บทที่ 4 ความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไป 1

ยามเช้าเวียนมาถึง เจ้าก้อนแป้งอาการดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตากลมลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นบิดามาอยู่ในห้องเดียวกับมารดา นัยน์ตาของเจ้าหนูเปล่งประกายเมื่อเห็นมารดานอนเอาใบหน้าแนบเตียง

ซีห่าวไม่เคยเห็นบิดาอยู่รวมกันเช่นนี้สักเท่าไหร่ เด็กน้อยไม่เคยเข้าใจสักเท่าไหร่ มารดาที่ไม่ออกมาเจอผู้คน มักเก็บตัวและเจ้าอารมณ์ ส่วนบิดามักพาเข้าออกไปข้างนอกไปเจอสตรีมากมาย..... ซีห่าวไม่ชอบใจนักที่เขาอาจจะมีแม่ใหม่ เขานั้นไม่ปรารถนาใครมาเป็นมารดาแทนมารดาที่งดงามของเขา

“ท่านแม่” เจ้าก้อนแป้งเอ่ยปากทักมารดาเสียงใส มือกลมป้อมเอื้อมไปแตะหน้ามารดา ยังไม่ทันมารดาจะตื่นเขาก็ถูกซีอั่นรั้งตัวเอาไว้

“เจ้าหายดีแล้วหรือเสี่ยวห่าว” ซีอั่นลืมตาขึ้นมาเขาเห็นบุตรชายเอื้อมมือไปหาเฟยห่วง ก็คว้าตัวของเจ้าอ้วนเอาไว้เสียก่อน หลังมือของเขาอังหน้าผาก เห็นว่าไม่มีอาการไข้ขึ้นแล้ว

“ท่านพ่อ”

“เจ้ารู้ไหมว่าทำให้ข้าต้องลำบากขนาดไหน ไหนดูสิว่าเจ้าเจ็บตัวตรงไหนหรือเปล่า” ซีอั่นไม่อยากต่อว่าบุตรชายตัวน้อยเท่าไหร่ที่เล่นจนทำให้เขาเป็นห่วงได้ถึงเพียงนี้

หูแว่วได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยปลุกให้เฟยห่วงตื่นขึ้นมา เห็นซีห่าวกำลังถูกซีอั่นอุ้มอยู่ เสียงหัวเราะถูกใจขนาดนั้นทั้งพ่อทั้งลูก เห็นได้ชัดว่าซีห่าวนั้นหายไข้แล้ว

เรื่องของเด็กช่างน่าประหลาดใจนัก พลางคิดตอนเด็ก ๆ เฟยห่วงก็เคยเป็นเช่นนี้ ไข้ขึ้นแค่ยามค่ำคืน พอรุ่งเช้ากลับกลายเป็นปกติราวกับว่าตอนกลางคืนนั้นไม่เคยเป็นไข้มาก่อน

“ตื่นแล้วหรือเจ้าอ้วน...”

“ท่านแม่.....” พอได้ยินเสียงผู้เป็นแม่ เจ้าอ้วนที่ท่านแม่เรียกก็ออกแรงสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของบิดา ก่อนคลานไปหามารดาที่ปลายเตียง เฟยห่วงยิ้มกว้าง

“หึ”

ซีอั่นส่งเสียงบ่งบอกว่าเขานั้นไม่พอใจนางอย่างมากที่สามารถแย่งความสนใจจากซีห่าวไปจากเขาได้

เฟยห่วงยกยิ้มเย้ยหยันเขา เจ้าก้อนแป้งซีห่าวกระโจนใส่ผู้เป็นมารดาที่อ้าแขนรอรับที่ปลายเตียง

“เจ้าตัวแสบ เจ้าคงไม่รู้สินะว่าทำให้ข้าต้องลำบากขนาดไหน ไหนดูสิ” มารดาแตะหน้าผากตรวจดูอาการอีกรอบ

“เอ๋...”

สีหน้าของซีห่าวสงสัยยิ่งนักว่าเมื่อคืนเขานั้นไปทำให้มารดาและบิดาต้องเดือดร้อน

“หายแล้ว แต่วันนี้ข้าคงไม่ให้เจ้าไปข้างนอก หว้า....คงหมดสนุกแล้ว...” เฟยห่วงทำหน้าตาล้อเลียนบุตรชาย ซีห่าวเห็นดังนั้นและคิดว่าไม่ได้ออกไปเล่นสนุกกับผู้เป็นมารดา ใบหน้าจิ้มลิ้มกลมป้อมดวงตากลมโตก็เริ่มเออคลอด้วยน้ำตา ริมฝีปากเล็กเริ่มเบะ

“เฟยห่วง เจ้าเป็นแม่ประสาอะไร แกล้งแม้กระทั่งบุตรชายของเจ้า” เสียงประชดประชัดทำให้เฟยห่วงต้องแบะปากใส่

ซีห่าวลืมตามองมารดาก่อนเบือนหน้าไปมองบิดา นิ่งเงียบราวกับมารดากับบิดาทะเลาะกัน

“ก็เสี่ยวห่าวเป็นบุตรชายของข้า เสี่ยวห่าวอีกหน่อยเจ้าต้องโตเป็นบุรุษผู้สง่างาม แดดเมื่อวานคงทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่แล้วใช่ไหม” เฟยห่วงพูดกับซีอั่นก่อนหันมาพูดกับเจ้าอ้อน พลางลูบศีรษะทุยของลูกชายไปมาด้วยความเอ็นดู นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความน่ารักของเจ้าอ้วนด้วยการประกบริมฝีปากนุ่ม ๆ กับแก้มอ้วนของซีห่าว

การกระทำของนางช่างทำให้ซีอั่นประหลาดใจเป็นอย่างมาก นางประหลาดยิ่งไม่เหมือนกับเฟยห่วงคนเก่าที่เขารู้จัก นางไม่เคยแม้จับตัวลูกชาย แล้วไยตอนนี้นางถึงหอมแก้มเจ้าอ้วน

สายตาดุดันของเขาจ้องมองนางอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกบางอย่างแล่นแปลบมาที่หัวใจ คืออะไรกันแน่ แล้วทำไมเขาถึงเกิดความรู้สึกอิจฉาที่เจ้าก้อนแป้งที่ได้รับจุมพิตจากนางมารร้ายด้วย

ซีอั่นส่ายศีรษะไบ่ความคิดประหลาดเช่นนั้นออกไปจากหัว เขานะหรืออิจฉาเจ้าอ้วนซีห่าว เขาไม่ได้อยากได้นางมารร้ายอย่างนางมาเป็นฮูหยินของเขาเสียหน่อย