EP.04

ข้อความที่เปิดอ่านตั้งแต่วันเสาร์ที่ผ่านมาไลฟ์ได้แต่เปิดมันค้างเอาไว้แล้วส่ายหัวไปมา คนที่ส่งมาก็มีอิทธิพลต่องานที่เขาพึ่งจะเริ่มทำ

ท่านประธาน: วันจันทร์ มาแล้วเข้ามารอผมที่ห้องด้วย

ท่านประธาน: มีเรื่องจะคุยด้วย 

ลัลลา: ครับ

เฮ้อ! ลมหายใจที่ถอดถอนออกมาสูทสีครีมเรียบๆถูกจัดแต่งให้เข้าทรงก่อนที่จะออกจากคอนโดกลางกรุง การจลาจรตอนเช้าวันจันทร์เป็นอะไรที่ติดเอามากๆดีที่เขาออกแต่เช้าจึงไม่เป็นผลเสียกับตนเองเท่าไร ไลฟ์เข้าตึกมายื้มทักทายตั้งแต่รปภ หน้าบริษัท ประชาสัมพันธ์ด้านหน้า กระทั้งขึ้นมาชั้นบนสุด ถึงโต๊ะทำงานของตนเอง ไลฟ์จัดการรวบรวมเอกสารและตรวจเช็คงานทั้งหมดก่อนจะเอาเข้าไปไว้ในห้องทำงานของท่านประธาน เมื่อดูเวลาที่ข้อมือเห็นว่าตอนนี้จะเก้าโมงเช้าเลยเตรียมตัวไปชงกาแฟกับของว่างมาให้ท่านประธาน 

ก๊อกๆ!!

"เข้ามา" เสียงทุ่มของคนพึ่งมาทำงานเอ่ยขึ้น ไลฟ์ถือถาดกาแฟและของว่างเข้าไปในห้องแอร์ใหญ่

"กาแฟครับบอส"

"เสร็จแล้วรอก่อนผมมีเรื่องจะคุยด้วย" ผมพยักหน้ารับหลังจากวางกาแฟและของว่างผมก็เดินถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อรอ ท่านประธานจัดการเซ็นต์เอกสารอีกสองสามแฟ้มเมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยเก้าอี้ตัวใหญ่ก็หมุนมาหาผมที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขาจ้องมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังมองตั้งแต่เท้าขึ้นมาจนสายตาของเราสองคนจ้องมองกัน ผมไม่ได้หลบสายตาแต่อย่างใด แต่การที่เขาจะมามองผมแบบนี้ผมก็ไม่ชอบเช่นกัน 

"วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยดีนิ ไม่เห็นเหมือนวันนั้น"

"ผมแยกออกครับว่าสิ่งไหนสมควรแล้วสิ่งไหนไม่สมควร" ผมตอบกลับ ท่านประธานมองหน้าผมก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

"งั้นก็ดี คืนนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงกับผม แล้วช่วยแต่งตัวให้ดูสมควรกับการเดินคู่กับผมเข้างานด้วย"

"ครับ"

"แล้ววันนี้ผมมีนัดหรือเปล่า"

"มีครับตอนสิบเอ็ดโมงมีนัดกับคุณสมหมาย แผนกจัดซื้อเรื่องการสั่งซื้อชิ้นส่วนที่นำมาใส่ในสินค้าตัวใหม่ครับ ตอนบ่ายสอง ประชุดเล็กกับแผนกออกแบบ แล้วก็ตอนบ่ายสี่โมง คุณกวินตราขอนัดพบท่านประทานครับ" ท่านประท่านทำท่าคุ้นคิดอะไรสักอย่าง ตัวผมเมื่อรายงานตารางเวลาของวันนี้ให้กับคนตรงหน้าเสร็จกำลังจะเดินออกเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้น

"แผนกจัดซื้อกับแผนกออกแบบให้เข้าประชุมพร้อมกันเลยตอนบ่ายสาม"

"แต่มันจะไม่ชนกับเวลาของคุณกวินตราเหรอครับ"

"ยกเลิกนัดซะ แล้วส่งดอกไม้ไปให้ช่อหนึ่งพอ สี่โมงนายออกไปกับฉัน เข้าใจแล้วก็ออกไป" 

"รับทราบครับ" ผมโค้งตัวให้ก่อนจะเดินออกมาจากห้องถาดที่อยู่ในมือนั้นสั่นเหลือเกินท่าทีที่เขามองผมไหนจะสายตานั้นอีก น่าเอาถาดฟาดหัวให้แตกเป็นเสี่ยงๆเลย ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านาย ผมยกสายโทรสั่งดอกไม้ให้คุณกวินตรา หนึ่งสาวในสต็อกของท่านประธาน ผมที่เข้ามาทำงานใหม่ได้รับงานที่ส่งต่อและกำชับเอาไว้เลยว่าสำคัญมาก นั้นคือการจัดสรรเวลาอย่าให้คนใดคนหนึ่งมาเจอกันในบริษัทจะมาได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาติหรือโทรมานัดก่อน ห้ามให้เกิดเรื่องตบตีกันเพราะท่านประธาน อันนี้สำคัญมาก ผมทำงานมาสักพักได้เกียรติรับสายบรรดาสาวๆในสต็อควันหนึ่งไม่ต่ำกว่าสามสี่รอบในหนึ่งวัน กว่าจะบ่ายเบี่ยงและจัดสรรแต่ละคนได้แถบตาย สำคัญมากคือการจำหน้าและจำชื่อด้วย 

ผมยกสายโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อเลื่อนประชุมในช่วงบ่าย ทุกอย่างเสร็จสิ้นก่อนที่ท่านประธานจะออกมาจากห้องประชุม ผมไม่รู้ว่าเขาจะพาผมไปไหนเมื่อประชุมเสร็จผมก็เดินตามท่านประธานเข้ามาในลิฟท์ พอประตูลิฟท์เปิดเท่านั้น ก็ต้องชะงักขาเอาไว้เมื่อตรงหน้าคือหญิงสาวสวยในชุดรัดรูปสีดำเรียวขามีรองเท้าพันเชือกขึ้นสูงยืนอยู่ด้านหน้า 

"คุณปรัชญาขา" หญิงสาวเรียกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแถมยังเดินเข้ามาเกาะแขนด้วย คนที่ถูกเรียกหันมามองผมด้วยหางตาก่อนจะจับมือของผู้หญิงตรงหน้าออก

"คุณมาทำไม"

"ตาคิดถึงคุณปรัชญาคะ โทรมานัดแล้วด้วยแต่ก็ถูกเลขาคุณยกเลิกนัด"

"ผมให้เขายกเลิกเอง คืนนี้ผมมีงานอยู่กับคุณไม่ได้"

"งั้นให้ตาไปด้วยได้ไหมคะ นะคะ"

"ผมไม่สะดวก"

"งั้นคุณไปส่งตานะคะ นะคะตาไม่ได้ขับรถมา"

"ลัลลา คุณช่วยเรียกรถมาให้กวินตราที รอแถวนี้แหละเดียวรถก็มา ส่วนคุณตามผมมาเร็วๆ"

"ดะ เดี๋ยวสิคะคุณปรัชญา"

"ผมโทรเรียกรถให้แล้วนะครับ ขอตัวก่อน"

พูดจบผมก็ตามท่านประธานไปติดๆ ผมเปิดประตูให้ท่านประธานเข้าไปนั่งและอ้อมมาที่ประตูด้านหน้ากำลังจะนั่งท่านประท่านก็เอ่ยขึ้น

"ใครให้นายนั่งตรงนั้น"

"เอ่อ ครับงั้นผมขับรถตามไปก็ได้ครับ"

"มานี่"

"ครับ?"

"หูตึงหรือไงบอกให้มานั่งข้างหลังเนี้ย"

"จะดีเหรอครับ"

"ถ้ากลัวไม่ดีก็ไปนั่งบนหลังคา" ผมกรอกตามองบนก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆท่านประธาน

"เราจะไปไหนกันครับ"

"พาคุณไปลอกคราบ เพื่อจะดูดีมีราคาขึ้นมาบ้าง"

"ขอโทษนะครับที่ผมดูไม่มีราคา"

"รู้ตัวก็ดี เพราะคืนนี้นายต้องเดินเข้างานคู่กับฉันจะดูไม่มีราคาแบบนี้ไม่ได้"

ปากไม่น่ารักเลยพี่โปรด น่าหาอะไรตีจริงๆ