บทที่ 1 ขอเป็นมารดาที่ดี 2

“เมื่อก่อนข้าคงเป็นมารดาที่ไม่ดีมากสินะ อาห่าว...” ปากพึมพำเช่นนั้น ฝ่ามือลูบศีรษะทุยของซีห่าวที่มองตาปริบ รอยยิ้มกว้างอวดฟันหน้าคู่เด่น หัวใจของเจ้าก้อนยิ้มแป้นมีความสุขเหลือเกินที่ท่านแม่ไม่ให้เขาออกจากจวน ทุกคราที่เด็กน้อยแอบบิดามาหาเฟยห่วง ทุกคราเด็กน้อยมักถูกเมินและถูกไล่ออกจากเรือนของเฟยห่วง

“ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านเป็นมารดาที่ดีที่สุด” ซีห่าวตอบด้วยความดีใจที่เห็นรอยยิ้มของมารดา ปกติใบหน้าอันงดงามของมารดามักจะเคร่งขรึม บางครั้งเด็กน้อยก็หวาดกลัวกับใบหน้านี้ แต่ยามนี้เด็กน้อยนั้นมีความสุขเหลือเกิน

“งั้นหรือ เจ้าก้อนแป้ง เจ้าจะยิ้มหน้าบานเกินไปแล้วนะ เอาเป็นว่าข้าจะไปกินข้าวกับเจ้า เราสองคนไปกันเถอะ” เฟยห่วงพยายามยันตัวขึ้นจากเตียงแล้วอุ้มเจ้าก้อนแป้งตัวอ้วนที่หัวเราะขึ้น พลางคิดว่าเฟยห่วงไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้เอาเสียเลย

เฟยห่วงอุ้มเจ้าตัวอ้วนได้ไม่นานก็เริ่มปวดแขน เจ้าหนูน้อยคงไม่รู้ตัวสินะว่าตัวเองใหญ่โตขนาดมารดาแทบอุ้มไม่ไหว เจ้าซีห่าวมองหน้าแม่ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างเหนียบพื้น มือของเฟยห่วงยังคงจับมือเล็กจิ๋วของซีห่าวเอาไว้

“เจ้าลองพาข้าไปสิเจ้าอ้วน”

“ขอรับ ทางนี้นะขอรับ...” เด็กน้อยยิ้มกว้างก่อนจูงมือแม่ของตนเองออกจากหอนอนพร้อมรอยยิ้ม บ่าวรับใช้ในต่างพากันตกตะลึง ไม่เคยเห็นฮูหยินเดินมาพร้อมคุณชายน้อยเลยสักครา นางมักจะด่าทอบุตรชายของนางด้วยความเกลียดชัง แต่คุณชายน้อยผู้น่าสงสารก็ไม่เคยโกรธมารดา แล้วไยวันนี้นางถึงออกมาจากเรือนนอนพร้อมกับคุณชายน้อยตัวอ้อนซีห่าว

มาถึงโต๊ะรับอาหาร เฟยห่วงอดประหลาดใจไม่น้อย ชายผู้สง่างามนั่งรออยู่ด้วยท่าทางแสนงามนั้นคือ ซีอั่น เขาถูกเขียนมาเพื่อเป็นตัวประกอบให้คู่กับนางร้ายอย่างเฟยห่วงเท่านั้น แต่ไม่นึกเลยว่า จะมีหน้าตาที่หล่อเอาการถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าเจ้าหนูน้อยซีห่าวถึงหน้าตาจิ้มลิ้มถึงมิน้อยไปกว่าผู้เป็นบิดา

ฉางเห่ยในร่างเฟยห่วงตาค้างมองในความหล่อเหลา ใบหน้าของตัวประกอบในนิยายทำไมถึงหล่อขนาดนี้ ใบหน้าของเขาคมคายเสียเหลือเกิน หล่อเกินกว่าจินตนาการเอาไว้เสียอีก ดวงตาคมกริบคิ้วเข้มโค้งราวคันศร ปลายจมูกโด่งเชิดรับปลายคาง ใบหน้าเนียนสมกับเป็นคุณชาย

วาสนาตัวร้ายอย่างเฟยห่วงที่ได้สามีหล่อขนาดนี้

แต่ท่าทางของพ่อของเจ้าอ้วนซีห่วงจะดูไม่ค่อยชอบเฟยห่วงนัก ก็แน่ล่ะเจ้าของร่างนี้ร้ายกาจขนาดไหน ย่อมรู้ดีแก่ใจ

“ท่านพ่อ ข้าพาท่านแม่มาด้วย...” เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าก้อนแป้นทำให้เฟยห่วงตื่นขึ้นมาจากภวังค์ความคิด มองไปยังไปซีอั่น

“ข้านึกว่าเจ้าจะอยู่แต่ในห้องเสียอีก วันนี้อากาศคงเปลี่ยนแปลงเกินที่ข้าจะคาดเดา” คำพูดประชดประชันจากผู้เป็นสามีทำให้เฟยห่วงขมวดคิ้ว

อีตาบ้านี้ คงมีดีที่หน้าตาสินะ คนอุตส่าห์ชม

“ท่านพ่อ ข้าดีใจที่สุด ท่านแม่มากับข้าด้วย” ซีห่าวหัวเราะเสียงใจ ใบหน้ากลมป้อมหันไปทางบิดา ซีอั่นที่เห็นบุตรชายดีใจขนาดนั้นไม่อยากจะบ่นนางเท่าไหร่เห็นแก่ลูกชายเพียงคนเดียว

“วันนี้ข้าถือว่า เป็นวันดีก็แล้วกัน”

เฟยห่วงได้แต่ยิ้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างไรเสียนางทำลายบรรยากาศแห่งความสุขของลูกน้อย ดูสิเจ้าแก้มอ้วนยิ้มแป้น ไม่นานบ่าวก็ยกอาหารมาวางตรงหน้า ดูท่าเจ้าอ้วนจะชอบอาหารตรงหน้า ดูสิตาวาวเชียว นัยน์ตาวาววับ เจ้าหนูน้อยไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้ วันที่บิดากับมารดามาอยู่รวมกัน

ฉางเห่ยคงเขียนนิยายใจร้ายมากจริง ๆ ทำร้ายรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ได้ลงคอ

“นี่ของท่านแม่ขอรับ ชิ้นใหญ่ที่สุด.....” ซาลาเปาลูกใหญ่มาวางบนจานตรงหน้า พอหยิบให้นางแล้ว ซีห่าวก็หยิบให้บิดา เฟยห่วงเห็นภาพตรงหน้าความน่ารักน่าเอ็นดูทำให้นางน้ำตารื้นขึ้นมา

ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

เอาล่ะ ต่อจากนี้ข้าขอเป็นมารดาที่ดีของลูก แม้จะอยู่ในร่างของตัวร้ายก็ตาม......