Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 5 : งานเลี้ยงบริษัท
เช้าวันที่สามของการฝึกงาน นลินลดามาถึงบริษัทก่อนเวลาเหมือนเช่นทุกวัน
หญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน ใบหน้าของเธอยังคงเรียบง่าย แว่นกรอบใหญ่ยังคงอยู่บนใบหน้า ผมยาวถูกรวบเอาไว้อย่างเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกระโปรงยาวทำให้เธอดูเหมือนนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่วันนี้หัวใจของเธอกลับเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย
เพราะเมื่อวานนี้หัวหน้าแผนกชมว่าเธอทำงานดี และเช้าวันนี้ยังมีเอกสารที่ต้องนำไปให้ประธานบริษัทตรวจอีกด้วย
“นลิน เธอมาถึงแล้วเหรอ”
เสียงของพิมพ์ชนกดังขึ้นจากด้านหลัง
นลินลดาหันกลับไป ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“อืม ฉันเพิ่งมาถึง”
พิมพ์ชนกเดินเข้ามาหาเพื่อนพร้อมแก้วกาแฟในมือ พลางมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เธอนี่เหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะ”
นลินลดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง
“ทำไมเหรอ?”
พิมพ์ชนกหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะไหล่เพื่อน
“ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีนะ แค่...เธอแต่งตัวเหมือนมาฝึกงานที่ห้องสมุดมากกว่าบริษัทใหญ่ ๆ”
นลินลดาหัวเราะเขิน ๆ แล้วดันแว่นขึ้นเล็กน้อย
“ฉันก็แต่งแบบนี้มาตลอดนี่นา อีกอย่าง เรามาฝึกงาน ไม่ได้มาประกวดแฟชั่นเสียหน่อย”
“ก็จริง”
พิมพ์ชนกพยักหน้าอย่างยอมแพ้ แต่ดวงตากลับเป็นประกายเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
“แต่ถ้ามีโอกาส ฉันจะต้องจับเธอแต่งตัวใหม่สักครั้ง”
“ไม่เอา”
นลินลดารีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้า สีหน้าหวาดระแวงขึ้นมาทันที
“ฉันไม่ชอบแต่งหน้า”
“ฉันยังไม่ได้พูดเรื่องแต่งหน้าเลย”
พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง
“เธอนี่รู้ทันฉันเกินไปแล้ว”
ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปยังโต๊ะทำงาน ไม่นานนัก หัวหน้าแผนกก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารจำนวนหนึ่ง
“นลินลดา”
หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน
“ค่ะ”
หัวหน้าส่งแฟ้มให้เธอด้วยสีหน้าจริงจัง แต่แววตากลับไม่ได้กดดันเหมือนก่อนหน้านี้
“เอกสารที่เธอตรวจเมื่อวานเรียบร้อยดี วันนี้ช่วยจัดข้อมูลชุดนี้ต่อให้หน่อยนะ แล้วนำขึ้นไปให้ฝ่ายบริหารก่อนเที่ยง”
“ได้ค่ะ”
นลินลดารับแฟ้มมาอย่างระมัดระวัง
“หนูจะตรวจให้เรียบร้อยค่ะ”
หัวหน้าพยักหน้าพอใจ
“ดีมาก ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามได้ อย่าฝืนทำคนเดียว”
“ค่ะ”
เมื่อหัวหน้าเดินออกไป พิมพ์ชนกก็หันมามองเพื่อนทันที
“ดูเหมือนหัวหน้าจะไว้ใจเธอมากขึ้นแล้วนะ”
นลินลดายิ้มอย่างดีใจ
“ฉันก็อยากทำให้ดีที่สุด”
“รู้แล้วจ้ะ คนขยัน”
พิมพ์ชนกพูดพลางหัวเราะ
ทั้งสองจึงเริ่มทำงานต่อ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งใกล้เที่ยง นลินลดาก็ตรวจเอกสารเสร็จ เธอจัดเรียงทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบ ก่อนนำไปส่งตามที่ได้รับมอบหมาย
ในอีกด้านหนึ่งของบริษัท ชั้นบนสุดของอาคาร
ธนากรกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
อัครเดชยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมเอกสารหลายชุดในมือ
“รายงานของฝ่ายการตลาดที่ท่านประธานให้ผมตรวจ ผมจัดส่งให้แล้วครับ”
อัครเดชพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะที่วางแฟ้มลงบนโต๊ะ
ธนากรพยักหน้า
“แล้วเด็กฝึกงานคนนั้นล่ะ”
อัครเดชชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองเจ้านายอย่างรู้ทัน
“นลินลดาเหรอครับ?”
ธนากรเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
“อืม”
“วันนี้เธอรับผิดชอบตรวจข้อมูลของฝ่ายการตลาดครับ”
อัครเดชตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนท่านประธานจะจำชื่อเธอได้แล้วนะครับ”
ธนากรนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนก้มมองเอกสารตรงหน้า
“ผมแค่ถาม”
“ครับ”
อัครเดชรับคำ แต่รอยยิ้มยังคงอยู่
ธนากรปรายตามองเลขาฯ คนสนิท
“มีอะไร?”
“ไม่มีครับ”
อัครเดชตอบทันที แต่สีหน้ากลับดูเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะ ธนากรไม่ได้สนใจอีก เขาหันกลับไปทำงานต่อ
ทว่าในใจกลับนึกถึงใบหน้าของเด็กฝึกงานคนนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เด็กสาวที่ดูธรรมดา ไม่พูดมาก ไม่พยายามทำตัวโดดเด่นแต่กลับทำงานอย่างตั้งใจจนเขาอดสังเกตไม่ได้
---
ช่วงบ่าย
บริษัทเริ่มวุ่นวายกว่าปกติพนักงานหลายคนเดินเข้าออกห้องประชุม บางคนถือแฟ้ม บางคนถือรายการจัดเตรียมสถานที่ นลินลดามองภาพเหล่านั้นด้วยความสงสัย
“พิม ทำไมวันนี้คนดูยุ่ง ๆ กันจัง”
เธอถามพลางจัดเอกสารบนโต๊ะ
พิมพ์ชนกหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้มีงานเลี้ยงบริษัท”
“งานเลี้ยง?”
นลินลดาทวนคำอย่างแปลกใจ
“ใช่ งานเลี้ยงประจำปีของบริษัทไง หัวหน้าก็ประกาศตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
นลินลดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้
“อ๋อ...จริงด้วย”
“คืนนี้ทุกคนต้องไปนะ”
พิมพ์ชนกพูดพร้อมทำหน้าตื่นเต้น
“ฉันได้ยินว่าจัดที่โรงแรมหรูด้วย”
นลินลดายิ้มบาง ๆ แต่สีหน้ากลับดูหนักใจ
“ฉันคงไปไม่นานหรอก”
“ทำไม?”
“ก็...ฉันไม่ค่อยชอบงานแบบนี้”
เธอตอบเสียงเบา พลางจับปลายแว่นของตัวเอง
“คนเยอะ แล้วฉันก็ไม่รู้จะคุยกับใคร”
พิมพ์ชนกถอนหายใจ ก่อนกอดอกมองเพื่อน
“นลิน เธอต้องเข้าสังคมบ้างนะ”
“ฉันก็เข้าสังคมอยู่”
“คุยกับฉันคนเดียวไม่เรียกว่าเข้าสังคม”
พิมพ์ชนกตอบทันทีจนอีกฝ่ายหลุดหัวเราะ
“ก็ได้ ๆ”
นลินลดายอมแพ้
“ฉันจะไปก็ได้”
“เยี่ยม!”
พิมพ์ชนกยกมือขึ้นอย่างดีใจ
“คืนนี้ฉันจะอยู่กับเธอเอง”
“สัญญานะ”
นลินลดาถามพร้อมรอยยิ้มโล่งใจ
“สัญญา”
พิมพ์ชนกตอบหนักแน่น
---
ช่วงเย็น
พนักงานทยอยเลิกงานและเดินทางไปยังโรงแรมที่จัดงานเลี้ยง นลินลดากลับห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
เธอยืนอยู่หน้ากระจกด้วยความลังเล เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ไม่ได้ต่างจากชุดทำงานมากนัก เป็นเดรสเรียบ ๆ สีอ่อนที่เธอมีอยู่เพียงไม่กี่ชุด
หญิงสาวมองตัวเองผ่านกระจก ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ก็แค่งานเลี้ยง...คงไม่มีอะไรหรอก”
เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วหยิบแว่นขึ้นมาใส่ตามเดิม
ไม่นานพิมพ์ชนกก็มาถึง ทันทีที่เห็นเพื่อน เธอก็เบิกตากว้าง
“นลิน!”
นลินลดาสะดุ้ง
“อะไร?”
พิมพ์ชนกยกมือกุมขมับ ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู
“เธอนี่จริง ๆ เลย”
“ฉันแต่งแบบนี้ไม่ได้เหรอ?”
นลินลดาถามอย่างไม่มั่นใจ
พิมพ์ชนกมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม
“ได้สิ แต่คืนนี้...ฉันขอจัดการเธอหน่อย”
“พิม...”
นลินลดาเริ่มรู้สึกถึงลางบางอย่าง
“ฉันว่าไม่ดีมั้ง”
พิมพ์ชนกเดินเข้ามาจับมือเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรแปลก ๆ หรอก”
“แน่นะ?”
“แน่นอน”
พิมพ์ชนกตอบพลางหัวเราะ
คืนนี้ เธอตั้งใจว่าจะทำให้นลินลดารู้ว่า...ภายใต้แว่นกรอบใหญ่และเสื้อผ้าเรียบ ๆ นั้น เพื่อนของเธอมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่
และค่ำคืนนี้กำลังจะเป็นคืนที่เปลี่ยนสายตาของผู้คนในบริษัทที่มีต่อนลินลดาไปตลอดกาล
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
