บทนำ 2

นี่ฝันไปอย่างนั้นหรือ

ฉางเห่ยตบหน้าตนเองเบา ๆ การกระทำนั้นทำให้เด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เขย่าขาของนางแรง ๆ

“ท่านแม่ ท่านจะทำอาราย...เดี๋ยวเจ็บนะ...” เสียงแสนสดใสชัดบ้างไม่ชัดบ้างรีบห้ามนาง เจ้าตัวจ้อยเอียงคอไปมาด้วยความสงสัยในการกระทำของมารดา แม้มารดาของเจ้าก้อนจะไม่ค่อยถูกใจในตัวของเด็กน้อยนัก อย่างไรแล้วเด็กก็คือเด็กน้อยอย่างไรก็โหยหาความรักจากมารดา

ถ้าเช่นนั้น

ร่างนี้ก็คือ เฟยห่วง แม่ใจร้ายที่กล้าฆ่าลูกของตนเอง

ฉางเห่ย ตายแล้วหรือ.....ภาพจดจำในความคิดสุดท้ายทุกอย่างมืดดับ.... ไม่รู้จะตื่นตระหนก หรือเสียใจที่ไม่อาจเห็นนิยายของตนเองวางขายตามที่ฝัน หรือ มาเกิดใหม่เป็นแม่สุดใจร้ายทำร้ายลูกตนเอง

“ซีห่าว มาหาแม่มา....” เด็กน้อยเลิกดกดำของตนเองเลิกสูงด้วยความประหลาด การกระทำนั้นทำให้ฉางเห่ยรับรู้ได้เป็นอย่างดี ก็เฟยห่วงถูกเขียนให้ร้ายกาจเกินเยียวยา ถ้านักอ่านมาอ่านคงไม่ชอบการทารุณกรรมเด็กน่ารักขนาดนี้ เหตุผลที่ฉางเห่ยเขียนให้นางร้าย มีจิตใจแสนโหดเหี้ยมเพียงเพื่อสร้างพล็อตเรื่องให้น่าสนใจก็เท่านั้น

“หือ...”

ฉางเห่ยในร่างเฟยห่วงยิ้มร่า.... เจ้าก้อนแป้นน่ารักเสียเหลือเกิน การมาอยู่ในร่างนี้ของนักเขียนสาวเป็นมาอย่างไรคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างล้วนมีเหตุและผล และคงมิใช่วันนี้ที่ต้องหาคำตอบ.....

“มามะ....” เรียวแขนทั้งสองอ้ารอ เด็กน้อยตัวกลมพยายามกระโดดมาหานาง เฟยห่วงได้มีโอกาสมองใบหน้าของเจ้าลูกชายชัด ๆ ก็เกิดตกหลุมรักในความน่ารักของเจ้าแก้มป่อง

อดคิดไม่ได้การมาครั้งนี้อาจเพราะนางขีดเขียนให้ดวงชะตาของนางร้ายไม่สมเหตุสมผลอย่างนั้นหรือ.... ฉางเห่ยคงต้องแก้ไขมันเอง....ถ้านี่คือชีวิตใหม่ของเธอ.....

“ท่านแม่ขอรับ....” ปากจิ้มลิ้มสีชมพูของเจ้าก้อนแป้งยิ้มกว้าง มือป้อมสองข้างมาแนบแก้มของมารดาด้วยความรัก ยามปรกตินั้นเจ้าหนูน้อยมักจะถูกกีดกั้น เพราะบิดามักบอกว่ามารดาของเจ้าหนูน้อยนั้นอารมณ์ขุ่นมัว กลัวว่าเจ้าหนูซีห่าวโดนดุด่า

แต่ซีห่าวก็มักดื้อรั้นตามประสาเด็กชายผู้ฉลาดเฉลียว ภายในจิตใจของเด็กน้อยมักโหยหามารดาเหลือเกิน แม้ว่านางจะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง มักเหม่อลอยเป็นประจำมีเพียงบิดาของซีห่าวเท่านั้นเป็นผู้ดูแลเจ้าก้อนแป้ง

เฟยห่วงมีพฤติกรรมต่างจากเดิมจนเด็กน้อยวัยสามขวบเองก็สงสัยไม่ต่างกัน

“ท่านแม่ใจดีกับข้า....ข้าประหลาดจาย.....” ซีห่าวช่างพูดช่างจา เด็กน้อยช่างฉลาดเกินวัย มองหน้าผู้เป็นมารดาพร้อมกับเอียงคอ สงสัย

ท่าทางของเด็กน้อยทำให้เฟยห่วงคนใหม่ขมวดคิ้ว ก่อนหัวเราะออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยทำให้เฟยห่วงหัวเราะออกมา อดเอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มละมุนของเจ้าก้อนแป้ง

“นี่เจ้ากินเก่งตัว อ้วนท้วนขนาดนี้เชียวหรือ”เฟยห่วงหัวเราะตัวละครที่นางสร้างขึ้นไม่คิดเลยว่าจะน่ารักถึงเพียงนี้ .....จากนี้ฉางเห่ยผู้นี้คงต้องรีบปรับตัวเพื่อเป็นมารดาที่ดีของเด็กน้อยผู้นี้ ทดแทนความผิดในใจ

“ข้ายาง....ไม่ได้อ้วน” ปากน้อยพ่นคำโต้เถียงมารดาแต่ก็ไม่นำพา ผู้เป็นมารดายังคงหัวเราะเสียงดัง

เฟยห่วงยกมือขึ้นลูบแก้ม ๆ นุ่ม ๆ ของเด็กน้อย

“แม่ขอโทษนะลูกที่แม่เป็นแม่ที่ไม่ดีเอาเสียเลย”

“ม่าย เป็นไรขอรับ....ฮะ ฮ่า...” เด็กน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว...ก่อนจะหัวเราะเมื่อถูกผู้เป็นมารดาจักจี้ที่หน้าท้อง.....

เด็กอะไรน่ามันเขี้ยว !