EP.01

ทุกย่างก้าวที่ดูสุขุมแต่กลับเยือกเย็นจนคนรอบข้างรู้สึกได้ รองเท้าหนังเงาวาววับเดินไปหยุดยังแผนกหนึ่งของบริษัท เลขาหนุ่มหน้าหวานที่ดูเรียบร้อย การทำงานแบบไม่มีที่ติ หยุดยืนหลังคนเป็นเจ้านายโดยเว้นระยะห่างก่อนจะกล่าวรายงานความคืบหน้าของแต่ละแผนก กลุ่มคนนับสิบส่งยิ้มเจื่อให้กับเลขาหนุ่มภายใต้กรอบแว่น เลขาหนุ่มพยักหน้ารับและเข้าไปเอ่ยกระซิบ ท่านประธานหนุ่มหล่อจากทางด้านหลัง จากนั้นบรรยากาศเย็นยะเยือกก็ลดลงเมื่อผู้เป็นประธานบริษัทเดินออกไป กลุ่มคนเหล่านั้นแทบจะกราบขอบคุณเลขาหนุ่ม ก็ในเมื่อแผนกของเขาทำยอดได้ไม่ถึงเป้าหมายก็ต้องถูกเพ่งเล็งจากเบื้องบน แต่นี้ถึงขนาดมาด้วยตัวเองใครบ้านจะไม่กลัว

"เอากาแฟไปให้ที่ห้องด้วย"

"ครับบอส" เลขาหนุ่มเดินแยกไปอีกทางเพื่อเตรียมสิ่งที่เจ้านายเอ่ยสั่ง 

"พี่ของคุณมากๆเลยคะน้องไลฟ์ ถ้าไม่ได้น้องพวกพี่ๆต้องโดนบอสด่าแน่เลย ขอบคุณนะคะ" คนมาใหม่ถลาเข้ามาจับมือก่อนจะเอ่ยพรรณาออกมา

"ไม่เป็นอะไรเลยครับ ผมทำเพื่อตัวเองด้วย ถ้าเกิดบอสอารมณ์ไม่ดีคนที่รองรับอารมณ์นั้นก็คือผม ดังนั้นช่วยๆกันครับ"

"ยังไงก็ขอบคุณ เทพบุตรของพี่"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับบอสรอกาแฟอยู่"

ก๊อกๆ 

"เข้ามา"

"กาแฟครับ แล้วนี้ครับเอกสารสรุปงบของปีที่แล้วกับปีนี้...ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"เดี๋ยว แน่ใจแล้วนะที่พูดก่อนหน้านี้"

"ครับ"

"อยากจะรู้จริงๆว่า คุณจะทนผมได้ถึงสามเดือนไหม"

ผม ลัลลา(ลัน-ลา) พรมเนตร หรือเรียกง่ายว่า 'ไลฟ์' อายุ27ปี เรียนจบปริญญาโทเป็นที่เรียบร้อย พักผ่อนร่างกายหนึ่งปีก่อนที่จะเริ่มทำงาน บริษัทนี้เป็นที่ที่ใครๆก็อยากเข้าทำงานแต่ด้วยผลการเรียนเขาจึงถูกเทียบเชิญให้เข้าทำงานที่นี้และมันก็เป็นตัวเลือกที่ดี ทั้งที่ความจริงเขาเองหลังเรียนจบจะไม่ได้เข้าทำงานเลยแต่ทางบริษัทก็ยังยืนยันว่าอยากได้ตัวเขานั้นไปร่วมงานด้วย ผมเรียนด้านเลขามาโดยเฉพาะ เงินเดือนที่แห่งนี้ก็ได้มากกว่าที่อื่นเกือบเท่าตัว ยอดที่เสนอมาทำให้ผมไม่อาจปฏิเสธ เดือนละ60,000 ใครบ้างไม่เอา ถึงสถานะทางบ้านของผมไม่ได้ขัดสนแต่ผมก็ไม่ได้อยากใช้เงินของครอบครัว แต่จากที่ผมมารายงานตัวเริ่มต้นทำงาน ข่าวลือสาระพัดเกี่ยวกับตำแหน่งเลขาประธานบริษัทนี้ค่อนข้างย่ำแย่ เดือนนี้เปลี่ยนเลขาไปแล้วสองคนและผมเป็นคนที่สาม คนในบริษัทบอกว่าเลขาแต่ละคนทนกับความกดดันและความเจ้าระเบียบของท่านประธานไม่ได้ บางคนทำไม่ถูกใจก็โดนไล่ออกไม่มีการให้โอกาส ไหนจะความปากร้ายพูดไม่ถนอมน้ำใจ เวลาที่มีคนทำงานผิดพลาด แต่นี้เขาอยู่มาสองอาทิตย์แล้วกลับไม่เจอกับสิ่งที่ผู้คนเล่าลือกันเลยสักครั้ง มีแต่ความกวนประสาทของท่านประธานเป็นบ้างครั้งเท่านั้น มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมทำงานเกือบจะผิดพลาดแต่ได้ตอบกลับท่านประธานไปจนเขาหน้าเสีย บอสเลยพูดในทำนองว่ายังไงเขาก็ไม่ผ่านโปรสามเดือนแน่นอน เมื่อเป็นดังนั้นผมจะทำให้บอสได้เห็นว่าคนอย่าง ลัลลาไม่เคยยอมแพ้ ตัวตนของเขาจริงๆเป็นคนสุดเหวี่ยงกับทุกเรื่อง และเป็นแนวที่ใครๆก็ไม่คิดว่ามันจะเข้ากับงานเลขาเลยสักนิด ตอนที่เขาเรียนด้านนี้พวกเพื่อนยังถามอยู่เลยว่าแน่ใจแล้วใช่ไหม เพราะต่างคนต่างรู้ดีว่าลุคของเขากับอาชีพมันขัดกัน ผมเป็นคนแรงแบบเงียบๆ คนที่ไม่สนิทด้วยผมไม่เคยเปิดเผยมุมนี้ให้ใครเห็น

"บอสรอดูนะครับ ผมจะผ่านโปรฯแน่นอน"

หลังจากคนหน้าหวานเดินออกไป รอยยิ้มร้ายๆของคนที่นั่งมองแผ่นหลังนั้นผุดขึ้นที่มุมปาก ปรัชญา กรณ์ณรงค์เดช หรือ 'โปรด' ไม่ได้เจอคนที่ท้าทายเขาแบบนี้มานานแล้ว

แฟ้มประวัติของใครบ้างคนถูกหยิบขึ้นมาเปิดอ่านก่อนที่จะถูกโยนทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะมือหนาเอือมหยิบแก้วกาแฟที่เลขาหนุ่มนำมาให้ อึกแรกที่ดื่มเข้าไปทำเอาประธานหนุ่มควันออกหู 

กริ๊ก!

"คุณลัลลา เชิญด้านในด้วย"

เพล๊ง!!!

"คุณชงกาแฟภาษาอะไรทำไมมันขมแบบนี้"

"ขอโทษครับ ผมคงลืมใส่น้ำตาล"

"คราวหลังไม่ลืมใส่กาแฟมาด้วยเลยละ"

"ถ้าบอสอยากดื่มแบบนั้นผมก็จะชงให้ครับ"

"ออกไปชงมาใหม่เลย หรือคุณจะออกไปหางานใหม่ดี"

"รอสักครู่นะครับ"

"กาแฟ2 น้ำตาล2 ครีม1 จำเอาไว้ด้วย"

"ครับบอส" เมื่อเห็นสีหน้าสลดและน้ำเสียงที่อ่อนลงของเลขาหนุ่ม คนโตกว่าก็พูดโทนเสียงปกติ 

"ผิดครั้งแรกผมให้อภัย แต่อย่าให้มีอีก"

"ทราบแล้วครับ"

"ตอนเที่ยงจองร้านอาหารให้ผมด้วย"

"รับทราบครับ งั้นผมขอตัว"

"เชิญ"

พี่โปรดอย่าดุน้องสิ เดี๋ยวตีเลย