บทที่ 2 ปลูกผัก 2

ขณะที่หญิงสาวกำลังสบายอารมณ์อยู่เพียงลำพังอยู่นั้น ไม่ทันสังเกตว่ามีแววตาคมกริบจับสังเกตนางดุจดังเสือคอยตะครุบเหยื่อ ก่อนเบือนหน้าไปมองอีกทางเห็นคุณชายของสกุลซีกำลังเดินไป วิ่งไป อย่างอารมณ์ดีตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาวันนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นางทำดีกับบุตรชาย นางมีแผนอันใดกัน ตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตร่วมกับสตรีผู้นี้ ไม่สิ! เขาไม่เคยใช้เวลาร่วมกับนาง เขาแค่ทำตามคำขอของบิดาเพียงเท่านั้น ทำทุกอย่างเพื่อตระกูลของเขา

หลังจากนี้เขาก็คงมีโอกาสตามใจตัวเขาบ้าง เขานั้นก็พึ่งปรารถนาในตัวของสตรีผู้หนึ่ง ปรารถนาอยากแต่งนางมาเป็นฮูหยินรอง แต่อีกใจก็หวาดกลัวฮูหยินคนแรกที่เขาแต่งมาก่อนอยู่แล้ว แม้กระทั่งกำเนิดบุตรชายของตระกูล สตรีผู้นั้นยังรังแกได้นับประสาอะไรกับสตรีบอบบางด้วยเล่า

ไม่ถึงครึ่งก้านธูป เสียงเจื้อยแจ้วแสนสดใส ดังไม่ขาดระยะ บางครั้งก็ได้ยินเป็นเพลง..... เฟยห่วงได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัวกลับอาการไร้เดียงสาของเด็กน้อย

“ท่านแม่ขอรับ ข้าได้เมล็ดพันธุ์มาแล้วขอรับ...” เจ้าหนูน้อยในอาภรณ์สีเขียวหม่นวิ่งมาหาท่านแม่ที่เตรียมอุปกรณ์รออยู่

ในมือของเจ้าก้อนแป้งนั้นมีเมล็ดพันธุ์แตงโม เจ้าหนูน้อยผู้นี้ฉลาดเอาเรื่อง....อย่างไรเฟยห่วงจะไม่รู้ว่าเจ้าก้อนแป้งคงชอบกินแตงโมสิท่า ถึงให้บ่าวรับใช้หยิบเมล็ดพันธุ์นี้มาหนึ่งถุง

“ก่อนไปเจ้าต้องแต่งตัวให้สมกับเป็นชาวไร่เสียก่อน” เฟยห่วงหาผ้าคลุมมาคลุมศีรษะให้ซีห่าว มองไปภายนอกแม้บรรยากาศไม่ได้มีแดดร้อนจัด แต่ก็กลัวว่าเจ้าอ้อนของนางจะเป็นไข้ไม่สบายมาเสียก่อน

สองแม่ลูกเดินออกมาจากเรือนนอนฝั่งซ้าย จูงมือกันออกไปที่ท้ายจวนมีพื้นที่มากพอสำหรับปลูกผัก บ่าวรับใช้ต่างพากันสงสัย เดินตามด้วยความกังวลว่าฮูหยินจะพาคุณชายน้อยไปเล่นพิเรนทร์จนเกิดเรื่อง เดือดร้อนพ่อบ้านหมิงซู่ทำตัวคล้ายโจรย่องเบา เดินตามพวกสองแม่ลูก คล้อยหลังยังมีคุณชายซีอั่นเดินตาม

“เจ้ามองอะไรรึ” สุรเสียงอันนุ่มลึกคุ้นหูทำให้พ่อบ้านหมิงซู่ ตื่นตระหนกสะดุ้งตัวโหยง

“เออ มองฮูหยินกับคุณชายน้อยขอรับ” พ่อบ้านหมิงซู่รีบเอ่ยตอบ

“จับตาดูนางเอาไว้ให้ดี อย่าให้คาดสายตา ถ้าลูกข้าเป็นอะไรไปเพราะนาง ข้าเอาพวกเจ้าตายแน่” แน่นอนว่าซีอั่นไม่ขู่ เขาเอาจริงต่างหาก

“ขอรับ” พ่อบ้านหมิงซู่รีบรับคำ แล้วย่องตามสองแม่ลูก รวมถึงซีอั่นเองก็ไม่ไว้วางใจนางเช่นกัน ดังนั้นสองแม่ลูกจึงโดนสะกดรอยตามโดยพ่อบ้านและซีอั่นที่ตั้งข้อสงสัยในตัวของภรรยาผู้นี้เช่นกัน

“ซู่วววว.....” มารดาของเจ้าก้อนแป้งช่างทำตัวประหลาดยิ่งนัก ปลายนิ้วเรียวสวยของมารดาแนบริมฝีปาก พร้อมทำเสียง ซีห่าวเห็นแบบนั้นก็ทำตามบ้าง

“พ่อของเจ้ากับพ่อบ้านกำลังตามพวกเรามา..”

“อย่างนั้นหรือขอรับ” ซีห่าวตาโตด้วยอาการสนอกสนใจ เห็นทุกเรื่องราวเป็นเรื่องที่น่าสนุกไปเสียหมดทุกอย่าง

เฟยห่วงพยักหน้ามือวางบนศีรษะของเจ้าก้อนแป้ง เจ้าหนูด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็แอบหันไปดุเห็นพ่อบ้านกำลังเดินตาม พอรู้ว่าคุณชายน้อยสกุลซีกันไปเจอพอดี พ่อบ้านหมิงซู่ก็วิ่งหลังต้นไม้

ซีห่าวหัวเราะออกมาเอิ๊กอ๊ากอย่างถูกใจ

“สงสัยพ่อของเจ้าให้คนมาตามข้า เอาเป็นว่า ข้าจะอุ้มเจ้าขึ้นมา เราสองคนก็ทำตัวเป็นปกติ เจ้าว่าดีไหม” เฟยห่วงเห็นเจ้าหนูก้อนแป้งพยักหน้าหงึกหงักก็อุ้มเจ้าตัวอ้วนขึ้นมาแนบอก ตัวไม่เบาเลยสักนิด ไม่แปลกหรอกก็บิดาของเด็กน้อยผู้นี้เลี้ยงดูอย่างดีขนาดไหน ดูแล้วลูกของเฟยห่วงผู้นี้จะกินทุกอย่างที่ขวางหน้า

“มีท่านพ่อตามมาด้วยนะขอรับ”

“อย่าเสียงดังไป ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า พ่อของเจ้าจะทำเช่นไร ข้ากับเจ้าแค่มาปลูกผักเท่านั้นเอง เวลาผักพวกนี้เจ้าจะได้กินอย่างอร่อยอย่างไรล่ะ”

“อือ”

“เอาล่ะเสี่ยวห่าว เจ้าบอกข้ามาสิว่าไปทางไหน”

เจ้าก้อนแป้งแสนรู้ความก็รีบชี้นิ้วบอกทิศทางไปสวนพักหลังบ้าน เฟยห่วงยิ้มกับความน่ารักของซีห่าว.... พอเดินมาได้สักพักก็เห็นบ่าวของสกุลซีกำลังพรวนดินสวนรออยู่ ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ฮูหยินและคุณชายน้อยที่ไม่เคยกล้ำกรายมายังสถานที่แห่งนี้

บ่าวในเรือนต่างก็พากันยืนมองฮูหยินที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมาจับจอบมาพรวนดิน

“พวกเจ้าทำงานของพวกเจ้าไป ข้าแค่อยากมาปลูกผักกับเสี่ยวห่าวเพียงเท่านั้น”

“ขอรับ”

เจ้าก้อนแป้งรับคำยิ้มแฉ่งอวดฟันกระต่ายสองคู่ จนเฟยห่วงมันเขี้ยวในความน่ารักของซีห่าวจับแก้มนุ่ม ๆ เฟยห่วงถอนหายใจกับพื้นที่โล่งตรงหน้า ไม่นานบ่าวรับใช้ต่างก็มายืนรออยู่ตรงหน้าต้องการช่วยฮูหยิน

“ไม่เป็นไร พวกเจ้าไปทำงานของพวกเจ้าเถอะ ข้ากับซีห่าวทำตรงนี้เอง” พวกบ่าวรับใช้ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไปทำงานของตนเอง ก่อนจะถูกพ่อบ้านหมิงซู่เรียกไปถามไถ่ และคอยมองสองแม่ลูกที่กำลังเล่นพิเรนทร์มาปลูกผักในสวน

เด็กน้อยถูกจับให้นั่งกอดเข่ามองมารดาที่กำลังพรวนดิน..... ซีห่าวเอียงคอตามประสาเด็กช่างสงสัย ก่อนลุกเดินไปหยิบเมล็ดพันธุ์หยอดเมล็ดตามหลังมารดาที่กำลังพรวนดิน

เฟยห่วงหันมาเห็นเจ้าหนูน้อยกำลังเล่นอย่างสนุก ก็รีบร้องห้าม...

“เสี่ยวห่าว....อย่าหว่านแบบนั้น”

มือรีบคว้าห้ามมือนุ่มป้อมที่กำลังหว่านเมล็ดแตงโมสนุกสนานนั้นเอาไว้ ซีห่าวหน้าตาถอดสีเมื่อโดนห้าม ความหวาดกลัวว่าจะโดนมารดาต่อว่า ทำให้เจ้าหนูน้อยน้ำตาเออคลอ

เฟยห่วงเห็นแบบนั้นตกใจเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มออกมา ยกนิ้วไปเช็ดน้ำตาของเจ้าตัวน้อย

“อย่าทำแบบนั้น เสี่ยวห่าวดูข้านะ”

“ขอรับท่านแม่”

สุดท้ายแล้วเฟยห่วงต้องเป็นฝ่ายสาธิตให้เจ้าหนูน้อยแสนดื้อดูก่อนว่าจะหว่านเมล็ดอย่างไร สายตากลมแป๋วมองที่นางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ท่านแม่ของข้าเก่งที่สุดขอรับ”

เฟยห่วงยิ้มกับการที่เจ้าหนูน้อยผู้นี้นั้นปากหวาน

“ตาเจ้าแล้ว เจ้าก้อนแป้งอ้วน” เจ้าหนูรับถุงเมล็ดพันธุ์มาจากมือของมารดา แล้วหยิบทีละเมล็ดมาหยอดลงดิน

“เก่งมาก” เฟยห่วงชมเจ้าหนู

ซีห่าวที่โดนมารดาชมเปาะ ซีห่าวฉีกยิ้มกว้าง....... ก่อนกอดขามารดาด้วยความดีอกดีใจ....

“เจ้าจะขี้อ้อนเกินไปแล้วนะ ซีห่าว”

“ข้ารักท่านแม่นะขอรับ”

เสียงสะอึกสะอื้นของเจ้าซีห่าวทำให้เฟยห่วงประหลาดใจไม่น้อย หญิงสาวยกยิ้มด้วยความอบอุ่นหัวใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวละครในนวนิยายที่ตนเองสร้างขึ้นจะมีความน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้

ฉางเห่ยเอ๋ยฉางเห่ย คงทำผิดไปแล้วจริง ๆ