EP.08

ภายในห้องนอนขนาดใหญ่มีเงาดำของใครบางคนที่นอนครุ่นคิดไม่ตกกับท่าทีของเลขาหนุ่ม หลังจากที่ลัลลาขับรถมาส่งตนเองพาขึ้นมาส่งถึงห้อง จัดการท่าทางการนอนให้ตนเองเสร็จก็คิดว่าอีกคนยังอยู่ข้างนอกจนเวลาผ่านไป เขาเองคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บ้าง แต่ก็ไม่มีวี่แววของอีกคน จนตัวเองทนไม่ไหวจึงลุกออกมาด้านนอกกลับพบแต่ความว่างเปล่า  ไม่มีใครอยู่สักคน

ร่างสูงจัดการตัวเองโดนการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและมานอนคิดถึงคนที่ทำให้รำคาญใจ ปกติตัวเขามีแต่คนอยากเข้าใกล้ยิ่งมีโอกาสแบบนี้เป็นบ้างคนจัดฉากว่ามีอะไรกับตนเองเรียกร้องให้รับผิดชอบ แต่นี้หนีกลับทิ้งเขาไว้บนเตียงและกลับบ้านไปเสียอย่างนั้น หรือเขาไม่น่านอนด้วยกันเลย 

วันถัดมาเลขาหนุ่มใบหน้าแจ่มใสยิ้มทักพี่ๆในบริษัทอย่างเป็นกันเอง พี่ๆแผนกต่างๆรวมถึงพี่ยามหน้าประตูชื่นชอบเลขาหนุ่มไม่น้อยสมกับฉายา เลขาผู้เรียบร้อย แต่งเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ใบหน้าหวานภายใต้แว่นตาหนา ไม่ทำให้คนน่ารักอย่างเลขาลัลลาดูแย่ลงแม้แต่น้อย ผิดกับอีกคนที่ตอนมาถึงบริษัทเหมือนโลกทั้งโลกกำลังมืดมน ใบหน้าอึมครึมของประธานบริษัทดูไม่ค่อยสดใสนักวันนี้ อันที่จริงทุกคนเห็นแบบนี้ก็ควรชินกันได้แล้วเพราะถ้าท่านประธานทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนี้ตั้งแต่ที่เคยเห็นแต่แรก คนที่ลำบากคือคนที่อยู่หน้าห้องทำงานคนหน้ายักษ์นั้นแหละ สายตาหลายคู่มองตามหลังประธานบริษัทไปเพียงภาวนาในใจขอให้น้องเลขาผู้น่ารักปลอดภัยนะ

"สวัส...สวัสดีครับ' อะไรของเขาเนี้ยเมื่อคืนยังดีๆอยู่เลย ภายในใจเลขาหนุ่มเอ่ยขึ้นเดินมาไม่หือไม่อือเลย ตรงเข้าห้องทันที ผมรีบไปชงกาแฟและของวางมาให้ทันที

ก๊อกๆ

"เข้ามา"

"กาแฟครับท่านประธาน"

"วางไว้ตรงนั้นแหละ" ผมวางกาแฟและขนมไว้ที่โต๊ะรับแขกก่อนจะหมุนตัวออกจากห้อง เสียงเรียกจากคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอยู่ๆก็เอ่ยขึ้น

"ลัลลา"

"ครับ?"

"คุณว่าผมหล่อไหม" ห่ะ!!!!

"หล่อครับ"

"อืม...ช่างเถอะออกไปได้แล้ว แล้วเรื่องสัญญาเอามาให้ผมตรวจสอบก่อนส่งให้ทางคุณไพศาลด้วย"

"ได้ครับ ผมขอตัว" อะไรของเขาเนี้ยเป็นไบโพล่าหรือไงกันทำท่ทางเหมือนจะพูดอะไรแต่ก้ไม่พูด ผมออกมาจัดกรงานของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะเอาเข้าไปให้ท่านประธานดูอีกครั้ง แต่ในจังหวะเดียวกัน โทรศัพท์ของแผนกประชาสัมพันธ์ก็โทรขึ้นมาพอดี

"น้องไลฟ์คะมีแขกมาขอพบท่านประธานคะ"

"นัดไว้หรือเปล่าครับ'

"ไม่คะ กวินตาคะ"

"งั้นรอสักครู่นะครับ" ผมจึงกดต่อสายอีกสายหนึ่งเข้าไปที่ห้องของท่านประธาน เขาอนุญาตให้เขาพบได้ผมจึงบอกกับประสัมพันธ์ด้านล่าง ให้คุณเข้าขึ้นมาได้ เอกสารถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะถอยออกมา เดินจะถึงประตูอยู่แล้วอยู่ๆประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดพรวดเข้ามาจนเกือบจะกระแทกโดนผม หญิงสาวคนเมื่อวานในชุดรัดรูปร่างทุกสัดส่วนอีกเช่นเคย เดินตรงเข้าไปหาท่านประธานและนั่งลงบนตัก ท่านประธานปรายตามองมาผมจึงก้มหน้าและเดินออกไป 

ภายในห้องทำงานใหญ่ไร้ซึ่งก้างขว้างคอ กวินตาก้มลงหอมแก้มของชายหนุ่มที่ตนกำลังนั่งตัก โปรดกับกวินตามีความสัมพันธ์ทางกายกันมาก่อนและเป็นหนึ่งในคนที่โปรดให้กินให้ใช้ ซื้อของแบรนด์เนมหรูหรา แต่ในสถานะคู่ขาเท่านั้น นอกจากกวินตาก็มีอีกสองสามคนที่อยู่ในความดูแลแบบนี้ ซึ่งหญิงสาวแต่ละคนนั้นก็รับรู้ถึงการมีตัวตนของอีกฝ่ายว่าเป็นใครบ้างแต่มักไม่ลงรอยกันเสียเท่าไร เลขาหนุ่มมีหน้าที่จัดการตารางขอหญิงสาวทั้งหมดให้กับผู้เป็นเจ้านาย

"เสียใจจังเลยคนที่เมื่อคืนคุณไม่พาตาไปด้วย" หญิงสาวซบหัวกับไหล่แกร่งของชายหนุ่ม

"มันไม่เหมาะสมเท่าไรครับ" โปรดขยับดันเก้าอี้ตัวใหญ่ออกห่างจากโต๊ะเล็กน้อยโดย หญิงสาวยังคงนั่งอยู่บตักของตนเองประตูบานใหญ่ถูกเปิดอีกครั้งหลังเสียงเคาะบอกสัญญาน กลายเป็นว่าพอลัลลาเลขาหนุ่มเดินเข้ามาโปรดเอือมมือไปโอบเอวขอกวินตราให้กระชับเขามาใกล้ตัวเองอีก     

ร่างเล็กของเลขาหนุ่มเปิดเข้ามาก็เห็นภาพที่ท่านประธานของตนเองก้มลงหอมศีรษของหญิงสาวที่อยู่บนตักแแกร่ง หญิงสาวก็เขินอายและซบลงที่ไหล่กว้าง ไลฟ์รู้สึกหมั่นไส้สีหน้าและท่าทางของหญิงสาวไม่น้อยแแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการหรือสีหน้าอะไรออกไปเพียงแค่จัดของว่างให้กับคนทั้งสองและเลี่ยงออกมาเพราะไม่อยากอยู่ขว้างคอ ภายในห้องโปรดจ้องมองคนหนุ่มตั้งแต่เดินเข้า เขาเพียงก้มหน้าลงไปกลุ่มผมของหญิงสาวบนตักแต่อีกฝ่ายกับเอนลงมาซบเขาเเสียอย่างนั้น เขาเพียงอยากดูปฏิกริยาของใครบางคนเท่านั้น แต่เหมือนอีกนะไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาเลยจนกระทั้งเดินออกจากห้องไป โปรดรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยจึงลุกขึ้นรวดเร็วอย่างลืมตัวว่ามีอีกคนนั่งอยุ่บนขาของตนผลสรุปคือสาวเจ้าล่วงตุบไปกองกับพื้นอย่างจัง เสียงร้องโอ๊ยดังออกมาข้างนอกจเลขาหนุ่มหันกับไปมองที่ประตูใหญ่  

"โอ๊ย! คุณปรัชชาคะ ตาเจ็บนะ" หญิงสาวเอ่ยบอก

'ผมลืมตัวขอโทษด้วย แต่คุณกลับไปก่อนเถอะถ้าผมว่างจะแวะไปหา"

"จริงนะคะ ตาคิดถึงคุณนะ"

"ครับ" หญิงสาวเดินมาหยิบกะเป๋าก่อนจะกลับไปหอมแก้มชายหนุ่ม เดินออกจากห้องในภาพเอามือกมสะโพกมนเอาไว้เลขหนุ่มหน้าห้องเห็นก็ปากค้างก่อนจะเดินไปส่งและเดินกลับมา

"ที่งานก็ไม่เว้น" ร่างเล็กเปิดประตูเข้าไปเก็บของวางที่ตนเอามาเสิร์ฟก่ นจะเดินออกไปคนที่ทำงานอยุ่ด้านหลังก่อนที่จะเรียกจึงหันหน้ากลับมา

'ครับบอส"

'เมื่อคืนกลับยังไง'

"ขับรถกลับครับ'

'คราวหลังนอนกลับผมก็ได้"

"ไม่เหมาะครับ ผมเป็นลูกน้องส่วนบอสเป้นเจ้านาย คงไม่ดี"

"แล้วถ้าไม่ใช่ใสถานะเจ้านนายกับลูกน้องละ"่่่ ร่างสูงของโปรดเดินเขามาชิดกับถาดที่ไลฟ์ถืออยู่แนบอกเหมือนบอกว่าตนเองอยูู่เหนือกว่าแต่คำตอบของไลฟ์ที่ท่านปะธานหนุ่มได้รับกับอึ่งยิ่งกว่า เรียกว่าใบ้กินไปเลยก่อนที่ไลฟ์จจะเลี่ยงตัวเองเดินออกนอกห้องไป

"แล้วพี่โปรดอยากให้อยู่ในสถานะอะไรดีละครับ"

"......"

โอ๊ย...กว่าจะแต่งใหม่ได้