#####บทที่ 4

พ่อ

(สวัสดีครับพ่อ) ทันใดที่คุณกรรชัยรับโทรศัพท์ ชายหนุ่มก็เอ่ยทักทาย

(ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ หรือเห็นว่าฉันปล่อยแก แล้วแกจะทำอะไรก็ได้!) คุณกรรชัยตะคอกเสียงด้วยความหงุดหงิด เขาทำราวกับว่าชายหนุ่มเป็นเด็กๆ ที่จะต้องกำหนดเวลากลับบ้าน ทั้งๆที่เขาอายุ 28 ปีแล้ว

(ช่วงนี้เคสผ่าตัดเข้ามาเยอะแยะ ผมก็เลยต้องนอนค้างที่คอนโด) ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะบอกความจริงกับคุณกรรชัย เพราะถ้าเขารู้ เขาจะต้องไม่ยอมเป็นอย่างแน่

        (อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกเหลวไหล อ้อ! พรุ่งนี้ตอนเที่ยงไปรับหนูออมสินทานข้าวด้วย คุณอรรถพลฝากลูกสาวกับพ่อไว้) คุณกรรชัยออกคำสั่งกับผู้เป็นลูกชาย

(ครับพ่อ) ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้เต็มใจ แต่เขาก็จำยอมที่จะต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ ซึ่งไม่สามารถคัดค้านได้แต่อย่างใด

(แค่นี้แหละ)

ตู้ดๆๆ! วางสายแล้ว

"เห้อ! เมื่อไหร่ฉันจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองสักที" ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน พร้อมกับล้มตัวลงบนเตียงข้างๆหญิงสาวโดยใช้หมอนข้างกั้นเขตแดนไว้

รุ่งเช้าวันต่อมา

"อื้อ!!" ชายหนุ่มบิดตัวไปมาด้วยความเกียจคร้าน สองสายตาจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหลับใหลอยู่ จนเธอค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ

"คุณ!" นุ่มนิ่มเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เธอรีบลุกขึ้นนั่ง แล้วถอยห่างหนีทันที นี่เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กนอนร่วมเตียงกับชายแปลกหน้า

"มองอะไร?" ชายหนุ่มราบนิ่ง พร้อมกับจ้องมองคนตัวเล็กด้วยสายตาคมกริบ ทำให้เธอหวาดกลัวไม่น้อย หญิงสาวรีบเบี่ยงสายตาหลบหนีอย่างทันควัน

"ปะ..ปล่าวค่ะ" หญิงสาวตอบกลับมาด้วยความประมาท เธอทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าของเขา

"ไปอาบน้ำได้แล้ว ตัวเธอเหม็นแล้วนะ" ชายหนุ่มทำจมูกย่น ทำให้คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว

"หัวเราะอะไร!!" คีย์ตะคอกถามเสียงดัง ทำให้เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ร่างกายก็สั่นหงึกๆ แลไม่กล้าสบตากับเขา

"มะ..ไม่ค่ะ" หญิงสาวรีบหลบหน้าของชายหนุ่ม แล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที ก็พบว่าเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายต่างๆสำหรับเธอ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนอ่างล้างหน้า 

"หนีเสือปะจระเข้หรือเปล่าเนี่ย" นุ่มนิ่มบ่นพึมพำอยู่เพียงคนเดียว  สายตาของเธอสาดมองอุปกรณ์ต่างๆที่อยู่ภายในห้องน้ำ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นแลไม่เคยสัมผัสหยิบใช้มาก่อน  มันจึงค่อนข้างจะแปลกใหม่สำหรับหญิงสาวเอามากๆเลยทีเดียว

"ไม่มีขัน ไม่มีโอ่ง แล้วจะอาบน้ำได้อย่างไรกัน" หญิงสาวขมวดคิ้วหนาเข้าหากันด้วยความสงสัย  เธอเห็นเพียงก๊อกน้ำที่จะสามารถนำน้ำออกมาชำระร่างกายของตัวเองได้ 

"ทำไมคนรวยเขาใช้ชีวิตยุ่งยากขนาดนี้นะ  แม้กระทั่งสิ่งของที่ใช้อาบน้ำ  ก็ไม่เห็นว่าจะสามารถหยิบอะไรมาใช้แทนขัน กับโอ่งได้" หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกไปพูดคุยเพื่อเจรจากับชายหนุ่มเรื่องการอาบน้ำ ที่เธอไม่รู้ว่าคนรวยเขาจักต้องใช้สิ่งไหนแทนสิ่งที่เธอรู้จักมักจี่เป็นอย่างดี 

"คุณคีย์คะ.." นุ่มนิ่มพูดโดยก้มหน้ามองพื้นกระเบื้องราคาแพง  แต่มิกล้าสบหน้ากับเจ้าของชื่อที่ตัวเองเอ่ยเรียกไปเมื่อครู่ 

"มีอะไร" ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยประโยคห้วนๆ ทำให้คนตรงหน้าของเขาขนลุกซู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวโครมคราม เพราะยำเกรงแลหวาดกลัวในน้ำเสียงของคีย์ 

"คือหนูไม่ทราบว่า เราจะใช้อะไรอาบน้ำกันหรือคะ ขันก็ไม่มี  โอ่ง ตุ่มก็ไม่เห็นจะมี" หญิงสาวรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่ตนมีเอ่ยถามออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว  แต่กลับทำให้คนตรงหน้าของหล่อนเผลอหัวเราะออกมาด้วยความลืมตัว  

"หัวเราะอะไรหรือคะ หนูไม่เห็นว่าเราจะสามารถใช้สิ่งของในห้องน้ำ อาบน้ำได้จริงๆนี่"  หญิงสาวยื่นหน้าเชิดอกถามกลับไปด้วยแววตาใสซื่อ ราวกับว่าหล่อนเป็นเจ้าของความบริสุทธิ์เสียอย่างนั้น 

"นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่เนี่ย" ชายหนุ่มสะบัดหัวเบาเบา ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ร่างบางมากขึ้น พร้อมกับย่อความสูงของตัวเองลงให้เทียบเสมอกับใบหน้าอันงดงามของหญิงสาว  

"กะ..ก็ไม่รู้จริงๆ" นุ่มนิ่มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หัวใจดวงน้อยของหล่อนกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียวเมื่อถูกจู่โจมด้วยการประชิดหน้าของชายหนุ่ม 

"งั้นก็เดินตามฉันมา" ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนที่จะเดินนำหน้าเข้าไปยังห้องน้ำ แล้วเอ่ยแนะนำอุปกรณ์ต่างๆ ให้หญิงสาวได้ทำความรู้จัก  

"นี่เค้าเรียกว่า ฝักบัว ใช้สำหรับอาบน้ำ" ชายหนุ่มเดินเข้าไปด้านข้างของฝักบัว พร้อมกับเปิดปล่อยผ่านให้น้ำไหลออกมา หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามเผลอร้องอุทานพร้อมกับเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ เพราะตั้งแต่ที่เธอจำความได้ก็มิเคยมหัศจรรย์และทันสมัยเช่นนี้มาก่อน  

"อู้ว!" 

"และก็นี่คือเครื่องทำน้ำอุ่น เธออยากได้น้ำที่มีอุณหภูมิขนาดไหนก็สามารถตั้งค่าได้เลย  ลองเอามือยื่นมาดูสิ" ชายหนุ่มเอ่ยชักชวนแก่หญิงสาว ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ จึงรีบยื่นมือเข้ามาใต้น้ำให้ไหลผ่าน 

"น้ำเย็นเฉียบเลยค่ะ" ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มหันหน้ากลับเข้าไปปรับอุณหภูมิของน้ำให้มีความอุ่น แล้วสองมือเล็กของเธอก็ยื่นมือเข้าไปอีกรอบ 

"คราวนี้น้ำอุ่นแล้วใช่มั้ย" ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังยืนตะลึงอยู่กับความล้ำหน้าของเทคโนโลยี 

"หนูไม่ยักจะรู้เลยนะคะว่ามันสามารถทำแบบนี้ได้ด้วย  ที่บ้านของหนูถ้าอยากได้น้ำอุ่นๆ ก็คงจะต้องต้มเอา" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม แลเขาก็ยิ้มตอบกลับเธอไปอย่างลืมตัว  เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบตีหน้าขรึม วางมาดเข้มทันที  

"รีบอาบน้ำ  เสื้อผ้าต้องอยู่ตรงนู้นแล้ว เธอคงจะไม่ได้ตาบอด หากว่ามองไม่เห็นเสื้อผ้าที่ตั้งอยู่" หญิงสาวพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ ว่าเธอเห็นแล้ว  ก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เพื่อปล่อยให้หญิงสาวได้ชำระร่างกายของเธอตามลำพัง 

30 นาทีผ่านไป 

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ และกางเกงบ๊อกเซอร์ขาสั้นของชายหนุ่ม ทำให้ร่างกายของเธอที่บาง , เล็ก ยิ่งดูน่าทะนุถนอมกว่าเดิม 

"ขอบคุณมากเลยนะคะที่เมื่อคืนพาหนูมาค้างที่นี่" หญิงสาวหยิบยกมือทั้งมาประกบเข้าหากัน พร้อมกับก้มหัวไหว้ชายหนุ่มอย่างนอบน้อม เขานับว่าเป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่งของเธอ ที่อุตส่าห์ให้ที่พักอาศัยแม้สัก 1 คืนก็ยังดี 

"ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่เธอคิดยังว่าจะเอายังไงต่อ? กลับบ้านก็ไม่ได้ดิ" ชายหนุ่มนั่งไขว้ขา ก่อนที่จะหยิบยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบดื่มน้ำสีดำน้ำตาลที่อยู่ภายในแก้วใบนั้น 

"หนูก็คงจะต้องหาห้องพักเช่าค่ะ พอจะมีเงินเก็บอยู่ในสมุดบัญชีธนาคารคงจะประทังชีวิตได้อย่างมากก็เดือนกว่า" หญิงสาวตอบกลับไปด้วยความสัตย์จริง เพราะเธอได้เก็บหอมรอมริบฝากเงินไว้ในบัญชีธนาคารอยู่พอสมควรควร 

"แย่แล้ว เมื่อคืนหนูหนีออกจากบ้านมา โดยที่ไม่ได้หยิบอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง" หญิงสาวทำหน้าสลดไว้อาลัยให้กับชีวิตของตัวเองที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ 

"งั้นเธอก็อยู่คอนโดชั้นก่อนก็ได้ ถ้าหาเงินเช่าบ้านได้เพียงพอแล้วก็ค่อยย้ายออกไป" ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะกระจกสีดำ ก่อนที่จะแหงนหน้าขึ้นมามองร่างบางด้วยความรู้สึกหลายอย่างซึ่งกำลังตีกันมั่วไปหมด

"แบบนี้แฟนของคุณจะไม่เข้าใจผิดเอาหรือคะ ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุหรือถูกตีน่าว่าเป็นมือที่สามในชีวิตคู่ของใคร" หญิงสาวพูดออกมาตามที่ใจตนคิด ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างเขาคงจะไม่เหลือเล็ดลอดอยู่ให้เหล่าภมรได้เชยชมแน่นอน  

"หน้าตาฉันดูแก่ขนาดนั้นเชียวหรอ?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้มถามหญิงสาวออกไป 

"ปะ..ปล่าวนะคะ" เธอรีบตอบปฏิเสธอย่างทันควัน เพราะมิเช่นนั้นอาจจะกลายเป็นเป้านิ่งให้เขาก็เป็นได้ 

"ฉันยังไม่มีแฟน เดี๋ยวฉันจะต้องไปทำงาน ส่วนเธอก็เป็นหมาเฝ้าบ้านไปก็แล้วกัน" ชายหนุ่มลุกขึ้นพร้อมกับจัดแจงเข้าของสัมภาระตนเองให้เรียบร้อย  

"แล้วมีอะไรให้หนูกินบ้างล่ะ  ถึงจะเป็นหมาเฝ้าบ้านก็ต้องมีของประทังชีวิต ตกลงไปถึงท้องบ้างนะ" เธอรีบพูดค้าน ทันทีที่ชายหนุ่มกำลังจะก้าวขาออกไปจากห้องหรู

"ฉันไม่ให้เธออดตายในคอนโดฉันหรอกนะ  อุตส่าห์ซื้อมาตั้งแพง" ชายหนุ่มใช้หางตามองร่างบางเล็กน้อย แล้วเดินออกไปจากห้องทันที 

"ชิส์! วางมาดเท่จังเลยค่ะพ่อคุณ" หญิงสาวทำปากล้อเลียนชายหนุ่มเมื่อครู่  ก่อนที่จะสาวเท้าของตนเอง ไปหาของรับประทานอาหารยามเช้าในห้องครัว 

"ทำไมเขาถึงยอมให้ฉันเข้ามาอยู่คอนโดได้ง่ายง่ายนะ ไม่กลัวว่าฉันเป็นพวก 18 มงกุฎหรือไง" หญิงสาวได้แต่เฝ้าถามตัวเองด้วยความสงสัย 

"คนรวยเขาคงไม่ซีเรียสอะไรมากมั้ง" เธอเดินดุ่มดุ่มๆออกไปด้านนอกห้องครัว แต่ทว่ากลับชนกับแผ่นอกแกร่งของใครอีกคนที่ยืนขวางทางอยู่ 

"เดินซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นไปมองตามเสียงที่เปล่งดังออกมา  โดยที่ใครอีกคนนั้นก็แหงนหน้าลงมามองเธอเช่นเดียวกัน  

"ไหนตาม้า ไหนตาเรือหรือคะ"