บทที่ 3 เป็นไข้ 2

พอทารกน้อยคลอดนางแทบไม่แลดูใบหน้าของซีห่าวเลยสักนิด น้ำนมจากเต้านางก็ไม่เคยให้ลูกชายดื่มกิน โชคดีที่บิดาอย่างเขาเตรียมหาแม่นมเอาไว้เพราะรู้ดีว่านางคงไม่ยอมให้บุตรชายเข้าใกล้อย่างแน่นอน ทุกอย่างเป็นไปตามที่ซีอั่นคาดเดา

เฟยห่วงนางแม้แต่มองหน้าลูกน้อย

นางช่างโหดร้ายยิ่งนัก เพราะมัวแค่คิดแค้นน้องสาวต่างมารดาของตัวเองช่างโง่ และ จมปลักกับความแค้น แทนที่จะเริ่มต้นกับสิ่งใหม่

นางช่างโง่ยิ่ง!

ซีอั่นคิดใคร่ครวญเรื่องราวในอดีต มารู้ตัวอีกครั้งฝีเท้าของเขาก็พาตัวเขามายืนอยู่หน้าเรือนนอนฝั่งซ้าย เขาไม่ได้ยินเสียงของแม่ลูกที่คุยกันอย่างเช่นเมื่อคืนก่อน

เขาตัดสินใจเปิดประตูเรือนนอนของนาง อย่างไรเสียเขาก็เป็นสามีของนาง การเข้ามาในห้องของนาง เขาย่อมมีสิทธิ์ เห็นเจ้าก้อนแป้งนอนขดอยู่ในอ้อมกอดของมารดา เจ้าตัวน้อยของเขานอนตัวสั่นเบา ๆ หน้าตาแดงก่ำจนผิดสังเกต อาการเช่นนี้ของบุตรชายไม่ดีนัก

ฝ่ามือแสนอบอุ่นของซีอั่นอังหน้าผากของซีห่าวที่นอนตัวสั่น ซีอั่นร้อนรนจนไม่ทันระวังตอนเอื้อมแขนทั้งสองข้างไปคว้าเข้าซีห่าวที่นอนหน้าแดงในอ้อมกอดของแม่

ให้ตายเถอะ

นางเป็นแม่ที่ไม่เอาไหนเสียจริง

ลูกไม่สบายขนาดนี้นางยังไม่รู้ตัว....

เฟยห่วงที่หลับเป็นตายเพราะความเหนื่อยล้ามารู้ตัวอีกทีก็เห็นว่ามีบุรุษใบหน้าคร่ำเคร่งกำลังอุ้มเจ้าซีห่าวบนบ่าพลางตบหลังเจ้าก้อนแป้งไปมา สายตาของเขามองนางราวกับว่านางไปฆ่าใครตายมาอย่างนั้นแหละ

“เจ้าเป็นแม่ประสาอะไรกัน เจ้าปล่อยให้ซีห่าวตัวร้อนเป็นไข้ขนาดนี้เชียวหรือ ถ้าเจ้าไม่รักเขา เจ้าไม่ควรทรมานเขาขนาดนี้ ข้าไม่น่าตามใจเสี่ยวห่าวเลย..”

เฟยห่วงกะพริบตาปริบ ๆ ในหัวกำลังประมวลความคิด นางเองก็ไม่คิดเช่นกันว่าเจ้าตัวน้อยจะอ่อนแอถึงเพียงนี้ ตอนนี้พาเจ้าตัวน้อยออกไปนางก็ประคบประหงมอย่างดี อย่างไรแล้วความผิดครั้งนี้นางคงไม่อาจปฏิเสธ ซีห่าวถูกเลี้ยงมาราวกับไข่ในหิน

อีกอย่างที่ทำให้ฉางเห่ยในร่างของเฟยห่วงฉุกคิด เนื้อเรื่องของนวนิยายที่นางเคยเขียนไม่เหมือนอย่างที่เขียนเอาไว้

เฟยห่วงอ้ำอึง แต่สายตามองมาด้วยความเหยียดหยันในตัวนางทำให้นางอดกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ เฟยห่วงคิดไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นนอกจากซีห่าว

“ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ซีห่าวต้องเป็นไข้เสียหน่อย เจ้าก้อนเมื่อตอนเย็นยังดีอยู่เลย ข้ายอมรับว่าพาลูกเล่นอย่างไม่ระมัดระวัง เจ้าดูประคบประหงมซีห่าวอย่างกับไข่ในหิน ซีห่าวเป็นบุรุษ เรื่องแค่นี้ไยต้องโวยวาย อย่างไรต้มยาลดไข้เขาก็หายดีแล้ว ถ้าเจ้าไม่อยากดูแลเขา ข้าดูแลเอง”

“เจ้ายังมีหน้ามาเรียกซีห่าวมาลูกได้อย่างไร เจ้าทำดีกับเขาแค่ไม่กี่วัน จนเขาต้องมาฝืนร่างกายขนาดนี้ ข้าถามเจ้าจริง ๆ เถอะเฟยห่วงเจ้าเห็นเขาเป็นบุตรชายของเจ้าบ้างไหม” ความโกรธของซีอั่นยามนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แต่คนฟังก็ยังไม่ไหวติง นางสมแล้วกับที่เป็นนางมาร

ตัวประกอบผู้นี้ช่างปากร้ายเสียจริง

“เจ้าเลิกด่าทอข้าแล้วสั่งให้คนไปต้มยาได้แล้ว ไข้ขึ้นแค่นี้ ข้าดูแลเจ้าก้อนแป้งได้ให้เขานอนอยู่บนเตียงเช่นเดิมนั่นแหละ ข้าจะไปเตรียมผ้าหมาดมาประคบเขา”

เฟยห่วงไม่อยากถือสาคำพูดของซีอั่น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เฟยห่วงถูกเขียนให้เป็นมารดาที่โหดร้ายไม่น้อย ฉะนั้นการดูแลบุตรชายอย่างซีห่าวก็คงเป็นหน้าที่ตัวประกอบอย่างซีอั่น เพราะถ้ายิ่งต่อปากต่อคำกับเขาต่อไป ผลเสียยิ่งตกอยู่กับเจ้าก้อนแป้งที่นอนตัวสั่นในอ้อมอกของผู้เป็นพ่อ

เฟยห่วงรีบสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำ พร้อมกับต้มยาสมุนไพรฤทธิ์เย็น รอไม่นานบ่าวต่างก็รีบนำผ้าชุบน้ำหมาด ๆ มาให้นางพร้อมกับถังน้ำ

หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปในเรือนนอนด้วยความเป็นห่วงเจ้าก้อนแป้ง แต่ผู้เป็นบิดานั้นกลับมองนางด้วยหางตาอย่างไม่สบอารมณ์

เฟยห่วงยกยิ้มมุมปากก็เช็ดตัวให้เจ้าอ้วนก้อนแป้งที่นอนตัวสั่น

“หนาว.......”

“เดี๋ยวก็ไม่หนาวแล้ว...เจ้าก้อนแป้ง” มือก็เช็ดผิวขาวตามหน้าท้อง ตามลำคอ ก่อนเช็ดหน้าโดยที่เจ้าอ้วนยังหนาวสั่น

“ถ้าลูกข้าเป็นอะไรไปข้าจะ...”

“เสี่ยวห่าวเขาก็เป็นบุตรของข้าเช่นกัน ท่านไม่ต้องห่วงดอก อย่างไรเสียคืนนี้ข้าจะดูแลเขาเอง” เฟยห่วงก็ขอทวงสิทธิ์ความเป็นแม่เช่นกัน

ซีอั่นเหนื่อยล้าแค่เพียงคิดจะโต้เถียงกับสตรีผู้นี้ สายตามองนางที่นั่งเช็ดตัวให้เจ้าตัวน้อย อาการตัวร้อนของซีห่าวเริ่มทุเลาลง ไม่นานบ่าวก็น้ำยาต้มมาให้ เฟยห่วงนำมันจ่อที่ปากของลูกชาย นางทำเองทุกอย่างและการกระทำของนางอยู่ในสายตาคมกริบ

เฟยห่วงไม่ได้สนใจสายตาของซีอั่นนางจะมองเขาด้วยสายตาเช่นไรก็เรื่องของเขา นางแค่อยากให้เจ้าตัวน้อยหายไข้สักที

เฟยห่วงอดคิดไม่ได้เลยสักนิดว่าการดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเอาเสียเลย มิน่าล่ะซีอั่นถึงโกรธนางนัก

โชคดีที่เมื่อก่อนเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ยามป่วยไข้ต้องดูแลตนเองแค่ไข้ขึ้นแค่นี้จึงไม่คณามือ ซีห่าวนอนละเมอ

“ท่าน....แม่ อย่าทิ้งข้า..”

“โอ๋ ๆ”

เฟยห่วงได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลูบศีรษะทุยของเจ้าก้อนแป้งด้วยความเอ็นดู เจ้าตัวน้อยจะรู้หรือเปล่าว่าตนเองนั้นเป็นบิดาของเจ้าซีห่าวมองนางด้วยความคับแค้นใจ

นางกลับไม่ได้สนใจสายตาที่มองนางด้วยสายตายากจะคาดเดา จิตใจพะวงกับเจ้าตัวน้อยนางคอยเช็ดตัวอยู่ไม่ห่าง คราวหน้าพาลูกออกไปข้างนอกเช่นนี้ต้องระวังมากกว่า แต่นางก็คิดว่าอีกเดียวซีห่าวก็คงแข็งแรงขึ้น ซีอั่นที่เริ่มห่าวนอนแต่สายตาคมกริบของเขายังจับจ้องมองนาง

ผ่านไปสองชั่วยาม เฟยห่วงยังคงนั่งเฝ้าเจ้าก้อนแป้ง กลัวว่าไข้ขึ้นอีกครา การเลี้ยงดูบุตรไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ ภายในใจของเฟยห่วงก็เป็นห่วงเจ้าก้อนแป้งอย่างที่สุด ยากนักเกิดมาชาติใหม่ก็กลายเป็นตัวร้ายในนวนิยายของตัวเอง แถมต้องมาเป็นมารดา

เฟยห่วงถอนหายใจ สายตาก็จดจ้องมองหน้าตาของเด็กน้อย พลางเหลือบมองอีกคนที่นอนพิงหัวเตียง มืออีกข้างก็เขาก็กุมมือของเจ้าก้อนแป้งเอาไว้

เฟยห่วงแอบลอบสังเกตใบหน้าของตัวประกอบ ซีอั่นช่างหล่อเหลายิ่งนัก แต่เสียดายใจดำไปหน่อย นางไม่อยากคิดเลยว่านางกับเขาจะลงเอยกันได้เช่นไร อย่างน้อยเจ้าก้อนแป้งก็คงอยากให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ