12 สุขกายแต่ทุกข์ใจ

อารัญไม่ได้พูดอะไรเพราะเขานึกออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คืออดีตคนรักของอลันที่พี่สาวของเขาเคยเอารูปให้ดู และรู้มาด้วยว่าอลันเลิกกับเธอไปแล้วด้วยเหตุผลบางอย่าง

“คุณสบายดีมั้ยคะ ไม่ได้เจอนานแต่คุณยังหล่อเหมือนเดิมเลย”

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ และรับบทเป็นน้องชายฝาแฝดเพราะถ้าบอกความจริงออกไปก็คงต้องอธิบายกันยาวว่าทำไมจู่ๆ อลันถึงมีฝาแฝดโผล่มา เพราะเรื่องนี้ควรเป็นเรื่องภายในครอบครัว

“ดื่มเป็นเพื่อนโชหน่อยนะคะ โชเพิ่งกลับมายังไม่ได้ติดต่อเพื่อนคนไหนเลย”

อารัญพยักหน้าเพราะการนั่งดื่มกับเธอก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรเขาสั่งเครื่องดื่มมาอีกแก้วขณะที่หญิงสาวดื่มไปหลายแก้วติดจนตอนนี้หน้าเธอแดงก่ำ

“ผมว่าคุณควรกลับได้แล้วนะ ผมเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”

“โชมึนไปหมดแล้วค่ะ เดินแทบจะไม่ไหวแล้ว อลันไปส่งโชหน่อยได้ไหมคะ”

“ผมว่าคงไม่เหมาะหรอกคุณเรียกรถกลับก็ได้เดี๋ยวผมออกไปเรียกให้”

“อลันคะคุณจะใจดำกับโชเกินไปแล้วนะคะ โชเปิดห้องไว้ข้างบนค่ะ คืนนี้กว่าจะเมาแล้วจะได้กลับขึ้นไปนอนยังไงคุณช่วยเดินไปส่งโชข้างบนได้ไหม”

อารัญเห็นว่าการเดินไปส่งหญิงสาวแค่ห้องพักก็คงไม่ได้เสียหายอะไร เขาประคองเธอออกมาจากร้านเพราะทิ้งไว้ก็กลัวเธอจะเป็นอันตราย

“คุณพักชั้นไหนล่ะ ชั้น 12 ค่ะ”

เธอหยิบคีย์การ์ดที่อยู่ในกระเป๋าสะพายส่งให้ เขาก็พาเธอเข้าลิฟต์และเดินไปตามหมายเลขห้องที่อยู่ในคีย์การ์ดเมื่อไปถึงก็เปิดประตูแล้วประคองเธอเข้าไปข้างใน เขาวางเธอลงบนเตียงแต่ยังไม่ทันจะเดินออก หญิงสาวก็ลุกขึ้นมากอดเขาไว้แน่น

“เราเลิกกันแล้วไม่ควรทำแบบนี้นะ”

“เราเลิกกันแล้วแต่ก็กลับมาคบกันใหม่ได้ไหมคะ โชคิดถึงคุณมากๆ เลยโชขอโทษที่ไปมีคนอื่น แต่โชสัญญาจากนี้จะมีแค่คุณคนเดียวนะคะอลัน”

หญิงสาวยืดตัวขึ้นมาจูบอย่างเร่าร้อนแล้วคนที่ไม่ได้นอนกับผู้หญิงมานานอย่างเขามีหรือที่ยอมอยู่เฉยๆ อารัญจูบกลับอย่างเร่าร้อนไม่ต่างกัน ร่างกายของเขามันไม่ได้ปลดปล่อยมานานเมื่อเจอผู้หญิงแบบนี้มันก็ยากที่จะหักห้ามใจ แต่เพราะรู้ว่าปัญหาจะตกไปที่อลันก็รีบผละออก

“ผมคงต้องกลับก่อนนะ”

“คุณจะปล่อยให้โชนอนเหงาอยู่คนเดียวเหรอเรามาหาความสุขกันนะโชคิดถึงคุณ คิดถึงเซ็กซ์ของคุณ”

ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธเพราะเขาไม่ใช่อลันตามที่หญิงสาวพูดเขาคืออารัญพี่ชายฝาแฝดและคงไม่ดีเท่าไหร่ถ้าหากจะมานอนกับอดีตคนรักของน้องชาย

“ผมก็อยากนอนกับคุณนะโช แต่ผมมีแฟนแล้ว ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ”

“จะคิดอะไรมากค่ะ เราก็แค่หาความสุขกัน คุณไม่พูด โชไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ คิดว่านี่เป็นแมตช์กระชับมิตรก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวอ้อนเสียงหวาน มือพยายามแกะกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ด สายตายั่วยวนจนเขาเริ่มจะทนต่อไปไม่ไหว สมองเริ่มสับสนเพราะเรือนร่างหน้าตาของเธอมันก็สวยจนไม่อาจมองข้ามไปได้

“ผมไม่ได้เตรียมถุงยางมา เอาไว้โอกาสหน้านะ” เขาปฏิเสธอีกครั้ง

“อลันคะ ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลยโชไม่เอาเชื้อโรคมาติดคุณหรอกค่ะ เรื่องท้องก็ไม่ต้องห่วงโชกินยาคุมอยู่ค่ะ” โชติชญาพยายามหว่านล้อมเพราะการกลับมาครั้งนี้เธอก็อยากจะกลับง้อและขอคืนดีกับเขา แต่ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอเขาเร็วแบบนี้

เมื่อโอกาสมาถึงเธอไม่มีทางจะปล่อยให้เขากลับไปโดยไม่ได้สานสัมพันธ์กับเธออย่างเด็ดขาด หญิงสาวรู้ดีว่าทำแบบไหนเขาจะมีความสุข เธอจะทำให้อลันคิดถึงอดีตและกลับมาหาเธออีกครั้ง

ส่วนเรื่องที่เขามีแฟนแล้วนั้นเธอก็รู้มาว่า เขาก็เพิ่งคบกับผู้หญิงคนนั้นได้ไม่นานมันง่ายมากที่เธอจะทำให้เขาทิ้งเธอแล้วกลับมาคบกับตัวเอง

“อลันขา....โชต้องการคุณนะ” หญิงสาวโน้มลำคอชายหนุ่มลงมาประกบจูบอีกครั้ง ลิ้นเล็กหยอกล้อยั่วยวน จนอารัญต้องพ่ายแพ้กับความต้องการ

อารัญดันเธอนอนลงบนเตียงช้าๆ เขาไม่ได้เมาจนขาดสติหากแต่ด้วยอารมณ์ร้อนรุ่มที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยมานานชายหนุ่มจึงไม่ปฏิเสธที่เธอจะเป็นคนปลดปล่อยพลังทางเพศที่อัดอั้นจนแทบจะระเบิด

.....

หลังจากกิจกรรมอันเร่าร้อนผ่านไปแล้วอารัญเดินเข้าไปอาบน้ำและนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวออกมา เขาแปลกใจที่ไฟในห้องสว่างขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่นอนอยู่นั้นไม่ได้หลับอย่างที่คิด เธออัดวิดีโอตั้งแต่เขาเดินออกมาจนกระทั่งเริ่มแต่งตัว

“จะไม่ค้างกับโชเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงหวาน

“ไม่ดีกว่าครับ”

“เราจะเจอกันอีกไหม”

“ผมว่าไม่เจอกันน่าจะดีกว่านะ”

“แต่โชอยากเจอคุณ”

“ผมบอกไปแล้วว่าผมมีแฟนและครั้งนี้มันก็แค่ความสุขชั่วคราว ผมไม่อยากทำผิดกับเธอ”

“ก็ตามใจค่ะ แต่อย่าลืมนะคะว่าโชยังรอคุณอยู่นะคะ”

อารัญขับรถออกจากโรงแรมด้วยความรู้สึกผิดกับน้องชายมากที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและความถูกต้องที่ไปนอนกับคนรักเก่าของน้องชายและกลัวเหลือเกินว่าเรื่องนี้จะสร้างปัญหาให้กับอลัน

ตลอดทั้งคืนเขาได้แต่นอนพลิกตัวไปมากว่าจะกลับได้ก็เกือบจะเช้า

ชายหนุ่มรีบลงมายังห้องอาหารที่ตอนนี้บิดานั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้ว

“ขอโทษทีครับพ่อ ผมตื่นสายไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอกอารัญพ่อไม่ได้ซีเรียสเรื่องเวลา”

“ครับ เราทานเลยไหมครับ”

“จะรีบกลับไร่เหรอ น่าจะอยู่ที่นี่อีกสักคืน”

“ผมห่วงงานครับพ่อ ช่วงนี้คนงานกำลังตัดองุ่นทำไวน์แล้วก็ยังมีบางส่วนที่ตัดขายสด ผมอยากเห็นทุกขั้นตอนครับพ่อ”

“แล้วเหนื่อยไหมลูก ไหวหรือเปล่า ถ้าอยากได้คนช่วยก็บอกมงคลนะให้เขาหาคนมาช่วยงาน”

“ผมพอไหวอยู่ครับ”

“แล้วหนูส้มโอล่ะลูก เธอช่วยงานได้ดีหรือเปล่า”

“ก็ดีครับ เธอทำงานคล่องแล้วก็รู้จักคนเยอะไหมหมด”

“สนิทกันดีไหม”

“ก็สนิทที่สุดครับ ผมไม่มีเพื่อนที่ไหน”

“สนิทกันไว้ก็ดีแล้ว ครอบครัวของมงคลกับบ้านเรารู้จักกันมานาน อย่างส้มโอพ่อก็เห็นมาตั้งแต่เด็ก แม่ของลูกรักเธอเหมือนลูกสาวเลยล่ะ เธอเป็นเด็กช่างพูดและช่างอ้อน”

“ครับพ่อเธอคุยเก่งและบางครั้งก็ดื้อเอาเรื่อง” เมื่อนึกไปถึงหญิงสาวที่สดใสกับรอยยิ้มจนตาหยีของอลิดาแล้วอารัญก็อดยิ้มไม่ได้

ท่าทางของเขาทำให้ผู้เป็นบิดาพอจะมองออกว่าลูกชายคงจะโดนความน่ารักช่างพูดของอลิดาทำลายกำแพงความเย็นชาลงแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากเป็นสิ่งที่แสดงได้อย่างชัดเจนเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็แทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มของอารัญเลย

“น้องยังเด็กอารัญใจเย็นกับเธอหน่อยก็แล้วกันนะ”

“ครับพ่อ”

“มาครั้งหน้าพาหนูส้มโอนั่งรถมาด้วยนะ อารัญจะได้ไม่เหงา”

“แล้วพ่อจะไม่ไปเที่ยวที่ไร่เหรอครับ ทุกคนที่นั่นบ่นคิดถึงพ่อ”

“พ่อต้องไปอยู่แล้วล่ะ แต่พ่อว่าจะรอจัดการเรื่องหมั้นของอลันให้เรียบร้อยก่อน”

“นี่อลันจะหมั้นแล้วเหรอครับ”

“เขามาปรึกษาพ่อว่าอยากทำให้ถูกต้องน่ะ”

“เท่านี่รู้อลันเพิ่งจะคบกับน้องมุกได้ไม่นานเลยนะครับแล้วอายุก็ต่างกันครับพ่อ”

“ก็น้องเขามั่นใจว่าคนนี้ใช่ พ่อก็ไม่ห้ามหรอกนะ เท่าที่ดูหนูมุกเธอก็น่ารักดีแล้วเรื่องเวลามันไม่สำคัญเท่าความรู้สึกหรอกนะ ส่วนเรื่องอายุก็มันก็แค่ตัวเลขแล้วอารัญล่ะ”

“ผม.....ทำไมครับพ่อ”

“พ่ออยากรู้ว่าลูกมีใครในใจบ้างไหม ถ้าอยากให้พ่อไปคุยกับครอบครัวผู้หญิงคนไหนหรืออยากให้พ่อช่วยเรื่องอะไรอารัญบอกพ่อได้เลยนะลูกไม่ต้องเกรงใจ”

“พ่อครับ ผมยังไม่อยากคิดเรื่องนี้เลยครับ ผมเพิ่งเข้าไปทำงานที่ไร่เลยอยากทำให้เต็มที่ก่อน”

“เรื่องนี้พ่อก็เข้าใจ แต่การแฟนบางครั้งก็ทำให้เรามีกำลังใจนะ อารัญอย่าปิดกั้นตัวเอง ทำงานไปด้วยหาความสุขให้ตัวเองไปด้วยนะลูก ชีวิตมันไม่มีอะไรแน่นอนพ่ออยากให้ลูกมีความสุข”