บทที่ 3 เป็นไข้ 1

ซีอั่นไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาใช้ชีวิตกลายเป็นพวกแอบมอง คนที่เขาแอบมองอยู่นั้นจะเป็นใครได้เล่า นอกจากเฟยห่วงและซีห่าว

ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ได้น่าห่วงอย่างที่คิดเอาไว้ อย่างไรนะหรือ ก็เพราะ....บุตรชายของสกุลซีนั้น กำลังหัวเราะหัวใคร่กับผู้เป็นมารดาอย่างถูกอกถูกใจ

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจอันแข็งกร้าวของบุรุษอย่างซีอั่นหวั่นไหว นี่คงเป็นสิ่งที่เจ้าตัวน้อยปรารถนามาตลอดสินะ แต่ไหนแต่ไรเจ้าซีอั่นโหยหาความรักจากมารดาเสียเหลือเกิน ครั้นในอดีตนางมักจะไล่บุตรชายและไม่ต้องการพบหน้า น้ำนมสักหยดนางก็ไม่ปรารถนาให้ลูกน้อยได้ดื่มกิน

เขาแค้นเคืองในตัวของเฟยห่วงไม่น้อย มายามนี้นางทำราวกับอดีตไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น อีกทั้งเจ้าซีห่าวก็ไม่เคยถือโทษโกรธมารดา

อย่างไรได้เล่า เด็กน้อยอย่างไรแล้วก็คือเด็ก..... เขานึกโกรธบุตรชายหรือน้อยใจบุตรก็นับว่าเป็นบิดาที่ไม่เอาไหนเสียเลย เขาได้แต่สั่งให้พ่อบ้านหมิงซู่คอยจับตาดูสองแม่ลูกอยู่ไม่ห่าง เขามิอาจไว้วางใจได้เลยสักนิดว่าเฟยห่วง นางมารจะมาแสร้งทำดีกับบุตรชายเพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่

เข้าสู่ยามค่ำปลายของยามโหย่ว (17.00-19.00น.) เฟยห่วงก็เห็นว่าเจ้าอ้วนที่กำลังขะมักเขม้นกับการหยดเมล็ดพันธุ์ ด้วยความพยายามที่ไม่ลดละเลยสักนิด

เด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กที่มีความมานะตั้งแต่ยังเยาว์เสียเหลือเกิน.... เฟยห่วงมองลูกชายก็ยื่นมือไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเจ้าก้อนแป้ง

“หิวข้าวหรือยัง” เฟยห่วงเอ่ยถาม

ซีห่าวถูกสั่งสอนจากบิดาเกิดเป็นบุรุษนั้นต้องอดทน แม้ท้องน้อยจะหิว....แต่กลับส่ายหน้า

ก๊อก.....

“หิวแล้ว ยังจะส่ายหน้าอีก ปะ เราไปกินข้าวกัน” เฟยห่วงยิ้มก่อนจูงมือป้อม ๆ ของเด็กน้อยไปที่ห้อง ก่อนจะสั่งให้บ่าวนำอาหารมาให้เจ้าตัวน้อย

มาถึงเฟยห่วงก็จับเจ้าตัวอ้วนอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะแต่งตัวด้วยอาภรณ์ใหม่.... กลิ่นกำยานหอมกรุ่นไปทั่วห้อง เด็กน้อยมองผู้เป็นมารดาตาใส ทว่ากลับมีสิ่งผิดปกติหน้าแดงก่ำ

“เป็นอะไรไป หือ...” เฟยห่วงเอ่ยปากถามเด็กน้อย

“เปล่าขอรับ” ซีห่าวส่ายหน้า เฟยห่วงรับรู้สึกสิ่งปกติที่เกิดขึ้น ไยนางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยกำลังปิดบังบางอย่าง ซีห่าวคงเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงด้วยความเข้มงวดของบิดาสินะ แถมยังต้องมาเจอมารดาผู้ใจร้ายอย่างเช่นนางอีก

บ่าวรับใช้ก็รีบยกอาหารเป็นของโปรดเจ้าตัวอ้วน เป็นไปอย่างที่คาดเมื่อเห็นอาหารเป็นซาลาเปา กับปลานึ่ง ซีห่าวก็ตาวาว น้ำลายไหลออกมา

“ท่านแม่ขอรับ”

“อะไร เจ้าจะอ้อนข้าอยากได้อะไรอีก” เฟยห่วงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ กับแววตาออดอ้อนของเด็กน้อย ตัวน้อยถึงเพียงนี้ แต่กลับอ้อนมารดาเก่งเสียเหลือเกิน

“ข้าอยากนอนกับท่านแม่”

“ได้อยู่แล้ว งั้นกินเถอะ ดูพุงเจ้าสิคงหิวมากสิท่า” เฟยห่วงหยิบซาลาเปามายื่นให้บุตรชายที่มองนางตาใส เจ้าหนูก็อ้าปากงับทันที

“กินเยอะ ๆ นะ เจ้าจะได้โตเร็ว ๆ”

“ขอรับ” ซีห่าวขานรับพร้อมกับกัดซาลาเปาไส้เผือก ก่อนมือน้อย ๆ หยิบซาลาเปาอีกลูกยื่นมาให้แม่

“เสี่ยวห่าวของแม่ เจ้าน่ารักเสมอ”

สองแม่ลูกช่างดูมีความสุขเสียเหลือเกิน ต่างจากบางคนที่นั่งไม่ติดพื้น บุตรชายของเขาอยู่เรือนนอนฝั่งซ้าย ส่วนเขานั้นอยู่เรือนนอนฝั่งขวา กับนางแยกกันอยู่ตั้งแต่แยกเฟยห่วงตั้งครรภ์เจ้าซีห่าว

เขาไม่อาจสงบใจของตนเองได้เลยสักนิดเต็มไปด้วยความกังวลใจเสียเหลือ สุดท้ายแล้วซีอั่นก็ทนอาการคิดถึงลูกน้อยไม่ไหว ต้องเดินออกมาจากเรือนนอนฝั่งซ้ายที่เขาไม่อยากจะย้ำกรายเข้ามาสักเท่าไหร่นัก ถ้าไม่ใช่เพราะบุตรชายอันเป็นที่รักติดแม่ เพราะตั้งแต่วันนั้นซีห่าวก็เอาแต่ติดมารดามาบอกเขาว่า ท่านแม่เปลี่ยนไปแล้ว

ท่านแม่รักซีห่าวแล้วขอรับ

น้ำเสียงของลูกชายนั้นสดใสจนคนเป็นพ่อไม่กล้าขัดอะไรบุตรวัยเพียงสามขวบ แต่กลับรู้ความเกินวัยเสียเหลือเกิน....

เขากับเฟยห่วงต่างก็ร่วมหอกันอย่างจำใจ วันที่เข้าหอกับนางเขาพยายามร่ำสุราให้เมามายจนไร้สติ นางเองก็ไม่ต่างกัน

ต่างคนต่างก็ร่ำสุราเพื่อค่ำคืนนั้นได้ผ่านไป

โชคดีเหลือเกิน ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์สร้างความยินดีให้กับสกุลซีไม่น้อยที่กำลังมีผู้สืบทอด ระหว่างที่นางกำลังตั้งครรภ์เขาให้คนดูแลตัวนางเป็นอย่างดี

ตอนนั้นเฟยห่วงนางอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ไม่รู้เพราะสภาวะการตั้งครรภ์หรืออย่างไรถึงทำให้นางเป็นเช่นนั้น เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย แต่จำใจดูแลนางอยู่ไม่ห่าง

ซีอั่นมาเยี่ยมนางเป็นครั้งคราวโดยไม่ลืมถามสารทุกข์สุกดิบของนาง อย่างน้อยก็เห็นแก่ว่าเป็นเพียงผู้อาศัยร่วมจวนเท่านั้น หลังจากนางคลอดและเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยเติบโตสักพักถ้านางเป็นอิสระ เขาก็ยินยอมจะมอบหนังสือหย่าให้นาง.....