EP.05

ไลฟ์เดินตามท่านประธานเข้ามาในห้างหรู เดินไวมากจนแถบจะวิ่งตาม ก้าวแต่ละก้าวยาวไปเมตรสองเมตรได้ละมั้ง ท่านประธานหยุดเดินที่หน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์หนึ่งก่อนจะหันมามองเขาที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมา และก็เดินเข้าไปในช้อปนั้น 

"สวัสดีคะ สนใจเสื้อผ้าแบบไหนสอบถามได้เลยคะ"

"ลัลลา"

"ครับ"

"ชุดสูท ชุดของคนนี้พาไปลองสักสองสามชุด" เขาหันไปคุยกับพนักงานและก็ดันผมไปข้างหน้าส่วนตัวเองไปนั่งรออยู่ที่โซฟา พนักงานช่วยผมเลือกชุดสูทสองสามตัวก่อนที่จะให้ผมเข้าไปลอง ชุดแรกเป็นชุดสูทสีเลือดหมู พอใส่เสร็จก็เดินออกมาให้ท่านประธานดู เขาให้ผมหมุนตัวแล้วก็โบกมือให้ไปเปลี่ยนมาอีก คราวนี้เป็นชุดสูทสีน้ำตาลมีดีเทลวิบวับเล็กน้อยให้ชุดดูน่าสนใจ ผมเดินออกมาอีกรอบให้เขาดู ก็ทำแค่พยักหน้าแต่ก็ยังให้ไปเลือกดูอีกชุดมาลอง คราวนี้ผมเลือกเองเป็นสูทสีครีมเรียบๆ แต่คราวนี้เปลี่ยนจากเน็คไทเป็นหูกระต่ายสีน้ำตาลเข้มที่ดูตัดกันกับสีชุดแทน พอเดินออกมา ท่านประธานก็มองสำรวจและยืนบัตรสีดำเล็กๆมาให้ 

"ชุดนี้ชุดเดียวนะครับ?"

"ที่คุณลองทั้งหมด จ่ายเสร็จแล้วก็ตามผมมา" ท่านประธานพูดจบก็เดินออกไปที่หน้าช็อปผมรีบเปลี่ยนชุดคืนและจ่ายเงิน พนักงานสาวสองคนมองผมและยิ้มให้เล็กน้อย ผมยิ้มหวานคืนให้พร้อมกับรับถุงเสื้อผ้าสองถุง แต่พอหันกลับไปมองทางหน้าร้านที่อีกคนยืนรอก็เห็นสายตาไม่พอใจส่งมาให้ ผมช้าขนาดนั้นเลยหรือยังไงกัน พอจัดการเรียบร้อยก็เดินออกมาทันที ผมยื่นบัตรคืนให้กับท่านประธานแต่อีกคนไม่รับแถมยังเดินนำไปอีก ผมสองคนมาหยุดที่หน้าร้านรองเท้า ท่านประธานเดินเข้าไปทันที คราวนี้เป็นท่านประธานที่เลือกดูรองเท้า ผมยืนมองดูคนตรงหน้าเอารองเท้ามาวางเรียงสี่ห้าคู่ก่อนจะลองใส่คู่สีน้ำตาลเข้มเงาสวยมาก เขาเรียกให้ผมเข้าไปดูว่ามันเข้ากับเขาหรือไม่

"ดูดีมากครับ เข้ากับชุดท่านประธานด้วย"ใช่ผมรู้ว่าคืนนี้เขาใส่ชุดไหนก็ผมเป็นคนเลือกให้เอง 

"เอาคู่นี้ ลัลลาคุณใส่ไซน์ไหน?"

"40ครับ ของผมไม่ต้องก็ได้"

"เอาคู่นี้สองคู่ ไซน์ 43กับ40 คุณจัดการค่าใช้จ่ายด้วย ผมจะไปรอที่ร้านอาหาร"

"ครับๆ"

"เจ้านายใจดีจังเลยนะคะ"พนักงานสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นขณะหยิบกล่องรองเท้าใส่ถุงกระดาษ

"ไม่หรอกครับ คงจะหักจากสวัสดิการหรือไม่ก็เงินเดือนของผมทีหลัง"

"อย่างนั้นเหรอคะ ขอบคุณคะ"พนักงานยื่นถูงกระดาษอีกสองถุงให้ผมและยิ้มให้อีกเช่นเคย สรุปตอนนี้ที่มือผมมีถุงกระดาษจากแบรนด์เสื้อผ้าและรองเท้าอยู่สี่ถุง ก็ไม่มากไม่น้อย ผมเดินมาร้านอาหารฝรั่งเศสที่อยู่ไม่ไกล 

"จองไว้หรือเปล่าครับ"

"ครับ เจ้านายผมอยู่ด้านใน"

"เชิญครับ" ภายในร้านตกแต่งสไตล์มินิมอลภายในร้านตกแต่งสไตล์เรียบๆแต่หรูหรา ผมมองหาท่านประธานอยู่ครู่หนึ่งก็เจอผมจึงเดินเข้าไปหา 

"นั่งลงสิ"

"ขอบคุณครับ"

"สั่งอาหารไหม"

"ไม่เป็นอะไรครับ ผมไม่หิวเชิญท่านประธานเลยครับ" ผมตอบไปแบบนั้นและส่งยิ้มให้เล็กน้อย ไลฟ์ไม่ทันเห็นหางคิ้วที่กระตุกของท่านประธานตอนที่ตนเองส่งยิ้มไปให้ ด้วยความที่เป็นคนอุปนิสัยดีเข้ากับคนอื่นง่ายทั้งๆที่ตนเองเป็นคนมีโลกส่วนตัวเอามากๆ สิ่งหนึ่งที่ไลฟ์จะแสดงให้กับคนอื่นๆได้คือการยิ้ม คนที่ถูกส่งยิ้มมาให้คิ้วกระตุกเล็กน้อย จริงๆคือไม่ค่อยพอใจในรอยยิ้มนั้น แจกยิ้มไปทั่วกับคนที่รู้จักและไม่รู้จักและยิ่งตอนที่ส่งยิ้มให้กันมันดันเหมือนกับรอยยิ้มคนอื่นๆที่ได้รับ เขาเป็นเจ้านายนะ ต้องได้ยิ้มที่พิเศษกว่าคนอื่นหรือเปล่า 

"งั้นก็นั่งดูผมทานแล้วกัน"

"ทานเสร็จแล้วจะไปไหนกันต่อเหรอครับ"ผมถาม คนตรงหน้าทำหน้าเหมือนคิดอะไรสักอย่างก่อนจะยิ้มและเอ่ยตอบ

"คอนโดผม"

เปย์เก่งน้าาา ชวนไปมีแผนไรเปล่าเนี้ยพี่โปรด