู้จะชอบหรือเปล่า” อารัญส่งถุงขนมให้กับหญิงสาวที่ยิ้มรับเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา
“หนูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่พ่อกับแม่ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ตอบว่าไม่ชอบไม่กลัวพี่เสียใจเหรอ”
“ไม่ค่ะก็หนูพูดความจริง พี่กินกาแฟมาหรือยังคะเอาไหมเดี๋ยวหนูสั่งให้”
“ยังไม่ได้กินเลยแต่ไม่เอากาแฟดีกว่ามีอย่างอื่นแนะนำไหม อยากได้อะไรที่มันสดชื่น”
“งั้นเข้าไปรอในห้องเลยค่ะเดี๋ยวหนูไปเอามาให้ เอาขนมด้วยไหมคะ”
“ไม่ล่ะ”
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทำงานเปิดคอมพิวเตอร์ยังไม่ทันได้จับเมาส์ประตูห้องทำงานก็เปิดออก
“เอาอะไรมาให้พี่เหรอ”
“อะโวคาโด้ปั่นน้ำผึ้งนมสดกับองุ่นสดๆ จากไร่ค่ะ พี่อารัญลองชิมสิว่าอร่อยไหม”
“องุ่นไร่เราก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว”
“หนูหมายถึงอะโวคาโด้ปั่นค่ะ พี่อารัญชิมดูสิว่ารสชาติโอเคไหม” อลิดาคะยั้นคะยอและรอลุ้นคำตอบ
อารัญส่ายหัวก่อนจะหยิบขึ้นมาดูดแล้วก็ยิ้มเพราะรสชาติของน้ำปั่นที่หอมหวานชื่นใจ
“อร่อยดีนะ ไม่หวานจนเกินไป แบบนี้พี่ชอบเลยล่ะ”
“หนูจะจดไว้นะคะว่าพี่อารัญชอบรสชาตินี้ สั่งครั้งหน้าน้องพนักงานจะได้ทำได้ถูก”
“ทำไมต้องจดด้วยล่ะหรือปกติเข้าไม่ได้ทำรสชาตินี้เหรอ”
“ไม่ค่ะ อันนี้หนูเป็นคนทำเอง”
“พอพี่บอกว่าอร่อยส้มโอเลยบอกว่าทำเอง ถ้าพี่บอกไม่อร่อยส้มโอก็คงบอกว่าเป็นพนักงานที่ร้านทำใช่ไหม”
“ใครจะทำแบบนั้นกันล่ะ หนูไม่คุยกับพี่แล้ว ไปทำงานดีกว่า” เธอสะบัดหน้าเชิดก่อนจะเดินออกจากห้องไป
อารัญหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาว เขานั่งทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงานพอออกมาจากห้องก็เห็นว่าอลิดายังนั่งทำงานทั้งที่เลยเวลาเลิกงานไปแล้ว
“ทำยังไม่กลับล่ะส้มโอ งานมีปัญหาหรือเปล่า”
“ไม่มีหรอกค่ะ แต่หนูรอพี่ชมพู่เคลียร์บัญชี พี่อารัญกลับเลยก็ได้ค่ะ มาเหนื่อยๆ จะได้ไปพัก”
“อือ พี่ไปนะ”
เมื่ออลิษาผู้เป็นพี่สาวทำงานเสร็จแล้วก็เดินมาตามน้องสาวที่ออฟฟิศ
“กลับกันได้แล้วส้มโอ”
“พี่ชมพู่ทำบัญชีเสร็จแล้วเหรอคะ”
“เสร็จเรียบร้อยแล้วไปกันเถอะ”
“อือ” หญิงสาวลุกขึ้นปิดไฟและเตรียมจะเดินออกจากออฟฟิศ
“ส้มโอนั่นถุงอะไร”
“เกือบลืมไปเลย พี่อรัญซื้อกะหรี่ปั๊บมาฝากค่ะ”
“พี่ได้ยินพ่อกับแม่บ่นว่าอยากจะกินอยู่พอดีเลยนะสงสัยได้กินสมใจอยาก พี่ซื้อที่ตลาดให้ก็ไม่กินบอกอยากจะกินเจ้าดังของสระบุรี”
....
เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านอลิษาก็เดินไปยังบ้านของตัวเองที่ติดกันส่วนอลิดาก็เดินเข้ามาด้านในบ้านที่ตอนนี้มารดากำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว
“กลิ่นหอมจังเลยค่ะแม่ทำอะไรคะ”
“แม่ทำต้มยำปลาช่อนจ้ะ พอดีไปตลาดเห็นชาวบ้านเขาเอาปลาช่อนมาขาย”
“น่ากินจังเลยค่ะ แม่คะพี่อารัญซื้อกะหรี่ปั๊บมาฝากด้วยค่ะ”
“แม่กับพ่อกำลังอยากกินอยู่พอดีเลย”
“อารัญกลับมาแล้วเหรอลูก” คุณมงคลเดินตามเข้าในครัว
“ค่ะพ่อ พี่อารัญมาถึงตอนบ่ายๆ”
“พ่อว่าเย็นนี้เราตักกับข้าวไปให้พี่เขาดีไหม เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพคงเหนื่อยจนไม่มีเวลาทำและถ้าชวนมาก็คงบอกอีกว่าเกรงใจ”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันทำไว้เยอะเลย”
“แม่ตักใส่ปิ่นโตรอเลยก็แล้วกันนะคะหนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
มารดาของหญิงสาวตักต้มยำปลาช่อนกับผัดผักรวมมิตรและข้าวสวยร้อนๆ ใส่ปิ่นโตรอให้อลิดาเอาไปให้ชายหนุ่มที่บ้าน
“ทำไมมันเยอะจังคะ พี่เขากินคนเดียวไม่หมดหรอก”
“ก็ให้หนูกินเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยนะ” มงคลตอบลูกสาวเพราะเขาเป็นคนบอกให้ภรรยาตักกับข้าวใส่ให้พอสำหรับทานสองคน
“ทำให้หนูต้องกินเป็นเพื่อนพี่เขาด้วยนะคะพ่อ พี่อารัญเขาโตแล้วกินข้าวคนเดียวก็ได้ค่ะ”
“ลุงอิทธิโทรมาบอกนะว่าฝากให้เราช่วยดูแลพี่เขาหน่อย พี่เขาผ่านอะไรมาเยอะลุงไม่อยากให้เขาต้องเหงาอยู่ที่บ้านคนเดียว หนูไปกินข้าวกับพี่เขา ชวนเขาคุยหน่อยนะ”
“อ๋อ....หนูเข้าใจแล้วค่ะ งั้นขอไข่เจียวอีกอย่างได้ไหมกับข้าวแค่นั้นหนูกลัวกินไม่อิ่ม”
“หนูเจียวเองไหมล่ะ แม่เจียวหนูก็บ่นไม่ถูกใจ”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวรีบล้างมือเดินเข้าครัวจัดการเจียวไข่จากนั้นใส่ปิ่นโตอย่างคล่องแคล่ว
“ขี่รถดีๆ นะส้มโอ”
“ค่ะแม่”
หญิงสาวขี่รถจักรยานยนต์ลัดเลาะมาตามทางเล็กๆ ที่เธอมักใช้ประจำเวลาจะมาที่ไร่แห่งนี้
“พี่อารัญ พี่อารัญ พี่อยู่ไหมคะ” อลิดาตะโกนเรียกขณะกำลังจอดจักรยานยนต์คันเก่ง
“พี่อยู่ข้างในมีอะไรหรือเปล่าส้มโอ” เขาตะโกนกลับ
“แม่ให้เอากับข้าวมาให้ค่ะ” หญิงสาวเดินเข้ามาในตัวบ้านแล้วตรงเข้าไปในห้องครัวจัดเตรียมอาหารใส่จานอย่างคุ้นเคย
“วันนี้คุณป้าทำอะไรมาให้เหรอ”
“ต้มยำปลาช่อน ผัดผักแล้วก็ไข่เจียวค่ะ”
“น่ากินจังเลย”
“กินกันเลยไหมคะหนูหิวแล้ว”
“เอากับข้าวมาให้พี่แล้วทำไมถึงบอกว่าตัวเองหิวล่ะ”
“ก็พ่อให้หนูมากินเป็นเพื่อนพี่อารัญนี่ค่ะ” หญิงสาวพูดแล้วตักข้าวใส่จานและนั่งลงก่อนเจ้าของบ้าน
“อร่อยไหมคะ” เธอถามเมื่อทานไปได้สักพัก
“อร่อยทุกอย่างเลย ตั้งแต่พี่มาอยู่ที่นี่พี่รู้สึกว่าน้ำหนักเยอะเลย นี่ถ้าไม่วิ่งทุกเช้ามีหวังได้ลงพุงแน่ๆ”
“ไข่เจียวล่ะอร่อยไหม”
“ถ้าให้พี่เดานะไข่เจียวนี่ส้มโอทำเองใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“ไหนบอกว่าทำกับข้าวไม่เป็น พี่ว่าไข่เจียวก็อร่อยนะไม่อมน้ำมันเลย”
“หนูทำเป็นแค่ไม่กี่อย่างค่ะ ที่ทำอร่อยก็มีไข่เจียวกะเพราเนื้อเพราะหนูชอบกินค่ะ”
“เลือกทำที่ตัวเองชอบใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ที่บ้านไม่มีใครกินเนื้อ หนูเลยต้องทำเอง พี่อารัญกินเนื้อไหม”
“กินครับ เมนูโปรดพี่ก็แกงเขียวหวานเนื้อยิ่งได้กินกับขนมจีนยิ่งอร่อย”
“แล้วพี่ทำเป็นไหมคะ”
“พอทำได้นะ แต่ก็เปิดกูเกิ้ลดูทุกครั้ง”
“พรุ่งนี้กลางวันเราทำเมนูนี้กินไหม หนูจะฝากพี่ชมพู่ซื้อของให้”
“อยากกินเหรอ”
“ค่ะอยากกิน พี่ไม่ว่าใช่ไหมถ้าเราจะทำที่บ้านพี่ตอนกลางวัน ถ้าเตรียมของครบก็ไม่น่าจะเสียเวลามาก”
“อือ แต่ต้องช่วยกันทำนะพี่กลัวทำออกมาไม่อร่อยแล้วส้มโอจะโทษว่าเป็นความผิดของพี่”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องของสดเองค่ะ”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
