EP.07

ประตูรถยนต์คันงามสีดำสนิทถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มวัยสามสิบก้าวลงมาพร้อมกับขยับสูตรสีน้ำลเข้มให้เข้าที่ อีกฝั่งหนึ่งก็มีหนุ่มน้อยหน้ามน ใบหน้าโดดเด่นไม่ต่างจากอีกคนที่ลงมาก่อน ใบหน้าหวานที่ถุกซ้อนไว้ภายใต้กรอบแว่นตา สูทสีครีมขับผิวหน้าให้ดูผ่องขึ้นมาทันทีทงผมที่ถูกเซ็ทมาก็ดูดึงดูด โปรดหันมองอีกคนที่เดินมายืนด้านหลังตนเองตอนที่เห็นเลขาหนุ่มออกมาจากห้อง ยอมรับเลยว่คนๆนี้มีดีมากกว่าที่เห็นจริงๆ ทั้งภายนอกและภายใน แต่ภายในต้องเอาไว้ดูอีกทีว่าดีจริงหม

"พร้อมนะ"

"พร้อมครับ" เราสองคนเดินเข้าในงานทันทีผมยื่นการ์ดเชิญให้กับคนด้านหน้า เขาตรวจชื่อก่อนจะให้เราสองคนเข้ามาด้านใน เป้าหมายมาในงานนี้คือคุณไพศาล ภายในงานผมกับเลขาเดินคู่กันตลอดถึงจะเป็นมือใหม่แต่ก็ทำงานได้เรียบร้อยดี ไม่เหมือนคนก่อนๆแต่ติดอยุ่อย่างเดียวไม่ว่าจะคุยกับแขกคนไหนในงานสายตาของนเหล่านั้กลับจ้องมองผ่านผมเลยไปที่เลขาหน้าสวยด้านหลังตลอดจนผมรู้สึกหงุดหงิด 

"น้อง.." แก้วไวน์แก้วที่เท่าไรก็ไม่รู้แล้วที่กระดกจนหมดและถูกวางลงที่เดิม

"ท่านประธานครับ"

"ว่ายังไง'

"ไม่ดื่มเยอะไปเหรอครับ"

"ทำไม ผมไม่เมาหรอก" หลังจากนั้นผมก้เดินไปลาเจ้าของงานการเจรจากับคุณไพศาลได้ดีแล้วไม่จำเป็นต้องอยู่ในงานแล้วผมจึงหาทางเลี่ยงออกจากงานก่อนออกมาก็ยังไม่วายหันไปหยิบแก้วไวน์ที่บริกรเดินผ่านจนนที่เดินตามหลังมาคว้าข้อมือเอาไว้

"พอแล้วครับ ท่านประธานดื่มไปหลายแก้วแล้ว" คนตัวเล็กกว่าอ่ยบอก ผมเห็นท่าทางของคนตรงหน้าเลยแกล้งเดินไปด้านหน้าสักสองสามก้าวก่อนจะเซล้ม ลัลลาเห็นแบนั้นจึงเข้ามาประคองผมเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าล็อบบี้

"บอสครับ"

"อื้อ..."

"ดะ เดี๋ยวครับ ท่านประธาน" ผมโอนเอนตัวไปมากว่าจะอิงซบที่ไหล่ก้ถูอีกคนเอามือยันเอาไว้

"...."

"ไหนบอกไม่เมาไง"เสียงบ่นอุบอิบของเลขาหน้าหวานดังขึ้น

"..." ผมเลยหันไปช้อนสายตาที่ว่าเยิ้มสุดๆมองนที่ยค้ำผมอยู่

"เฮ้อ ท่านประธานครับผมว่า บอสเมามากแล้วนะครับ เรากับกันเถอะครับ"

"สักชื่อเถอะ อึก!"คนแกล้งเมาเอ่ยบอก 

"ท่านประธานผมว่าเรากลับกันเถอะครับ ผมไปส่ง" เลขาหนุ่มเอ่ยบอกอย่างเหนื่อยใจ 

"ยาวไป เรียกใหม่"คนแกล้งเมายืนมือมาจับไหล่คนตัวเล็กกว่ารั้นให้หันกลับมา 

"ครับบอส พอใจไหมครับ"

"ไม่อะ เรียกใหม่"

"แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรละครับ" คนไม่เมาเริ่มใส่อารมณ์กับคนเมากัดฟันพูดกันลย

"พี่โปรด"

"ไม่ดีหรอกครับ บอสนั้นแหละดีแล้ว"

"เร็วๆงั้นไม่กลับ น้องเอามาอีกแก้ว" ผมทำท่าจะเรียบริกรที่อยู่ใกล้ๆ

"โอเคๆ ไม่เอาแล้วครับ พี่โปรดครับ กลับกันเถอะนะครับ"

"ดีมาก งั้นกลับ" คนตัวโตลุกข้นก่อนจะแกล้งเซทิ้งน้ำหนักไปที่ตัวคนที่กำลังพยุง แอบอิงซบกับหัวของคนตัวเล็กกว่า แต่คนแกล้งเมาจะรู้ไหมว่า ตัวเองก็ไม่ได้ตัวเล็กๆมันหนักมากสำหรับคนตัวเล็กสูงพ้นหัวไหล่ของคนเมาเนี้ย

กว่าจะพากันเดินมาที่รถได้ต้องเรียกคนมาช่วยแบกกันเลยปากก็บอไม่เมาๆตดุตอนี้สิแทบไม่มีสภาพประธานที่น่าเกรงขามเลยสักนิด มีแต่คนตัวโตที่ทำทางแปลกๆ จะบอกว่าอ้อนก็คงไม่ใช่ ไอ้ท่าทีแบบลูกหมาโดนทิ้งหูลู่หางตกตาละห้อยทำนองนั้น

''ขอบคุณครับ" ผมเอ่ยขอบคุณบริกรก่อนจะหยิบทิปให้ไป ส่วนตัวผมเองก็ย้ายตัวมาเป็นคนขับรถ ส่วนอีกนนอนคอพับอยู่ข้างคนขับเรียบร้อย จังหวะที่ผมกำลังแทรกตัวเข้าไปนั่งหางตาดันเหลือบไปเห็นอีกคนกำลังทำท่าหลับตาอย่างรวดเร้วจนตอนที่ผมกำลังจะคาดเข็มขัดผมเงยมองหน้าท่านประธานทางนั้นก็ทำเหมือนลืมตาดู ก่อนจะกระพริบตาและหันหน้าเข้ากระจก  แต่กระจกหหน้าต่างก็คือกระจกหน้าต่างหรือเปล่า หน้าของอีกคนที่กำลังพู่ลมกรอกตาไปมาก่อนจะหลับลงอีกครับ ผมมองดูแล้วก็ขำ จึงแกล้งกลับด้วยการเอื่อมตัวไปคาดเข็มขัดให้แล้วผลที่ได้คือช่วงคอของผมหยุดตรงจมูกของท่านประธาน แล้วสรุปว่าอีตาท่านประธานเนี้ย กลั้นหายใจ!!!

จะแกล้งรุกเขา แต่ทำไมโดนเขารุกลับได้ละพี่โปรด

ฝากพี่โปรดน้องไลฟ์ด้วยน้า