EP.10

"แล้วบอสละครับ...สนใจเป็นคู่ขากับผมไหมครับ" พูดอะไรออกไปเนี้ย  ถึงในใจตีกันยุ่งเยิงให้คนตรงหน้ารู้ไม่ได้ยิ้มสู้เท่านั้น เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ยิ้มให้อย่างกรุ่มกริ่ม ผมเดาเอาว่าบอสคงแข็งค้างไปเหมือนครั้งที่แล้วเลยจะเดินออกไป แต่กลับมีมือหนาของคนข้างหลังดึงเอาไว้เสียก่อน

"ถ้าพี่สนใจ  เย็นนี้ไปทานข้าวกันไหมละ" น้ำเสียงทุ่มดังขึ้นข้างหู ทำเอารู้สึกวาบหวิวจนขนลุกขึ้นมาทันที ก่อนที่คนตรงหน้าจะยกมือขึ้นมาลูบผมและเอ่ยถาม ผมนิ่งสักพักก่อนจะขยับตัวออกห่าง 

"ครับ...แต่วันนี้ผมไม่ว่างจริงๆขอตัวก่อนนะ"ผมขยับเน็คไทของคนตรงหน้าให้ตรงก่อนจะเดินออกไป ไม่รู้หรอกว่าอีกคนทำสีหน้าอย่างไร แต่ตอนนี้ผมเขินเกินกว่าที่จะยืนอยู่ตรงนี้แล้วชิงหนีออกมาก่อนดีกว่า พอพ้นจากตรงนั้นมาได้ผมก็เข้ามาล้างหน้าล้างตาให้มันสดชื่น แต่หูก็ยังคงแดงอยู่นิดหน่อย นึกถึงลมหายใจอุ่นตอนที่กระซิบข้างหูแล้วมันมวนท้องจริงๆ

ตู๊ด...ตู๊ด.....

"ฮัลโหลครับแม่"

(ไลฟ์เย็นนี้จะมาใช่ไหมลูก?) ปลายสายเอ่ยถาม วันนี้อันที่จริงก็ว่างอยู่หรอกแต่ก่อนหน้าที่จะเคลียร์งานส่งให้พี่สายชลแม่โทรมาหาให้กลับไปที่บ้าน ผมขอดูก่อนถ้าเคลียร์งานเสร็จแล้วจะให้คำตอบอีกที

"ครับแม่ ทำของโปรดให้ไลฟ์เยอะๆนะ"ผมพูดอ้อนๆ 

"รู้แล้วๆ ก็หัดกลับบ้านกลับช่องมั่งไม่ใช่คลุกตัวอยู่แต่คอนโด ลืมพ่อลืมแม่แบบนี้" เสียงบ่นเจื่อแจ๋วของคนเป็นแม่บ่นออกมาจนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เจอกันล่าสุดคงเมื่อสามสี่เดือนที่แล้ว โทรหาก็แทบไม่มีเวลา 

"แค่นี่ก่อนนะครับ ไลฟ์ทำงานก่อนแล้วตอนเย็นเจอกัน"

"แต่งตัวหล่อๆละ"

"ทำไมต้องหล่อด้วยมีอะไรหรือเปล่าเนี้ย"ชักแปลกๆแล้วเนี้ย 

"เถอะน่าอย่าถามมาก รีบมานะอย่าให้ผู้ใหญ่รอ"

"ครับแม่"

ตอนเย็นหลังเลิกงานกลับคอนโดไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่จะขับรถกลับมาที่บ้านอันที่จริงก็ไม่ได้ใกล้กันมาใช้เวลาสักชั่วโมงก็ถึงแล้ว เพราะอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพนัก ที่บ้านทำธุรกิจส่วนตัวมีโรงงานขนาดกลางเป็นของตัวเองแต่ที่ไม่กลับมาทำงานกับที่บ้านเพราะมีพี่ชายอย่างพี่ลพ คอยดูแลอยู่แล้ว เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาภายในตัวบ้านก็เห็นมีรถของพี่ชายจอดอยู่ผมเลยเข้าไปจอดข้างๆ 

"คุณหนูของป้า ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ" ป้าอรแม่บ้านคนเก่าคนแก่เอ่ยขึ้นทั้งเข้ามากอดผม 

"คิดถึงป้าอรเหมือนกันครับ พี่ลพมาเหรอครับ"

"ใช่คะคุณลพมาด้วยคุณแม่เธอโทรตามมาคะ เห็นว่าจะจับคู่ดูตัวให้คุณลพกับลูกสาวเพื่อนสนิทคะ" ป้าอรบอก 

"พูดเยอะนะป้าอร" เสียงจากคนเป็นแม่ดังขึ้นป้าอรก็ยิ้มให้ 

"แม่ครับ...ฟอดคิดถึงจังเลย" ผมเข้าไปกอดหอมและซบอกคนเป็นแม่เมื่อเห็นพี่ชายตัวดีกำลังเดินเข้ามา 

"ไง รู้จักทางกลับบ้านด้วยเหรอ"

"พูดมากพี่ลพ ตัวเองเหอะกลับมั่งหรือเปล่า" 

"สองคนนี้นิ พอเลยๆ เดี๋ยวป้าปานวาดจะมาทานข้าวที่บ้านเรา ทางนั้นเห็นว่าพาลูกชายกับลูกสาวมาด้วย ตาลพน่าจะจำได้ใช่ไหม" 

"ครับตอนนั้น6-7ขวบพอจำได้อยู่"

"ไลฟ์คงจำไม่ได้ตอนนั้นพึ่งจะไม่กี่ขวบเอง"

"จำไม่ได้หรอก แต่ที่จำได้คือพี่ลพชอบแกล้งไลฟ์ ชอบเอาของไลฟ์ไปซ่อน"

"ก็เห็นเด็กขี้แงร้องไห้แล้วมันสนุกดี ยิ่งตอนที่พี่กับโปรด แล้วก็ปริม ลูกป้าปานวาดเล่นซ่อนแอบนะจำได้ไหมที่พี่ให้เราเดินตาม ตามหาพี่ เราก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดจนโปรดมันเข้าไปอุ้มแลวช่วยตามหา เด็กขี้แง...แบร่"

โปรด...ปริม ใครเนี้ยทำไมชื่อคุ้นจัง 

"คุณคะ คุณปานวาดมาแล้วคะ"ป้าอรเดินเข้ามาบอก ผมผละออกจากอ้อมกอดของแม่ก่อนจะหันไปมองทางด้านหน้าบ้านแต่ก็

"!!!"

ใครมากันละเนี่ย....

กรี้ดดดดด