EP.02

เลขาหนุ่มหมุนตัวซ้ายขวาเพื่อนเคลียร์กับกองเอกสารที่แผนกการตลาดเอาขึ้นมาให้เขาต้องกรองงานก่อนที่จะส่งเข้าไปให้ท่านประธานอ่านและเซ็นต์ไม่อย่างนั้นลูกระเบิดที่เขาว่ากันคงถูกปาลงมาตรงหน้าเขาเป็นแน่ ยิ่งวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์อีก ลัลลายกข้อมือตนเองขึ้นมาดูเวลา วันนี้เพื่อนๆมีนัดเลี้ยงรุ่นน้องเขาเองก็เป็นปู่รหัสของเด็กปีหนึ่งดีนี้และถูกขอร้องให้ไปพบเจอเพื่อนฝูงมั่ง เขาเลยยอมตอบตกลงที่จะไปพบปะเพื่อนๆ ตอนนี้บ่ายสองแล้วคิดว่างานตรงหน้าคงต้องรีบทำให้เสร็จเสียแล้วเพราะท่านประธานจะกลับบ้านเวลาประมานห้าโมงครึ่งทุกวัน แล้วเขาเป็นเลขาจะกลับก่อนเจ้านายได้ยังไง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เมื่อเห็นว่าตอนนี้หกโมงครึ่งแล้วประธานหนุ่มของตนเองไม่ออกมาจากห้องสักทีจึงเคาะประตูดูเพื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อเคาะแล้วไม่มีคนตอบลัลลาเองก็ถือวิสาซะเปิดประตูห้องเข้าไป แอร์เย็นประทะเข้ากับผิวกาย เมื่อมองไปยังนโต๊ะทำงานกลับไม่พบเจ้าของห้อง เขาจึงเดินเข้ามาและมองหา ร่างสูงโปร่งนอนแผ่อยู่บนโซฟาตัวใหญ่มุมขวาของห้อง ถึงว่าละไม่ยอมออกจากห้องเสียทีที่แท้ก็นอนหลับนี่เอง ลัลลาเข้าไปใกล้ๆคนตัวใหญ่ที่กำลังนอนหลับ มือเรียวจับเข้าที่หน้าขาแน่นก่อนจะเริ่มเขย่าเบาๆ

"บอสครับ"

"..."

"บอสครับ" เพิ่มแรงเขย่าเพิ่มขึ้นไปอีก เหมือนคนที่ถูกปลุกก้เริ่มรู้สึกตัวแล้วเขาเองก็เลยถอยออกมายืนห่างๆ ร่างสูงบิดตัวไปมาจนชายเสื้อหลุดออกจากขอบกางเกงที่ทับเอาไว้ ลัลลาแอบเห็นลอนกล้ามที่หน้าท้องของอีกคนจนต้องกลืนน้ำลาย ถ้าได้สัมผัสลูบไล้ก็คงดี ไหนจะหน้าขาที่แน่นไปหมดนั้นอีก ใบหน้าชวนเคลิ้มไปหมด

"ลัลลา คุณลัลลา" เสียงของคนตรงหน้าเอ่ยเรียก

"อะ เอ่อ คะ เห้ยครับ คือผมจะมาปลุกบอสครับ ตอนนี้หกโมงกว่าแล้ว"

"อืม พอดีว่าจะพักสายตาสักหน่อยคงจะเผลอหลับไปเลย คุณก็กลับบ้านเถอะผมก็จะกลับแล้ว"

"ครับงั้นขอตัวนะครับ" ลัลลาก้มหัวให้กับหัวหน้าของตนเองก่อนจะรีบพาตัวเองออกมาจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด เกิดคิดอกุศลมากไปกว่านี้จะทำยังไง ตั้งสติ ไลฟ์ตั้งสติหน่อยนั้นเจ้านาย ท่องเอาไว้ เจ้านาย

ช่วงการจราจลตอนสามทุ่มก็ไม่ได้คล่องตัวนัก เขาเองก็นัดกับรุ่นน้องเอาไว้ที่ผับแห่งหนึ่ง ออกจากคอนโดมาตั้งแต่ยังไม่สองทุ่มดีเลยนี้อีกห้านาทีก็สามทุ่มแล้วเขายังไม่ถึงจึงโทรไปบอกรุ่นน้องเอาไว้แล้วว่าจะเข้าไปเลทนิดหนึ่งเพราะรถติด หลังจากหลุดจาการจราจรที่วุ่นวายมาได้ ก็รีบตรงไปที่ผมทันที 

ลัลลาดูจากการแต่งตัวที่เวลาทำงานนั้นจะดูเรียบร้อยอ่านโยนและสุภาพ มันต่างจากการที่เขาเองใช้ชีวิตอยู่มาก เขาเป็นคนตรงๆแรงๆเลยด้วยซ้ำ ถึงจะใส่แว่นเหมือนพวกเด็กเนิร์ด แต่เขาไม่เนิร์ดนะ เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงมาสองเม็ดกับกางเกงสกินนี่รัดาูปสีดำ แว่นตาที่มีสายคล้องวิบวับเป็นลูกเล่น ทรงผมที่ปกติจะปกคลุมใบหน้า ถูกเซ็ทใหม่ให้เข้ากับรูปหน้า แก้มเนียนมีกากเพชรจากการปัดบรัชออน ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อช้ำวาว สร้อยคอโช๊กเกอร์สีดำขับให่ทุกอย่างดูลงตัวสุดๆ เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในผับผู้คนต่างมองตามกันไม่ละสายตา กลุ่มรุ่นน้องที่เขานัดเอาไว้อยู่ที่ชั้นสอง พวกมีอันจะกินเนี้ยไม่เคยแผ่วกับห้องวีไอพีเลย เพื่อนในสาขาหลายคนก็มาด้วยเพราะอยู่กลุ่มเดียวกันถ้าจะมาสนิทกันที่สุดก็คงเป็น เหนือเมฆที่เป็นทั้งแฟนเก่าและเพื่อนสนิทคนเดียวของเขา 

"ไงมึง เปรี้ยวมาเชียวนะ"

"กลิ่นตัวกูเหรอ" ผมถามกับ

"แต่งตัวเนี้ย แต่งตัวกลิ่มตัวมึงหอมจะตาย" มันเอาจมูกเข้ามาดมผมใกล้ๆและก้บอก

"พี่ไลฟ์หวัดดี พี่ นี่พวกมึงพี่ไลฟ์ พี่รหัสกู ส่วนนั้นหลานรหัสพี่ชื่อไอ้ต้น"

"อืม หวัดดี ตามสบายกันเลยนะ เหนือ ปลาไม่มาด้วยหรือไง" ผมถามเหนือเกี่ยวกับปลาแฟนสาวของเหนือเพราะเห็นว่ามันนั่งอยู่คนเดียวปกติไปไหนปลาจะไปด้วย

"เข้าห้องน้ำกับรุ่นน้องมันแหละเดียวก็มา"

"พวกพี่แม่งโคตรสุดเลยว่ะ ตำนานชิบหายจากเพื่อนเป็นแฟน จากแฟนเป็นเพื่อนโดยที่ยังมองหน้ากันติด"

"คุยกันไง ถ้าคุยกันเข้าใจยังไงก็เป็นเพื่อนกันได้" เหนือบอก

"ใช่ แล้วอีกอย่างพี่มีมันเป็นเพื่อนคนเดียวด้วย555"

"เออแล้วนี้เริ่มงานแล้วไม่ใช่เหรอ"

"อืม"

"นึกว่าจะปฏิเสธที่นั้นซะอีก เห็นพลัดเขามาตั้งปีหนึ่งแล้ว"

"แค่อยากพักสองเท่านั้นเอง ตอนนี้ก็พร้อมแล้ว"

"ไลฟ์มาแล้วเหรอ" ปลาที่เดินเข้ามานั่งลงข้างผม เป็นแฟนใหม่ที่สนิทกับแฟนเก่ามาก แต่ผมไม่ได้ถืออะไรหรอก

"สักพักแล้ว"

"ชุดแซ่บนะลงไปข้างล่างกัน"

"เอาสิ"

"อะไรว่ะ นี้ผัวนะยังจะชวนเพื่อนผัวไปส่องผู้อีก" เหนือบ่นๆทั้งที่ในใจไม่ได้คิดอะไร

"ทำไมอะ ผัวก็อยู่ส่วนผัวสิเนอะไลฟ์ ผู้งานดีทั้งนั้นแค่ไปส่องเอง เพื่อไลฟ์จะได้ติดมือกลับสักคนสองคน"

"ขยันหาผัวให้เพื่อนจังเลยนะพี่ปลา"

"แน่นอน เพื่อนพี่แซ่บขนาดนี้" สุดท้ายปลาก็ลากผมกับรุ่นน้องสาวสวยอีกสองคนลงมาเต้นล่อเสือล่อตะเข้ โดยมีพวกเพื่อนผู้ชายทั้งหลายนั่งคุมอยู่ชั้นบน เป็นเรื่องที่ต้องย่ายจากในห้องออกมานอกห้องอีก ระหว่างที่เต้นไปเต้นมา เหล้าก็เข้าปากไปหลายแก้วแล้วด้วย จังหวะหมุนตัวจะเดินออกจากตรงนั้นก็มีแขกบ้างคนเวล้มจนชนไหล่ต่อๆกันมา ผมที่กำลังจะเดินกลับขึ้นไปข้างบนก็โดนชนจะเซไปเหมือนกันดีที่มีคนรับเอาไว้จึงไม่ล้ม

"เอ่อ ขอบคุณครับ"

"ลัลลา!"

"บอส!!"