บทที่ 1 ขอเป็นมารดาที่ดี 1

พฤติกรรมของเฟยห่วงที่เปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เช่นนั้น เปลี่ยนไปมากต่างหากเล่า การเปลี่ยนของสตรีผู้ใจร้ายเป็นมารดาของบุตรชายเขา นางไม่เคยอุ้มลูกของนางเสียด้วยซ้ำ แล้วไยวันนี้นางถึงอุ้มลูกขึ้นแนบอก แถมหัวเราะหัวใคร่จนเสียงดังออกมาจากเรือนของนาง

สายตาคมกริบทอดมองไปยังเรือนนอกของฮูหยินเอกของเขา ซีอั่นจับจ้องมองบุตรชายตั้งแต่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในเรือนของมารดา หวั่นใจว่าเจ้าลูกชายจะโดนไล่ออกมาเหมือนอย่างที่เคย

สตรีผู้นั้น เขาไม่อยากเรียกนางว่าเป็นภรรยาเสียด้วยซ้ำ แต่งงานกับนางเพราะจำใจ มีบุตรกับนางก็หลับหูหลับตาทำ นางเอกก็เช่นกัน เขาไม่มีอารมณ์มักใคร่ใฝ่สวาทในตัวของนางเอาเสียเหลือ ว่ากันว่า เฟยห่วง นางร้ายกาจเหลือร้าย บุรุษเดียวที่อยู่ในใจของนาง ก็คงเป็น...... หลี่อี้หมิง

ช่างน่าขันสตรีผู้นี้ยิ่งนัก นางตกอยู่ในวังวนของความแค้น การมีบุตรกับนางไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีกับเขานัก แต่ก็บรรลุเป้าหมายของสกุล

ซีห่าวเป็นบุตรชายที่เขาต้องดูแล เขาตั้งใจจะพร่ำสอนบุตรชายให้กลายเป็นสุภาพชนในกาลครั้งหน้า แต่กระนั้นเขาก็มิปรารถนาให้บุตรชายเกลียดชังมารดา อย่างไรแล้ว เฟยห่วงก็เป็นมารดาของซีห่าว

แม้ในใจจะเกลียดชังสตรีที่อิจฉาคนอื่นจนน่ารังเกียจ รู้กันว่าก่อนนางจะมาแต่งงานมาเป็นฮูหยินของเขานั้น นางชอบหลี่อี้หมิง บุรุษมากความสามารถ แต่แล้วชายผู้นั้นกลับชอบพอกับสตรีอื่น

เสียงหัวเราะแสนสดใสของซีห่าวบุตรชายอันเป็นที่รักดังออกมาจากเรือนนอนของสตรีผู้นั้น เขากับนางแยกเรือนนอนมาตั้งแต่ซีห่าวคลอดออกมา เสียงหัวเราะของบุตรชายทำให้เขาอยากรู้เสียเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้น

นางทำอันใดแก่บุตรชายของเขากันแน่

“นี่เจ้าอ้วน เจ้าไปกินอะไรมา ตัวเจ้าถึงอ้วนตุ๊ต๊ะขนาดนี้” เฟยห่วงอุ้มบุตรชายชูขึ้น เจ้าหนูน้อยแก้มแดงยิ้มหวานพริ้มใจ สุดใจที่ท่านแม่ยอมอุ้มเขาเสียที

เฟยห่วงมันเขี้ยวบุตรชาย น่ารักขนาดนี้ฆ่าเด็กน้อยไม่ลงหรอก

พอจดจ้องมองลึก ๆ แล้วก็รู้สึกผิด กล้าเขียนให้ตัวละครต้องมาตายด้วยน้ำมือแม่ของตนเอง เฟยห่วงพยายามสลัดอดีต

เจ้าซีห่าวน้อยลืมตาปริบ ๆ มองมารดา เห็นรอยยิ้มของมารดาแล้ว เจ้าก้อนแป้งน้อยรู้สึกมีความสุขยิ่งนัก ความสุขที่ไม่เคยพบพานมาก่อน

เด็กน้อยจะคาดหวังสิ่งใด นอกจากบิดามารดาคือโลกทั้งใบของบุตรนั้นคือความจริงแน่แท้

“ข้ารักท่านแม่นะขอรับ....”

“หึ ๆ”

เฟยห่วงมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู ได้แต่ทำใจอย่างไรเสียนี่ก็คือชาติใหม่ ย้ำคิดย้ำทำไปก็เปล่าประโยชน์ ฝ่ามือแสนอบอุ่นของผู้เป็นมารดาลูบศีรษะของเจ้าก้อนแป้นกลม ๆ ไปมาด้วยความเอ็นดู

ความไร้เดียงสาของเด็กทำให้เฟยห่วงเอ็นดูในความน่ารักจนใจเจ็บ....... ดวงตาของซีห่าวคล้ายนางราวกับแกะ ดวงตากลมโตไม่ต่างจากลูกกวางตัวน้อย แก้มทั้งสองแดงปลั่ง ยังไม่รวมหน้าท้องกลมตรึงของบุตรชายเต็มไปด้วยอาหารแสนอร่อยอยู่ในนั้น

สามีของนางร้ายอย่างเฟยห่วงยังพอมีความเมตตาอยู่บ้าง... แม้ว่าทั้งสองจะแต่งงานด้วยความขมขื่น เพียงเพราะครอบครัวของทั้งสองตระกูล

ไม่คิดเลยว่าฟ้าดินจะอำนวยทั้งสองด้วยการมีบุตรเป็นเจ้าตัวน้อยเพียงแค่ร่วมหอแค่หนึ่งคืนเพียงเท่านั้น แต่ชะตากรรมทั้งหมดอยู่ในปลายปากกาของฉางเห่ย....ฉางเห่ยต้องการให้เฟยห่วงเป็นนางร้ายที่สมบูรณ์แบบ แต่แล้วกลับกลายเป็นว่านักเขียนกลับถูกโชคชะตาเล่นตลกเสียเอง ต้องตายแล้วเกิดใหม่เป็นนางร้ายที่ตนเองสร้างเสียเอง

“ท่านแม่ ไปทานข้าวกับซีห่าวนะขอรับ...” สายตาออดอ้อนคู่นั้นมองมารดา มือน้อยนิ้วป้อม ๆ จิ้มแก้มผู้เป็นแม่ก่อนหัวเราะชอบใจ

เฟยห่วงระบายยิ้มเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า ไม่อยากคิดว่าเมื่อก่อน มารดาผู้นี้นั้นโหดร้ายกับเด็กตาดำ ๆ ผู้นี้ได้อย่างไรกัน นางคงคับแค้นใจที่ไม่อาจเคียงคู่กับหลี่อี้หมิง จนหาเรื่องใส่ความ เฟยหลง