EP.03

หลังจากที่เลิกงานเรียบร้อยแล้วโปรดก็ตรงกลับบ้านทันทีเขาเองก็มีงานล้อมตัวไปหมด เพียงแต่ช่วงนี้มีหลายโครงการที่มีปัญหาเขาเองก็แก้งานจนเกือยเช้ามาสองสามวันแล้วช่วงบ่ายวันนี้จึงตาลาย เลยว่าจะของีบพักสายตาสักหน่อยกับหลับยาวจนเย็นรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เลขาคนใหม่เข้ามาเรียก ้ขาที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็น เมฆา เพื่อนสนิทที่คบหากันมาหลาบสิบปีตั้งแต่ยังเรียน กับอีกคนหนึ่ง ซี เพื่อนที่สนิทกันที่สุกกฌคงมีแค่สองคนนี้ ผมรับสายเมฆา

"ว่ายังไง"

(นึกว่ามึงตายไปแล้ว โทรติดต่อยากเหลือเกินนะครับไอ้คุณโปรด)

"เออ ช่วงนี้งานยุ่ง ว่าแต่มึงเถอะโทรมามีอะไร"

(จะชวนไปร้านไอ้ซี เห็นมันบ่นว่ากูกับมึงทิ้งมันให้เดียวดาย)

"ก็นึกว่าเรื่องอะไรก็ทีมันไปตามเมียหายไปเป็นเดือนๆไม่ติดต่อมาละ"

(เออ สงสัยตามเมียกับมาได้แล้วมั้งถึงโทรมาชวนกูให้ไปแดกเหล้าที่ร้าน มันให้ชวนมึงด้วย มันบอกห้ามปฏิเสธไม่งั้นมันตัดเพื่อน)

"ขู่กูเหรอ"

(เออ แล้วไปไหม)

"ก็ได้ พึ่งอาบน้ำเสร็จพอดี เจอกันที่น้ายมันละกัน"

(เออ แค่นี้แหละ)

ผมที่มาถึงก็เจอกับไอ้ซีเจ้าของร้านและไอ้เมฆาที่กำลังให้สาวๆป้อนขนมอยู่บนตัก ผมเดินส่ายหัวเข้าไปนั่งข้างๆไอ้ซี

"ไงมึงกว่าจะมาได้"

"กูมาก็ดีแล้วไหมละ"

"คุณโปรดสวัสดีครับ" เด็กหนุ่มน่ารักที่นั่งอยู่ข้างไอ้ซียกมือขึ้นมาไหว้ผม บูมเป็นเด็กหนุ่มที่อายุพึ่งจะ18ปีเท่านั้นผมเลยหันไปมองไอ้ซี ไอ้บ้านี่ก็ยักคิ้วให้ ใครจะทำไมมันได้ในเมื่อผับเขามีกฏว่าต้องอายุ20ปีขึ้นไปถึงจะเข้าได้ แต่บูมอายุเพียง18ปี ที่เข้าได้ไม่ใช้เพราะใครเลย เพราะไอ้คนที่เอาแต่นั่งกอดน้องเขาเอาไว้นี้แหละ

"สวัสดีครับ ไอ้ซีมันบังคับมาใช่ไหมเนี้ย" เด็กหนุ่มพยักหน้าและหันหน้าหนีคนที่กำลังพยายามจะหอมแก้ม

"ไอ้ซี เมียมึงไม่ชอบที่แบบนี้ก็ยังจะพาเขามาอีกนะ ห่าทำอะไรเกรงใจพวกกูมั้ง"

"ก็กลัวเมียกูหายอีกหนีหว่า"

"ถ้าป่ะปี้ใจร้ายกับบูมอีกบูมก็จะหนี"

"ไม่แล้วคะ ไม่แล้วที่รักอย่าหนีป่ะปี้ไปไหนอีกนะ ขอร้องนะครับ"

"รู้ยังละ สภาพไอ้โบ้ที่กูบอกมึงเป็นยังไงบ้าง" เมฆาเอ่ยแซวเพื่อนอย่างขบขัน ก็ร้ายใส่เขาสาระพัด เขาไม่หนีไปสิแปลก พอเขาหายไปก็ร้องไห้โอดโอยจะเป็นจะตาย ไปทนลำบากอยู่บ้านพ่อตาแม่ยายเป็นคนสวนอยู่เป็นเดือนๆกว่าบูมจะยอมให้อภัยและกลับมาด้วย ด้วยการนี้ทันเลยชวนพวกผมมาฉลองต้อนรับเมียมัน

"เออกูรู้แล้ว กูนี้ยิ่งกว่าหมาที่เฝ้าหน้าบ้านบูมอีก"

"ทำไมครับ ลาเต้น่าจะกัดป่ะปี้เยอะกว่านี้ด้วยซ้ำ"

"แค่นี้ก็พอแล้วครับ"

"เออ พวกมึงดื่มกันไปนะ กูไปเข้าห้องน้ำก่อน" ผมบอกแล้วก็ลุกออกมาด้านนอกวันนี้คนเยอะเหมือนกันนะเนี้ยผมเดินแทรกผู้คนตรงไปยังห้องน้ำก่อนที่จะไปโซนที่ให้ลูกค้่สูบบุหรี่ ตอนที่เดินกลับมาก็เบียดๆกันเหมือนเดินแต่เหมือนจะมีผู้ชายคนหนึ่งโดนชนแล้วเซมาทางผม ผมเองก้เลยรับเขาเอาไว้แต่ว่าพอดูหน้าคนที่ผมช่วยไว้เมื่อกี้มันคุ้นๆเลย

"เอ่อ ขอบคุณครับ"

"ลัลลา"

"บอส!" อีกคนที่ผมไม่คิดว่าจะเจอเอ่ยเรียกผมอย่างเคยชิน ผมมองสำรวจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่คิดว่าคนที่เวลาอบู่บริษัทเรียบร้อยดูเนิร์ดจะมีความชอบส่วนตัวต่างจากที่เห็นเหลือเกิน

"ไลฟ์เป็นอะไรหรือเปล่า" ผู้หญิงอีกสองคนเดินเข้ามาจับแขนของลัลลาและสอบถาม ลัลลาเองก็เหมือนจะยังตกใจที่เจอผมถึงกับยืนนิ่งไปสักพักก่อนจะหัยไปบอกเพื่อนว่าไม่เป็นอะไร

"ขอตัวนะครับ" ผมไม่ได้พูดอะไรทางนั้นก็พากันเดินเลี่ยงออกไป ผมเองก็เดินกลับมาที่ห้องแต่ก็สะดุดกับคนที่นั่งหัดข้างอยู่ตรงกลุ่มผู้ชายหลายคนสักษณะแบบนี้ผมจำได้ดีก็พึ่งจะเจอกันเมื่อกี้ พอผมเปิดประตูจะเข้าห้องก็เห็นลัลาเดินออกไปจากโต๊ะเพื่อนที่กำลังเรียกผมอยู่ก็ไม่ได้สนใจผมปิดประตูและเดินตามอีกคนออกไป

"ซวยอะไรขนาดนี้เนี้ย"

"เจอผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคุณเลขา"

"บอส..."

"ลุคนี้ ก็ดีนะต่างจากที่เห็นทุกวัน คิดว่าจะเรียบร้อย เนิร์ดๆซะอีกไม่คิดว่า"

"ว่าอะไรครับ"

"พวกที่แต่งตัวแบบนี้ เขามาขายอะไรกันละ"

"มันจะมากเกินไปแล้วนะครับ"

"ผมไม่ได้ว่าคุณเสียหน่อยแค่บอกว่าการแต่งตัวของคุณมันคล้ายคลึงเท่านั้นเอง"

"ผมขอตัวนะครับ"

หมับ!!!

"เดียวสิ"

"คุณโปรดปล่อยมือด้วยครับ"

"ใจกล้าดีนิ" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้คุณเลขาสุดแซ่บอีกฝ่ายก็ถอยหลังหนีเช่นกัน 

"ผมขอตัวกลับเข้าไปข้างในก่อน"

"มาทำอะไรที่นี้"

"รับน้องสายรหัสครับ ปล่อยผมสักที" ผมปล่อยมือออกแล้วจัดการติดกระดุมเสื้อที่มันปลดลงมาหลายเม็ด จนเหลือเพียงสองเม็ดบนเท่านั้นและจัดแต่งปกคอเสื้อให้ดี

"มากับใคร"

"คนเดียวครับ ขับรถมา ผมเข้าไปข้างในได้หรือยัง"

"ไปสิ" ผมเดินนำลัลลาเข้ามาด้านในสวนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินสวนออกไปหาเลขาผม ผมหันไปมองเห็นผู้ชายคนนั้นจับไหล่ของลัลลาลูบไปมาและหันมามองผมอย่างเอาเรื่อง ผมก็ไม่ได้สนใจแล้วก็เดินกลับมาที่ห้องเดิมก่อนจะยกแก้วเหล้ากระดกจนหมดแก้ว วางแก้วเสียงดังจนซีกับเมฆาหันมามอง

"ไปอารมณ์เสียอะไรมาว่ะ"

"ถ้าสิ่งที่มึงมองอยู่มันไม่เป็นอย่างที่มึงคิดมึงจะทำยังไงว่ะ"

"คืออะไรวะกูไม่เข้าใจ"

"ช่างมันเถอะกูกลับแล้ว"

"อะ อ้าว อะไรว่ะ ไอ้โปรด ไอ้โปรดเว้ย เดินไม่ฟังกูเลย" เสียงเรียกจากด้านหลังไม่ทำให้ผมสนใจเท่าอีกคนที่พอผมเดินออกมาจากห้องและหันไปเห็นดื่มกินอย่างสนุกสนาน ยิ้มเนี่ยราด เห็นแล้วหงุดหงิด

เข้าใจอารมณ์ที่เหมือนเราชอบมะม่วงน้ำดอกไม้เลยสั่งมะม่วงน้ำดอกไม้มาไหม แล้วพอเปิดกล่องกับได้มะม่วงแรดที่ทั้งเปรี้ยวและเข็ดฟันไหมละ อารมณ์ผมตอนนี้แบบนั้นเลย ไอ้เราก็คิดว่าเนิร์ดๆน่ารักๆ ที่ไหนได้ สวยแซ่บซี้ดขนาดนั้น

ที่มาของคำว่า ไม่ตรงปก  อิอิ