Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 4 : เด็กฝึกงานที่ขยันเกินไป
หลังจากหัวหน้าแผนกเดินกลับไป นลินลดายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มบาง ๆ คำชมเมื่อครู่ทำให้ความรู้สึกจากคำพูดดูถูกในช่วงเช้าจางลงไปมาก อย่างน้อย...ความพยายามของเธอก็มีคนมองเห็น
“เห็นไหม”
พิมพ์ชนกที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมายิ้มกว้างให้
“ฉันบอกแล้วว่าเธอทำได้”
นลินลดาหัวเราะเบา ๆ พลางดันแว่นขึ้น
“ก็แค่ทำงานตามที่ได้รับมอบหมายเอง”
“แค่ทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย?”
พิมพ์ชนกทำตาโต ก่อนเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ
“เธอนั่งตรวจตั้งแต่เช้าจนแทบไม่ได้พักเลยนะ”
นลินลดาก้มมองเอกสาร แล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ฉันแค่อยากทำให้ดี”
พิมพ์ชนกมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าที่เคยล้อเล่นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง
“เพราะกลัวคนอื่นดูถูกหรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้นลินลดาชะงัก
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ใช่หรอก”
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ
“ฉันแค่อยากให้ตอนจบการฝึกงาน ทุกคนจำได้ว่าฉันตั้งใจทำงานก็พอ”
พิมพ์ชนกถอนหายใจ ก่อนยื่นมือไปแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ
“เธอนี่นะ...ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นก็ได้”
นลินลดาหันมายิ้มให้
“ฉันรู้”
“ดี”
พิมพ์ชนกพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นมา
“เพราะตอนนี้ได้เวลาเลิกงานแล้ว”
นลินลดาหันไปมองนาฬิกาบนผนัง
เกือบหกโมงเย็นแล้ว
“เร็วเหมือนกันนะ”
“เร็วอะไร นี่ฉันหิวจนจะกินโต๊ะได้แล้ว”
พิมพ์ชนกทำหน้ามุ่ยจนเพื่อนหัวเราะออกมา
“งั้นกลับกันเถอะ”
นลินลดากำลังจะปิดคอมพิวเตอร์ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเอกสารอีกชุดบนโต๊ะ เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู พิมพ์ชนกมองแล้วถึงกับเบิกตากว้าง
“อย่าบอกนะว่าเธอจะทำต่อ!”
“ไม่เยอะหรอก”
นลินลดาพลิกเอกสารไปมา
“พรุ่งนี้ต้องใช้ข้อมูลชุดนี้ ถ้าฉันตรวจไว้ก่อน พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียเวลา”
“นลินลดา...”
พิมพ์ชนกเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงเอือมระอา
“เธอเป็นเด็กฝึกงาน ไม่ใช่พนักงานดีเด่นประจำปี”
นลินลดาหัวเราะ
“ฉันรู้”
“แล้ว?”
“ฉันขอทำอีกนิดเดียว”
พิมพ์ชนกถอนหายใจแรง ก่อนยอมแพ้
“ก็ได้ ฉันจะรอ”
“ไม่ต้องรอก็ได้นะ”
“ไม่ได้”
พิมพ์ชนกตอบทันที ก่อนกอดอก
“ถ้าฉันกลับก่อน เธอได้นั่งทำถึงสามทุ่มแน่”
นลินลดาหัวเราะเบา ๆ
“ก็ได้”
ทั้งสองจึงนั่งช่วยกันตรวจเอกสารต่อ
เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม
สำนักงานเริ่มเงียบลง พนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านไปแล้ว เหลือเพียงบางคนที่ยังทำงานล่วงเวลา นลินลดาวางปากกาลงในที่สุด
“เสร็จแล้ว”
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก
พิมพ์ชนกที่นั่งข้าง ๆ รีบลุกขึ้นทันที
“ในที่สุด!”
นลินลดาหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าดีใจของเพื่อน
“กลับกันเถอะ”
“ฉันรอคำนี้มานานมาก”
ทั้งคู่เก็บของและเดินออกจากแผนก โดยที่ไม่รู้ว่าในอีกฝั่งหนึ่งของชั้นเดียวกัน ธนากรเพิ่งออกจากห้องประชุมพร้อมอัครเดช
ธนากรเดินผ่านพื้นที่สำนักงานที่เริ่มว่างเปล่า ก่อนสายตาจะหยุดลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง โต๊ะของนลินลดา ไม่มีใครนั่งอยู่แล้ว แต่บนโต๊ะยังมีเอกสารที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
อัครเดชสังเกตสายตาของเจ้านาย ก่อนเอ่ยขึ้น
“คุณนลินลดาเพิ่งกลับไปครับ”
ธนากรหันมามอง
“เธอยังทำงานอยู่จนถึงเมื่อกี้?”
“ครับ”
อัครเดชพยักหน้า
“หัวหน้าแผนกบอกว่าเธอขออยู่ตรวจเอกสารต่อเอง”
ธนากรนิ่งไปเล็กน้อย
“เด็กฝึกงาน?”
“ครับ”
“ไม่มีใครบอกให้กลับ?”
“คงไม่มีครับ”
ธนากรเหลือบมองโต๊ะอีกครั้ง สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับมีความสนใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“พรุ่งนี้เอารายงานการฝึกงานของเธอมาให้ฉันดู”
อัครเดชชะงักเล็กน้อย
“ของคุณนลินลดาเหรอครับ?”
ธนากรหันมามองเลขาฯ ด้วยสายตาคม
“มีปัญหาอะไร?”
“ไม่มีครับ”
อัครเดชตอบทันที พร้อมกลั้นรอยยิ้ม
“ผมจะเตรียมให้ครับ”
ธนากรไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนเดินออกไป
เช้าวันที่สามของการฝึกงาน
นลินลดามาถึงบริษัทในเวลาเดิม เธอวางกระเป๋าลงที่โต๊ะ ก่อนเปิดคอมพิวเตอร์และจัดเอกสารที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน พิมพ์ชนกเดินตามเข้ามาแล้วถอนหายใจทันที
“เธอนี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”
นลินลดาหันมายิ้ม
“เหนื่อยสิ”
“แล้วทำไมยังยิ้ม?”
“เพราะวันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันจะได้เรียนรู้งานเพิ่มไง”
พิมพ์ชนกส่ายหน้า แต่ก็อดยิ้มตามไม่ได้
“เธอนี่จริง ๆ เลย”
ในเวลาเดียวกัน...
บนชั้นผู้บริหาร อัครเดชวางแฟ้มรายงานการฝึกงานลงบนโต๊ะของธนากร
“นี่ครับ รายงานของคุณนลินลดา”
ธนากรเงยหน้าขึ้น
“วางไว้”
อัครเดชวางแฟ้ม ก่อนถอยออกไป ธนากรเปิดรายงานอย่างไม่เร่งรีบ ชื่อของหญิงสาวปรากฏอยู่บนหน้าแรก
นลินลดา เขาอ่านประวัติการทำงานของเธออย่างละเอียด ขยัน ตรงต่อเวลา รับผิดชอบ เรียนรู้เร็ว
ไม่มีปัญหาในการทำงานร่วมกับผู้อื่น
ธนากรใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆเด็กฝึกงานคนหนึ่ง...กลับมีรายงานที่โดดเด่นกว่าที่เขาคิด ชายหนุ่มปิดแฟ้มลง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“อัครเดช”
เลขาฯ ที่อยู่หน้าห้องรีบเปิดประตูเข้ามา
“ครับท่านประธาน?”
ธนากรเงยหน้าขึ้น
“วันนี้ช่วงบ่าย ฝ่ายการตลาดมีประชุมใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
“ให้ส่งเอกสารสรุปงานของฝ่ายนั้นมาให้ฉันก่อนประชุม”
“ครับ”
อัครเดชกำลังจะเดินออกไป แต่ธนากรพูดขึ้นอีกครั้ง
“แล้วให้หัวหน้าแผนกส่งเด็กฝึกงานที่รับผิดชอบข้อมูลชุดนั้นมาด้วย”
อัครเดชชะงัก
“คุณนลินลดาหรือครับ?”
ธนากรมองเขานิ่ง ๆ
“ใช่”
“รับทราบครับ”
อัครเดชพยักหน้า ก่อนเดินออกจากห้อง
ทันทีที่ประตูปิดลง ธนากรเอนหลังพิงเก้าอี้ เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่า...นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายเรียกชื่อเด็กฝึกงานคนหนึ่งเข้าพบด้วยตัวเองและจากวันนั้นเป็นต้นมา
ชื่อของ นลินลดา จะค่อย ๆ ปรากฏอยู่ในความคิดของเขาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
