ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก

ฉางเห่ย นั่งหน้าดำคร่ำเครียดเนื่องจากเธอเป็นนักเขียน นิยายของโดนวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เขียนให้นางร้ายต้องฆ่าลูกน้อยเพื่อใส่ร้ายนางเอก ทว่าทุกอย่างกลับไม่สำริดผลอย่างที่นางคิด ทำให้นางต้องฆ่าตัวเองตายตามไป คอมเมนต์แห่กระหน่ำใส่เว็บไซต์นิยายของเธออย่างหนักว่าไม่น่าอ่านเอาสียเลย

ทว่าคอมเมนต์พวกนั้นกลับไม่ได้ทำให้ฉางเห่ยเครียดเท่ากับบิลค่าไฟ ค่าคอนโดมิเนียม ค่างวด ค่าบัตรเครดิต กองพะเนินบนโต๊ะทำงานของเธอฉางเห่ยมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักแต่งนิยาย Bestseller เหมือนนักเขียนหลายท่าน พอแต่งเรื่องแล้วเรื่องเล่า ผลการตอบรับกลับน่าหดหู่ใน แม้กระทั่งให้อ่านฟรี ๆ นักอ่านยังมาด่านิยายของเธอจนปวดหัวใจในบางครั้ง

ฉางเห่ยได้แต่บอกตัวเองว่ามันต้องถึงวันของเธอ ขอแค่เธอไม่ยอมแพ้ ตอนนี้ยังไม่ดังก็ไม่เป็นไร เธอจะพยายามให้หนักขึ้น

ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอวาดฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ต้องใช้เงิน....ค่าใช้จ่าย สวนทางกลับรายได้จากการขายนิยาย

นี่มันก็วันที่สามแล้วที่ฉางเห่ยอดข้าว ตั้งหน้าตั้งตาปั่นนิยายให้จบแล้วทำการวางขายในเว็บไซต์ ไม่คิดเลยวันที่เราละเลยการดูแลสุขภาพของร่างกาย วันนั้นร่างกายก็จะกลับมาทำร้ายเรา ร่างกายของนักเขียนสาวซูบผอม บ่าไหล่หดลึกจนเห็นเป็นร่อง ริมฝีปากแห้งแตกกร้านเป็นเกล็ด ดวงตาทั้งสองข้างที่สวมกรอบแว่นหนาดำคล้ำจนไม่น่ามอง

ฉางเห่ยไม่มีใคร....

ใช่แล้ว

พ่อแม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เด็ก ทิ้งให้เธอต้องโตมาด้วยตัวเอง แม้มีมรดกของพ่อแม่อยู่บ้าง ญาติของเธอมาเยี่ยมบ้างบางครั้งก็ไม่ได้ทำให้ฉางเห่ยรับรู้ถึงการเป็นครอบครัว

สายตาคู่นั้นจดจ้องมองหน้าจอคอมพ์ของตนเอง นิ้วมือกดแป้นพิมพ์ด้วยความมานะว่านิยายของเธอนั้นจะต้องดังในสักวัน แล้วเธอจะกลายเป็นนักเขียนที่รักของนักอ่าน......

เหมือนร่างกายจะไม่ไหวอีกแล้ว สายตาจู่ ๆ ก็เริ่มพร่ามัว ฉางเห่ยพยายามเอาชนะร่างกายด้วยการลืมตาขึ้นมา..... ทว่ามันกลับไม่ไหวเสียแล้ว แต่ยิ่งพยายามลืมตามองเท่าไหร่แต่ก็เห็นเพียงฝ้า จุดดำขึ้นเต็มไปหมด ก่อนที่ศีรษะของเธอจะฟุบลงบนแป้นพิมพ์ ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดทับแป้นตัวอักษรทำให้พิมพ์จนยาวเหยียด พร้อม ๆ กับลมหายใจที่อ่อนลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ.....

“ท่านแม่ ท่านแม่ ทาน........แม่.....” เสียงครางยานของเด็กน้อยปลุกให้ฉางเห่ยรู้สึกตัว มือป้อม ๆ จับเสื้อผ้าของนางเขย่าแรงพอที่ทำให้ฉางเห่ย ฉางเห่ยได้ยินเสียงนั้นอดประหลาดใจไม่ได้ ห้องของเธอมีเด็กน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ ความฝันหรือเนี่ย เธอทำงานจนหลงลืมทุกอย่างไปแล้วเสียจริง

หวังว่าตื่นมาคราวนี้ นิยายเรื่องนี้จะปังนะ

ดวงตากลมโตลืมตาโพลงมองรอบกายด้วยความประหลาดใจ เพดานห้องไม่ใช่คอนโดของฉางเห่ย แต่เป็นเพดานไม้โบราณ เรียวแขนยกขึ้นมาชูขึ้น เธออยู่ในชุดที่ไม่คุ้นตา ปกติแล้วฉางเห่ยมักจะใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนเพียงเท่านั้น แต่นี่อยู่ในชุดโบราณ ก่อนดวงตาทั้งสองข้างยิ่งเบิกโพลงเข้าไปอีกเมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแก้มแดงปลั่ง ดวงตาของเด็กน้อยมองเธอตาใส ก่อนฉีดยิ้มอวดฟันหน้าสองซี่ขาว ๆ

“ท่านแม่”

ท่านแม่

ท่านแม่อย่างนั้นหรือ เธอยังไม่มีลูก หรือมีสามี แล้วจะมีลูกได้ยังไง ฉางเห่ยงงไปหมดแล้ว

“หนู...”

“ท่านแม่ ข้าซีห่าว” เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อย

หูของเธอฟังไม่ผิด นามของเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้คือ ซีห่าว เป็นตัวละครที่น่าสงสาร เป็นลูกของนางร้ายที่ต้องมาถูกแม่ตนเองฆ่าตายอย่างน่าเวทนา

อย่าบอกนะว่า ฉางเห่ยตายไปแล้ว....แล้วมาเกิดใหม่ในร่างของนางร้ายที่ตนเองเขียนมาเองกลับมือ เฟยห่วง นางร้ายที่ใคร ๆ ก็เกลียดชัง แม้แต่สามีของตนเอง จนนางต้องการชำระแค้นโดยใช้เด็กบริสุทธิ์ตรงหน้า

นี่ฝันไปอย่างนั้นหรือ