คนนี้แหละ...ที่ท่านประธานรัก

เช้าวันจันทร์

อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทเอกชนชื่อดังใจกลางเมืองเต็มไปด้วยพนักงานที่เดินเข้าออกอย่างเร่งรีบ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังสลับกับเสียงพูดคุยและเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเป็นระยะ

ท่ามกลางพนักงานมากมาย มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนกอดแฟ้มเอกสารแนบอกอยู่หน้าประตูบริษัทด้วยสีหน้าประหม่า

นลินลดา นักศึกษาสาววัยยี่สิบสองปี วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องเข้ามาฝึกงานที่นี่ หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ กับกระโปรงยาวคลุมเข่า รองเท้าคัทชูธรรมดา และแว่นสายตากรอบใหญ่ที่เธอใส่เป็นประจำ ผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ทุกอย่างบนตัวเธอดูสุภาพ แต่ก็เรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไรสะดุดตา

นลินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกำแฟ้มแน่นขึ้น

“เอาล่ะ...นลิน เธอต้องทำได้”

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ พร้อมยิ้มให้กำลังใจตัวเอง แม้ปลายนิ้วจะยังเย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้น

“นลิน!”

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้งและรีบหันกลับไป ทเพื่อนสนิทของเธอวิ่งเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพาย ก่อนจะหยุดหอบอยู่ตรงหน้า

“ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ ฉันโทรหาเธอตั้งหลายครั้งแล้วนะ”

เพื่อนสาวพูดพลางยกมือทาบหน้าอก หายใจหอบเล็กน้อย สีหน้าดูทั้งเหนื่อยและหงุดหงิด

นลินลดารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนทำหน้าตกใจ

“จริงด้วย...โทรศัพท์ฉันปิดเสียงไว้น่ะ”

“เธอนี่จริง ๆ เลย” เพื่อนสาวถอนหายใจ พลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของเพื่อน

คิ้วของเธอค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน

“แล้วนี่อะไร?”

นลินลดาก้มมองเสื้อผ้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

“อะไรเหรอ?”

“ชุดเธอไง”

เพื่อนสาวชี้ไปที่กระโปรงยาวของเธอด้วยสีหน้าหนักใจ

“วันนี้วันแรกของการฝึกงานนะ ไม่ใช่วันไปเข้าค่ายปฏิบัติธรรม”

“มันสุภาพดีไม่ใช่เหรอ?” นลินลดาถามพร้อมยิ้มแห้ง ๆ มือหนึ่งขยับแว่นอย่างเคยชิน

“สุภาพน่ะสุภาพ แต่เชย!”

เพื่อนสาวตอบทันที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

นลินลดาหน้ามุ่ยเล็กน้อย เธอก้มมองเสื้อผ้าตัวเองแล้วถอนหายใจ

“ฉันไม่รู้จะแต่งยังไงนี่นา อีกอย่าง...เรามาฝึกงาน เราก็ควรแต่งตัวเรียบร้อยไม่ใช่เหรอ”

“เรียบร้อยได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเหมือนครูฝ่ายปกครองขนาดนี้”

“นี่!”

นลินลดาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสีหน้าขัดใจ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายหัวเราะ เธอก็อดยิ้มตามไม่ได้

ทั้งสองเดินเข้าไปในบริษัทพร้อมกัน

แต่ทันทีที่ผ่านประตูเข้าไป นลินลดาก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมายังพวกเธอ

หญิงสาวเผลอก้มหน้าลงเล็กน้อย มือกระชับแฟ้มแน่นขึ้น

พนักงานหญิงสองคนที่ยืนอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ต้อนรับมองมาทางเธอ ก่อนกระซิบกันเบา ๆ

“นั่นเด็กฝึกงานใหม่ใช่ไหม?”

“ใช่ เห็นว่ามาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน”

อีกคนปรายตามองนลินลดาแล้วหัวเราะเบา ๆ

“คนใส่แว่นนั่นน่ะเหรอ?”

“ใช่”

“แต่งตัวเหมือนจะไปสอบราชการเลยนะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

นลินลดาได้ยินทุกคำ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลง แววตาหลังเลนส์แว่นไหววูบ ก่อนเธอจะก้มหน้าทำเป็นไม่ได้ยิน

เพื่อนสนิทที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันไปมองสองคนนั้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“พวกนั้นพูดถึงเธอ”

“ฉันได้ยิน”

นลินลดาตอบเบา ๆ พร้อมฝืนยิ้ม

“แต่ช่างเถอะ เรามาฝึกงาน ไม่ได้มาประกวดแฟชั่นเสียหน่อย”

เพื่อนสาวมองใบหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแล้วตบไหล่เบา ๆ

“ก็จริง แต่ถ้าใครมาว่าเธออีก บอกฉันนะ”

“ทำไม?”

“ฉันจะไปเถียงให้”

นลินลดาหลุดหัวเราะออกมา ความรู้สึกอึดอัดเมื่อครู่จึงคลายลงเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจ”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น แม้ในใจจะรู้สึกไม่มั่นใจเลยก็ตาม

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ชั้นบนสุดของอาคาร ห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองผ่านกระจกบานสูง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอ่านเอกสารอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ธนากร ประธานบริษัทวัยสามสิบสองปี

ใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบกำลังไล่อ่านตัวเลขในเอกสารอย่างละเอียด เขาสวมสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ท่าทางสุขุมและเคร่งขรึมจนเลขาฯ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่กล้าพูดอะไรเกินความจำเป็น

“เด็กฝึกงานชุดใหม่เข้ามาครบแล้วครับ”

เลขาฯ รายงานด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ธนากรยังคงมองเอกสารในมือ

“ฝ่ายบุคคลจัดแผนกให้เรียบร้อยหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“ก็ดี”

ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“ผมไม่ต้องการให้กระทบกับงานของบริษัท”

“ครับ”

เลขาฯ พยักหน้า ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกา

“อีกสิบนาทีมีประชุมกับฝ่ายการตลาดครับ”

“เลื่อนออกไปห้านาที”

ธนากรยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมอง สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง

“ผมต้องดูรายงานตัวเลขชุดนี้ก่อน”

“ได้ครับ”

เลขาฯ รับคำแล้วเดินออกจากห้อง ประตูปิดลง

ธนากรกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง โดยไม่ได้รู้เลยว่าในวันนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตที่เคยเรียบง่ายของเขาไปทีละน้อย

ทางด้านนลินลดา หลังจากได้รับการแนะนำตัวกับหัวหน้าแผนก เธอก็ถูกพาไปยังโต๊ะทำงานของเด็กฝึกงาน

“นลินลดา นี่โต๊ะของเธอ”

หัวหน้าแผนกพูดพร้อมชี้ไปยังโต๊ะเล็ก ๆ ด้านข้าง

หญิงสาวยิ้มและพยักหน้าด้วยความตั้งใจ

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

“ช่วงแรกอาจจะมีงานเอกสารเยอะหน่อย ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนถามพี่ ๆ ได้”

“ค่ะ ฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ”

หัวหน้าแผนกพยักหน้า ก่อนเดินออกไป

นลินลดาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ในที่สุดก็เริ่มแล้ว”

เธอยิ้มกับตัวเอง ก่อนหยิบสมุดขึ้นมาเตรียมจดรายละเอียดงาน

แต่ยังไม่ทันได้เปิดสมุด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากโต๊ะด้านหลัง

“เด็กฝึกงานใหม่ใช่ไหม?”

นลินลดาหันกลับไปด้วยสีหน้าสงสัย

พนักงานชายคนหนึ่งยิ้มให้เธอ แต่สายตากลับมองเสื้อผ้าของเธออย่างขบขัน

“ค่ะ”

“แต่งตัวแบบนี้มาทำงานทุกวันเลยเหรอ?”

นลินลดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปเล็กน้อย

“เอ่อ...ค่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงาน

“เด็กฝึกงานสมัยนี้นี่แปลกดีนะ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

นลินลดาก้มหน้าลง เธอพยายามกลั้นความรู้สึกไม่ให้แสดงออกมา ก่อนจะเปิดสมุดและเริ่มจดงานต่อ

เพื่อนสนิทเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงขยับเข้ามาใกล้

“อย่าไปสนใจ”

เธอพูดพร้อมแตะข้อศอกนลินลดาเบา ๆ

นลินลดาเงยหน้าขึ้นและยิ้มบาง ๆ

“ฉันไม่เป็นไร”

แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้สดใสเหมือนเดิม

เธอไม่รู้เลยว่า...

อีกไม่นาน ผู้หญิงที่ทุกคนมองข้ามเพราะแว่นหนา กระโปรงยาว และเสื้อผ้าเชย ๆ คนนี้ จะกลายเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ประธานบริษัทผู้เย็นชาอย่างธนากรเปลี่ยนไปได้ทั้งหัวใจ